Attention! Attention! Οι αργοπορημένοι ψηφοφόροι να σπεύσουν να στείλουν τις λίστες τους!

***

Έχουμε 124 συμμετοχές συνολικά.

Δεν έχω εντοπίσει ακόμα απάντηση από τους παρακάτω 12 3 (please στείλτε ένα comment):


Laternative (Π. Μενέγος)
River Phoenix
Alexandra

av

Γιατί πρέπει να αλλάξουμε, επειδή το λέει ο Αλμούνια; Κάποιοι δεν πιστεύουν ότι τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν πρόβλημα, κάποιοι δεν πιστεύουν ούτε καν ότι έχουμε χρεοκοπήσει. Κόλπο είναι της ευρωπαϊκής κοινότητας εις βάρος μας.

Πρέπει να προχωρήσουμε γιατί μας το επιβάλλουν; Στις χώρες της κοινότητας οι άνθρωποι παίρνουν μεγαλύτερους μισθούς από μας. Έχουν μικρότερη ακρίβεια, χαμηλότερες τιμές, χαμηλότερο κόστος ζωής. Έχουν καλύτερη παιδεία και περίθαλψη. Μικρότερη ανεργία. Δουλεύουν λιγότερες ώρες και ζουν σε πιο ανθρώπινες πόλεις. Με μικρότερη διαφθορά. Και λιγότερες κοινωνικές ανισότητες. Μας «επιβάλλουν» δηλαδή να περνάμε καλύτερα; [via]

Remember! Remember! Σήμερα είναι η τελευταία ημέρα της ψηφοφορίας!

"Δεν μπορώ να περιμένω άλλο! Πονάνε και τα μάτια μου από το κωλο-excel."

κυριακή πρωί

Εσύ τα ήξερες όλα για μένα

Ο Κωνσταντίνος Βήτα τα κατάφερε πάλι. Δεν έχω τίποτ' άλλο να πω. Όλο το cd παίζει στο repeat από το πρωί. Στο γιουτιούμπι μπορείτε να ακούσετε όλα τα τραγούδια του δίσκου.

108 συμμετοχές(!)

στην ψηφοφορία για τις ταινίες της δεκαετίας...

Οι προτιμήσεις απέχουν έτη φωτός μεταξύ τους: οι πρώτοι 48 έχουν ήδη ψηφίσει... 317 ταινίες! Γίνεται σκληρή μάχη για το νούμερο 1, αλλά και για το ποιές θα χωρέσουν στο Top20... Περισσότερα με τα τελικά αποτελέσματα.

Εδώ η δική μου εικοσάδα.

Συνεχίζουμε ως τις 30 του μήνα (για να ολοκληρώσω την καταμέτρηση 1-2 Δεκεμβρίου, ελπίζω να τα καταφέρω)













UPDATE:
ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ,

Έχω μετρήσει τις ψήφους από 60 λίστες (από τις 108 συνολικά).
Έχουν ψηφιστεί 361 διαφορετικές ταινίες!!!
Ήθελα να 'ξερα πού τις θυμηθήκατε όλες αυτές :)
Συνολικά έχω καταχωρίσει 8460 πόντους.
Και... στο νούμερο 1 υπάρχει ισοπαλία!!!
Τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα...

round midnight

poplie.eu

Top20 2000-2009: Movies

20. Clint Eastwood - Letters from Iwo Jima (2006)

Έκανε πολλά πράγματα ο Ίστγουντ αυτή την δεκαετία, αλλά η δεύτερη ανάγνωση του αντιπολεμικού του έπους ήταν το πιο θαρραλέο απ' όλα.




19. Aki Kaurismäki - Mies vailla menneisyyttä (2002)

Μ: Πότε μπορώ να μετακομίσω;
Antilla: Μόλις γυρίσω την πλάτη μου.
Μ:Και τα κλειδιά;
Αntilla: Βλέπεις πουθενά κλειδαριά;
Μ:Όχι.
Antilla: Μην ασχολείσαι με τρίχες λοιπόν, αλλιώς θα πάρω και την πόρτα.
[respect]




18. David Fincher - Zodiac (2007)

Λεπτομέρεια, μαεστρία, επιμονή, εμμονή, αντιεμπορικότητα, μεγάλη σκηνοθεσία.




17. Chan-wook Park - Oldboy (2003)

Be it a rock or a grain of sand, in water they sink as the same.




16. Miranda July - Me and You and Everyone We Know (2005)

Η indie αυτοκρατορία αντεπιτίθεται. Σε έναν δίκαιο κόσμο αυτή η ταινία θα είχε γίνει ένα καινούργιο Σινεμά ο Παράδεισος.




15. Richard Kelly - Donnie Darko (2001)

went to school and i was very nervous, no one knew me, no one new me
hello teacher tell me what's my lesson, look right through me, look right through me
and i find i kind of funny, i find it kind of sad
the dreams in which i'm dying are the best i've ever had
i find it hard to tell you, i find it hard to take
when people run in circles its a very very, mad world, mad world




14. Pedro Almodóvar - Volver (2006)

Όποιος καταλάβει το Γύρνα πίσω (και γενικότερα τον Αλμοδαβάρ) καταλαβαίνει την μία γυναικεία πλευρά. Την καλή πλευρά.




13. Sofia Coppola - Lost in Translation (2003)

Την έχω δει τουλάχιστον 5 φορές. Έχει πολλή μοναξιά, μελαγχολία, το ζευγάρι στην ξένη πόλη, κριτική σε ανατολικό και δύτικό τρόπο ζωής, λεπτομέρειες που μένουν αφανέρωτες, αλλά κυρίως, έχει τα πόδια της Σκάρλετ. Ειλικρινά περνάει όλη η ταινία και ψάχνω απεγνωσμένα τα πόδια της.




12. Jean-Pierre Jeunet - Le fabuleux destin d'Amélie Poulain (2001)

Πιο κλισέ δεν γίνεται - απορώ με τον εαυτό μου!




11. Andrei Zvyagintsev - Vozvrashcheniye (2003)

Η Επιστροφή ήρθε από το πουθενά (ποιός να περίμενε μία ρώσικη ταινία;) και μας χτύπησε με τη πρώτη. Μετά από καιρό, δεν χρειάστηκε να μπω στη διαδικασία να σκεφτώ ή να εξηγήσω μία ταινία. Όλα σ' αυτήν μου φαίνονται τόσο μα τόσο φυσικά.




10. Andrew Stanton - WALL·E (2008)

Δεκάδα χωρίς Pixar δεν γίνεται. Θα μπορούσε να ήταν ο Ρατατούης ή το Ψάχνοντας το Νέμο ή οι Απίθανοι ή οποιοδήποτε άλλο κατόρθωμά τους που γέμισαν με χρώμα και φαντασία την δεκαετία. Το κινούμενο σχέδιο συνάντησε τον Κιούμπρικ.




9. Takeshi Kitano - Dolls (2002)

Πέραν της εικαστικής ομορφιάς της και της πλαστικότητας της κίνησης και της αρχετυπικής ροής γενικότερα, βασισμένη στους αρχαίους μύθους περί ενοχής και τιμωρίας, οι Κούκλες δεν εγκλωβίστηκαν στην μορφή του ιαπωνικού Οιδίποδα: έγιναν ζευγάρι αγάπης.




8. Tomas Alfredson - Låt den rätte komma in (2008)

Από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις των τελευταίων χρόνων, ένα σκοτεινό παραμύθι απ' το βορρά για ένα αγόρι και μία μικρή βαμπιρέσσα, δωσμένο με λεπτότητα και μινιμαλιστική ομορφιά, αλλά πάνω απ' ολα με κρυφή ευαισθησία.




7. Ang Lee - Se, jie (2007)

Τρεις ερωτικές σκηνές έχει το φιλμ, αλλά ανάμεσά τους έχει αλλάξει το άπαν σύμπαν, εντός και εκτός των ηρώων του. Μία ταινία που τόλμησε και δίδαξε κινηματογράφο εν έτει 2007.




6. Lars von Trier - Dogville (2003)

Η αρχή της δεκαετίας βρήκε τον Δανό σε μεγάλη ακμή, παραδίνοντάς μας δύο απανωτά αριστουργήματα. Σε τούτο εδώ το συγκεκριμένο, πρώτο μίας ανολοκλήρωτης ακόμη τριλογίας για τις USA, μπορώ να σας πω ότι ναι, ούρλιαζα από ευχαρίστηση στην τελευταία σκηνή με την Κίντμαν.




5. Peter Jackson - The Lord of the Rings: The Return of the King (2003)

Δεν έχει νόημα να το παίξω εκλεκτικός σινεφίλ: ο Άρχοντας ήταν το απόλυτο έπος που όλοι οι RPG players περίμεναν να δουν όλη τους τη ζωή και χαρακτήρισε απόλυτα την δεκαετία. Δίκαια. Έχω δει και τις 3 ταινίες πάνω από 20 φορές. The world is changed; I can feel it in the water, I can feel it in the earth, I can smell it in the air... Α, και μην ξεχνάτε, ήρωας της τριλογίας είναι ο Σαμ, ε;




4. Darren Aronofsky - Requiem for a Dream (2000)

Όταν βγήκα εκείνο το κυριακάτικο απόγευμα από το σινεμά στην ακαδημίας και έτρεχα για να προλάβω το λεωφορείο για το σπίτι, ήξερα πάρα πολύ καλά ότι είχα μόλις βιώσει μία από τις δυνατότερες κινηματογραφικές εμπειρίες που θα τύχαιναν στην εποχή μου. Και τώρα πια μπορώ να ομολογήσω ότι είχα να βουρκώσω σε ταινία από το δημοτικό όταν είχα πρωτοδεί τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών. Αυτή την ξεπέρασα βέβαια, ενώ το Ρέκβιεμ δεν έχω τολμήσει να το ξαναδώ εννιά χρόνια τώρα.




3. Tim Burton - Corpse Bride (2005)

Πόσο την αγάπησα αυτή την ταινία! Πώς με έκανε μέσα σε 75 λεπτά να ξεχάσω όλα τα σπουδαία πράγματα που είχε κάνει ο Μπάρτον μέχρι σήμερα... Αν ήταν μεγαλύτερη σε διάρκεια δεν θα άντεχα τη συγκίνηση, θα έπεφτα από το γκρίζο κόσμο μας στον γεμάτο χρώμα κόσμο των πεθαμένων.




2. David Lynch - Inland Empire (2006)

Με πόνο φυχής, κατρακυλά στην δεύτερη θέση. Δεν ξέρω αν θα με συγχωρέσω ποτέ γι' αυτό... Το Mulholland Dr. θα μπορούσε να είναι επίσης εδώ, αλλά στην ουσία είναι η ίδια ταινία με το Lost Highway (από την άλλη μεριά της σκουληκότρυπας), οπότε κόπηκε λόγω επανάληψης.




1. Michael Haneke - Das weisse Band, Eine deutsche Kindergeschichte (2009)

Τα πολλά λόγια είναι περιττά και ο φασισμός είναι ήδη εδώ. Το μόνο αρνητικό της τελειότερης ταινίας αυτής της δεκαετίας είναι το γεγονός πως δεν υπάρχει καμία να συγκριθεί μαζί της.

ΦΕΤΙΝΕΣ ΛΙΣΤΕΣ (θα γίνουν updates σε όλα)
Top20 2009
Albums | Songs | Movies

Top20 2000-2009
Albums | Songs | Movies | Hot Scenes | Soundtracks | Videos | Books
Top20 2000-2009 Greek
Albums | Songs | Movies 
Η ψηφοφορία μας για τις ταινίες της δεκαετίας
Αρχικό ποστ | Οι 100 πρώτες | Συνολικά αποτελέσματα

poplie at free

στο νέο free που μόλις κυκλοφόρησε, 5 αστέρια του poplie φωτογραφίζονται αποκλειστικά! :) :)

Lady Gaga [πριν και μετά]

[via Α,μπα;]

και μετά από μερικά λεφτά σε φορέματα και σκηνοθεσία:

Είναι η νέα Μαντόνα;
Μη χαίρεστε, δεν θα βγει άλλη Μαντόνα, Μάικλ Τζάκσον κτλ. Είναι όμως η Μαντόνα που αξίζει στην εποχή μας (όπως κι όλα τ' άλλα φυσικά): γρήγορη και φθηνή. [*ο τρόπος που προφέρει τις λέξεις bad και romance, μαζί με την στρατιωτικού εμβατηρίου χορογραφία πάντως είναι το απόλυτο χιτ μου τα τελευταία 14 λεπτά]

Shakira

Εντάξει, εδώ να μην επεκταθώ, μ' έχει καλύψει ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Leona Lewis

Με μπερδεύει η Leona, μία μου φαίνεται μία απ' τα ίδια, την άλλη μου αρέσει η φωνή της... Πρέπει να είναι η μόνη τραγουδίστρια πάντως που ενώ θα μπορούσε (με άνεση, όχι σαν τις περισσότερες), δεν βγαίνει συνέχεια με μίνι! (κι η Alicia Keys, έστω)

Ο Google Wave λογαριασμός μου ενεργοποιήθηκε!

Είχα ποστάρει και το αναλυτικό βίντεο όταν μαθεύτηκαν τα καλά νέα... Future has started.

απόψε μόνο britney

8 με 10 στον poplie.

strange overdose

beyonce | melanie fiona | jazmine syllivan | kylie auldist | nostalgia 77 & alice russell | lizzy parks | kylie auldist | naomi shelton and the gospel queens | amy winehouse | nicolle willis & the soul investigators | william devaughn | marvin & diana | blood, sweat and tears | gil scott heron | brother ali | gizzele smith & the mighty mocambos | michael jackson | curtis mayfield | bei bei | india.arie | georgia anne muldrow | bill withers | the style council | yusuf | matchbox 20 | big star | alex chilton | big star

download!

89 ψηφοφόροι θέλουν εκλογή 30 του μήνα!

Ψηφίζουμε μέχρι το τέλος του μήνα τις 20 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας!
Μέχρι στιγμής έχουν δηλώσει συμμετοχή 89 άτομα, bloggers και μη.
Από τις 22 λίστες που έχω καταμετρήσει ως τώρα, προκύπτει το εντυπωσιακό στατιστικό ότι έχουν ψηφιστεί 200 διαφορετικές ταινίες!!! Είναι πραγματικά απίστευτο πόσες και πόσο διαφορετικές ταινίες καταλαμβάνουν θέση στην κατάταξη. Αυτό για μένα δείχνει τη δύναμη της συμμετοχής που αξιώνει ταινίες λιγότερο δημοφιλείς να αναδεικνύονται στις αγαπημένες σας.
Συνεχίστε έτσι λοιπόν, απομένει μία εβδομάδα και κάτι ψιλά, και θα τα πούμε ξανά με τα αποτελέσματα!

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής εδώ.

every day we grow closer

οι big star πρέπει να είναι ανάμεσα στις 3 πιο αγαπημένες μου μπάντες έβερ. ο ήχος τους κάποιες φορές έχει όλα όσα δε μου αρέσουν, κάπως παλιομοδίτικο -πια- ροκ εν ρολ. όμως κάποιες άλλες φορές καταφέρνουν να γράψουν αριστουργήματα. σε 2 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα το every day we grow closer καταφέρνει να με διαλύσει. αυτή η μελωδία και αυτή η φωνή ρε πούστη μου με γαμάνε.. ξέχασα τι έκανα και από τη στιγμή που έπαιξε, παίζει στο repeat. θα το βάλω αύριο στην εκπομπή.

Never?

Όπου 70s βάλτε 90s. Τώρα για τα χρόνια που I never dreamt that I would get to be τι να πω; Βάλτε τα νέα 10s.

divided soul

ποιές λίστες και ποιές κυκλοφορίες της χρονιάς; τις επόμενες εβδομάδες θα λιώσω τους δίσκους του μεγαλύτερου τραγουδιστή (μαζί με το στελάρα) που περπάτησε ποτέ στον πλανήτη, διαβάζοντας τη βιογραφια του.

The New York Trilogy, by Paul Auster

Όλα έχουν να κάνουν με την ταυτότητα. Πιο σωστά, με τον εκμηδενισμό της ταυτότητας. Την πλήρη αποδόμησή της. Ο Όστερ θα της επιτεθεί βίαια και στον μεταμοντέρνο καθρέφτη της θα την βρει ανυπεράσπιστη. Το αποτέλεσμα για την τελευταία, αναμενόμενο: ανήμπορη μπροστα στη μανία της ελλειπτικής του αφήγησης, θα διαλυθεί σε χίλια κομμάτια και θα σκοπριστεί στους δρόμους της μεγάλης πολιτείας, προσφέροντας πια μικρούς αντικατοπτρισμούς αυτού που κάποτε υπήρξε. Θραύσματα του εαυτού, θραύσματα της ιστορίας του βιβλίου, θραύσματα της ζωής του συγγραφέα, θραύσματα του αναγνώστη. Εμένα.

Οι αναφορές του; -πολλές. Από το παραδοσιακό αστυνομικό μυθιστόρημα (το οποίο κατακρεουργεί απολαυστικά) ως τον Μπόρχες κι απ' τα ονόματα και τους τόπους της προσωπικής του διαδρομής ως τον Κάφκα. Αλλά μη γελιέσαι -δεν έχεις διαβάσει άλλα βιβλία σαν αυτά τα τρία. Αν ήταν μουσική, θα ήταν variations στο ίδιο θέμα. Αν ήταν ταινία, θα την γύριζε ένας πιο μοναχικός David Lynch. Κύκλους γύρω από τον εαυτό της, στοιχεία που νομίζεις πως δεν οδηγούν πουθενά, χαρακτήρες που φαντάζουν ασκιαγράφητοι. Αλλά δεν είναι. Εσύ κοιτάς τα σημεία και δεν βλέπεις την εικόνα.

Κι η μεγάλη πόλη, πάντα εκεί. Μοναδική σταθερά, καμβάς του έργου και ταυτόχρονα ο πιο πλήρης χαρακτήρας του. Σαν την Τσάινατάουν του Πολάνσκι, αναπνέει μαζί και δίπλα από τους ήρωές της, τον Κουίν και τον Στίλμαν, τον Μπλου και τον Μπλακ, τον Φάνσοου και τον Κουίν ξανά. Ιδιωτικοί ντετέκτιβ ή αποτυχημένοι συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων, παθιασμένοι με την μοναξιά τους, συνθλίβονται ανάμεσα στα τρία ορόσημα του Όστερ: παρασύρονται στον δικό τους δονκιχωτισμό και αναζητούν μίαν άλλη ζωή, όπως ο Θορό στα δάση. Καταλήγουν να ζήσουν σαν τον Ροβινσώνα Κρούσο, ναυαγοί της ίδιας τους της προσπάθειας. Ή μήπως όλα αυτά είναι παιχνίδια που προκαλεί η αδυναμία των λέξεων να περιγράψει την εσωτερική μας κατάσταση;

Η wikipedia λέει πως τα βιβλία του Όστερ κυριαρχούνται από την ψυχανάλυση του Jacques Lacan και την μεταφυσική του πρώτου μισού του 19ου αιώνα στην αμερικανική λογοτεχνία. Εγώ λέω πως όταν γράφεις (αλλά κι όταν διαβάζεις) έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου.



Υ.Γ. Θέλω το κόκκινο τετράδιο. Θα πράξω ομοίως.


περισσότερα και καλύτερα εδώ, εδώ κι εδώ.

rem on poplie

ο άνθρωπος των αφιερωμάτων, ο υποδιευθυντής του οργανισμού επιστρέφει για να μας ξυπνήσει με τον πιο ωραίο τρόπο. αύριο το πρωί, στις 12 ο koolthinks παρουσιάζει ένα αφιέρωμα με αφορμή τη συμπλήρωση τριανταετίας από τη γνωριμία τωn μελών των rem σε δισκάδικο στην αθήνα. tune in!

πρόστυχο.

Όχι, δεν ξεμωράθηκα ακόμα (βασικά πιστεύω ότι ένα από τα κομβικά λάθη του πολιτισμού μας είναι πως οι άντρες κυνηγάνε μικρότερες-αν ήμουν πρωθυπουργός θα απαγόρευα τους γάμους με μεγαλύτερους άνδρες δια νόμου). Αλλά προσέξτε τα τσαλίμια και πόσα κρυφά ή λιγότερο κρυφά υπονοούμενα έχει το κομμάτι. Δεν φταίνε τα παιδιά που τραγουδάνε, ούτε η δισκογραφική εταιρεία. Οι γονείς φταίνε. Σε λίγο θα δίνουν στα πιτσιρίκια την εσπρέσσο από το νηπιαγωγείο και θα βλέπουν μαζί το νεξτ τοπ μόντελ στο δημοτικό (αν έχετε γνώση ότι αυτά γίνονται ήδη, ενημερώστε με). 1 εκατομμύριο 300 χιλιάδες κλικ στο youtube και συνεχίζει. Ομοίως τα υπόλοιπα βίντεο... Να μην μιλήσω για την μουσική του ποιότητα. Αυτά για να μην απορούν οι μανάδες αργότερα ότι τα παιδάκια τους "παρασύρθηκαν" από "κακές παρέες" και "μπλέξανε" κτλ. κτλ. Σιχαίνομαι την ηθικολογία, αλλά εντάξει, μην ζητάς τα σπασμένα μετά στη Δρούζα και την Τατιάνα. Ποιός φταίει για όλες τις αηδίες που μπαίνουν στο σπίτι των παιδιών καθημερινά; Αλλά βέβαια, για να πάρεις ακόμα και αυτοκίνητο χρειάζεσαι δίπλωμα. Παιδιά μπορεί να κάνει όποιος θέλει.


#και να σκεφτείς ότι έχω κοινό γνωστό με το συγκρότημα. it's a tiny little world.

όμορφο.

Φαλλοκρατικό;
Πλαστικό ιδεώδες της ομορφιάς;
Βιομηχανικά εκμεταλλεύσιμο προϊόν με ημερομηνία λήξης;
Δήθεν αναφορά στην ποπ κουλτούρα με το πόστερ του Blow Up;
Who fucking cares...

(βάλε Full Screen τώρα!)

δε χάνεται ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ.

Ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς (που ποτέ δεν κυκλοφόρησε)

http://twitter.com/DAVID_LYNCH/statuses/5868093562

περισσότερα για τον δίσκο εδώ

η καλύτερη στήλη της εβδομάδας

ξέχασα να το ποστάρω τις προηγούμενες μέρες, αλλά νομίζω ότι ακόμα φρέσκο είναι. ο νίκος ζαχαριάδης υπογράφει την καλύτερη -με διαφορά- στήλη της εβδομάδας.

Άσχετο, αλλά ο Γιώργος Θεοφάνους δεν γαργαλιέται με μισό κιλό φράντζα συνέχεια επάνω στο μέτωπό του;
Προφανώς εκείνος δεν την αντιμετωπίζει ως άψυχη φράντζα, αλλά σαν το μοναδικό πραγματικό του φίλο. Ένα φίλο που στέκεται πάντα στη θέση του, του συμπαραστέκεται, δεν του αντιμιλάει και του κρατάει το μέτωπο καθαρό, τη στιγμή που όλοι οι άλλοι στο show δεν δείχνουν τον απαραίτητο σεβασμό και δέος στο πρόσωπό του.

Συγνώμη, αλλά εγώ θυμάμαι ότι είχαν λυσσάξει όλοι να έρθουν τα εμβόλια κατά της νέας γρίππης. Γιατί, λοιπόν, τώρα που είμαστε προετοιμασμένοι κανείς δεν θέλει να εμβολιαστεί;

Διότι ο εμβολιασμός είναι σαν την καθημερινότητα: σκοτώνει τον έρωτα. Οπότε, τώρα που έχουμε τα εμβόλια όποια στιγμή θέλουμε, χάσαμε την επιθυμία να τα αποκτήσουμε. Και αρχίσαμε να προσέχουμε τα ελαττώματά τους.

Εμένα μ' αρέσει

Ο καινούργιος δίσκος του γερο-Ντύλαν με δεν ακούγεται ολόκληρος ούτε με ναρκωτικά, αλλά ετούτο εδώ το βιντεάκι μ' αρέσει πολύ. Έχει κέφι, ρυθμό, γέλιο, τον ίδιο τον Μπομπ και -διάολε!- έρχονται Χριστούγεννα! Στη γειτονιά μου άρχισαν να στολίζουν δέντρα στα καταστήματα. Θέλω να κάτσω κάτω απ' το γκι.

#Όποιος θέλει να τον αγανακτήσει, αυτός ο δίσκος είναι το χειρότερο δώρο για τον oksikemia.

Update: διαβάστε αμέσως αυτό το γαμηστερό post στο back to mono:

Χωρίς αυτόν, δεν θα υπήρχαν όπως τους ξέρουμε τουλάχιστον, Bruce Springsteen, Band, Felice Brothers, Hendrix, Kristofferson, Steve Wynn, Gram Parsons, White Stripes, Calexico, Black Keys, Nick Cave, Nick Drake, hip hop, rap, Public Enemy, M Ward, Tom Petty, country rock, folk rock, ψυχεδέλεια, americana, “A Change Is Gonna Come”, Obama, filesharing, αλλά κατά μία ουσιαστική έννοια μιας και το παρελθόν ως εκ των υστέρων προβλέψιμο, είναι ανυπεράσπιστο στην όποια αλλαγή, ούτε και Joan Baez, Pete Seeger, Woody Guthrie, Chuck Berry, Carter Family, Allen Ginsberg, Jack Kerouac, outlaws, Blind Willie Mc Tell, John Wesley Harding, Charley Patton, blues, Alan Lomax, Harry Smith, αμερικάνικη μουσική.

Τριλογία

3 εξαιρετικά μικρά διηγήματα που μπορείτε -και πρέπει- να διαβάσετε από το blog της the three wishes (ναι, είναι γυναίκα, κι αυτό κάνει την αφηγηματική οξυδέρκεια των παρακάτω διηγημάτων της ακόμα πιο ενδιαφέρουσα). Ακολουθήστε τα links για κάθε απόσπασμα. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τα δύο τελευταία posts είναι του Μ. Μοσχολιού.



Η χοντρή ροχάλιζε δίπλα μου σαν βουβάλι. Αναρωτήθηκα τι σκατά κάνω σ’ αυτό το βούρκο που λέω για ζωή. Τα δύο βουβαλάκια μου ρουφάνε το αίμα καθημερινά, λεφτά για φροντιστήριο, λεφτά για παπούτσια, λεφτά για σινεμά, λεφτά για πιτόγυρα, λεφτά, λεφτά, λεφτά. Η χοντρή τρέχει πίσω μου ξεσκονίζοντας το σκαλί που ανεβαίνω, μαζεύοντας τα ρούχα που ακουμπάω στην καρέκλα, τσακίζοντας τα νεύρα μου με την υστερική φωνή της και με την κακομούτσουνη φάτσα της, συνεχώς ξινισμένη. Στο εργοστάσιο γαμήσι και πρόστιμο η δουλειά, σε λίγο δεν θα έχω κουράγιο ούτε τα πόδια μου να πάρω από την κούραση εκεί μέσα. Το μποστάνι είναι κι αυτό δεύτερη δουλειά κανονικά, αλλά από τα έξτρα της λαϊκής πληρώνω τις δόσεις για το σπίτι. Σκυλίσια ζωή, γαμώ το κέρατό μου.

Όλα λάθος (Χρήστος)

«Να θυμηθώ να βγάλω τα φύλλα από την κατάψυξη, να προλάβω τα ντολμαδάκια για το μεσημέρι», μονολογώ πάλι. Ακούω τη φωνή μου και είναι λες και μίλησε η μάνα μου. Όσο και να το γυροφέρνω όμως, η μάνα μου πίσω δε γυρνάει. Όσα παίρνει ο χρόνος τα παίρνει για πάντα. Ανεπιστρεπτί.

«Να παντρευτούμε ρε Τουλάκι», μού’ λεγε κάποτε ο Χρήστος, «δεν αντέχω χώρια σου. Άντε, να κάνουμε οικογένεια, σπίτι, να σε έχω δική μου». Πόσο μακριά μου φαίνεται τώρα αυτή η εποχή. Σα να τη ζήσανε δυο άλλοι.

Τούλα

«Ναι, γαμάω γριές τα Σαββατόβραδα και μου δίνουν χαρτζιλίκι. Τραβάς κάνα ζόρι Αφροδιτούλα;», άναψα εγώ. Η συζήτηση με αυτό το κορίτσι δεν έχει νόημα. Πάντα κάνει το παν για να με νευριάσει. Τελείως ξενέρωτη γκόμενα. Απορώ τι της βρίσκουν και τρέχουν όλοι πίσω της. της γύρισα την πλάτη και συνέχισα να χαζεύω με τους άλλους.

Μετά από αυτό δε μιλήσαμε άλλο. Έφυγα για το σπίτι όλο νεύρα. Κλείστηκα στο μπάνιο και τράβηξα μια γερή μαλακία, μία ώρα έμεινα μέσα. Την σκεφτόμουν συνεχώς. Με τσάντισε το πουτανάκι, ήθελα να της πετάξω τα μάτια έξω. Τρεις ώρες έκανα να συνέλθω, και με τους Μετάλλικα στη διαπασών. Μετά κατέβηκα στην κουζίνα. Η μαλακία πάντα με κάνει και πεινάω. Η μάνα μου είχε μαγειρέψει κάτι ντολμαδάκια, αλλά πάνω στο τραπέζι είχε κι ένα πιάτο γεμιστά. Η πιπεριά ήταν μισοφαγωμένη. Τα καθάρισα στο πι και φι και την έκανα για του Νύση που είχαμε ραντεβού. Στη μάνα μου είπα ότι πήγαινα Αγγλικά.

Βαγγέλης

Γιατί δεν τραγουδάνε έτσι πια;

Μου το θύμισε η αλεξάνδρα (μέσω μιας διασκευής) προχθές στον ποπ λάι και από τότε δεν μπορώ να το αφήσω από πάνω μου... Did I dream you dreamed about me?

Τον συμπαθώ όλο και περισσότερο

Η Αθήνα ένα χρόνο μ' αρέσει κι ένα χρόνο με κάνει να θέλω να φύγω. Είναι μια μόνιμη σχέση αγάπης-μίσους. Είναι τόσο άσχημη όσο άσχημοι είναι οι άνθρωποι μέσα τους. Το καλό είναι ότι δεν παρουσιάζεται σαν κάτι που δεν είναι. Δεν κρύβεται, σε αντίθεση με τις άλλες ευρωπαϊκές πόλεις που είναι πανέμορφες και πίσω τους κρύβουν κοριτσάκια κλεισμένα σε μπουντρούμια για 15 χρόνια. Έχει μια βρομιά και μια αρρώστια που είναι πολύ κοντά στην ανθρώπινη φύση. Οι πολύ ωραίες πόλεις είναι αυτό που θα ήθελες να είναι οι άνθρωποι αλλά δεν είναι.

Γενικά, δεν είμαι της συλλογικότητας. Το έχω δοκιμάσει, ήμουν στην ΚΝΕ από 12 χρόνων και ήταν τραγικό. Το θεωρώ αντίστοιχο της παιδικής πορνογραφίας. Είναι το ίδιο εγκληματικό είτε βάλεις ένα κοριτσάκι γυμνό στο ίντερνετ είτε ένα παιδί στο κόμμα από τόσο μικρό. Το ίδιο ακριβώς μου φαίνεται όταν πεθαίνει ένα 15χρονο παιδί και βγαίνουν διάφοροι (αναρχικοί, αριστεροί, το ίδιο μου κάνει) και το αποκαλούν «σύντροφο». Στα δεκαπέντε σου δεν είσαι σύντροφος κανενός. Είναι μια πολύ άρρωστη φάση όλη αυτή. Μετά τον περσινό Δεκέμβρη, που είχε και πολλά καλά, η Αθήνα γέμισε φασίστες. Είναι τόσο δύσκολη η ζωή στην Αθήνα και δημιουργείται τέτοιο μίσος μεταξύ των ανθρώπων έτσι όπως την έχουν δομήσει οι υπεύθυνοι, που η κατάσταση ξέφυγε εντελώς. Όλοι νομίζουν ότι είναι έξυπνοι, ότι η άποψή τους πρέπει να σημαίνει κάτι για τους υπόλοιπους. Αν ο καθένας κοίταζε μόνο τον εαυτό του, να μη βοηθάει ούτε καν το διπλανό του, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.

αλέξανδρος βούλγαρης aka the boy στην lifo [via m.hulot]

#διάβασε κι αυτό και μετά άκου αυτό

Ο Θεοδωράκης πάντως δεν φορούσε κουκούλα

Είναι μεγάλο κρίμα που η αριστερά (ακόμα και η αναρχία η ίδια) έφτασε να ακούγεται μόνο μέσω ακραίων φωνών βίας, απόλυτου μίσους και μηδαμινής ιστορικής συνείδησης. Αλλά θα μου πεις, λογικό επόμενο δεν ήταν στον τόπο που ζούμε;

gil scott heron brand new song free download

download!

πόστς που θέλω να κάνω ν2

εξαιρετική η ιδέα του inverted_a, αφού δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τα ποστ που θέλουμε, ας γράψουμε σε ένα ποστ τι θα γράφαμε αν είχαμε χρόνο, διάθεση κτλ.

δυστυχώς για κάποιους λόγους, γράφω πια ελάχιστα εδώ. σκέφτομαι ότι οι αγαπημένοι μου δίσκοι για φέτος έχουν σχεδόν αγνοηθεί από το seagazing. μακάρι να εγκλιματιστώ σύντομα στο νέο περιβάλλον μου και με τον καινούριο χρόνο να γράφω πιο συχνά.

επιβάλλεται ένα ποστ γιατί το 2010 πρέπει να ακούσω world, world με την καλη έννοια (ψινάκης λολ)! ή ένα ποστ στο οποίο θα εξηγώ γιατί κατά τη γνώμη μου οι gnarls barkley είναι ενδεχομένως σημαντικότεροι από όσο πιστεύουμε. ένα ποστ να αναρωτιέμαι γιατί κανείς φέτος δεν ασχολήθηκε με τον εξαιρετικό δίσκο του richard hawley και ένα ακόμα που να επιχειρεί να εξηγήσει πώς γίνεται να κολλάω με τους wooden shjips και τους condofucks τη στιγμή που δηλώνω ότι πια βαριέμαι τις κιθάρες (προφανώς λέω ψέμματα); τέλος, χρωστάω ένα πόστ για έναν από τους ωραιότερους δίσκους που βγήκε ποτέ, το first take της roberta flack.

υγ. inverted_a δεσμεύτηκες δημόσια για mega post σχετικό με τη naomi.

Ψωμί, Παιδεία,

Ελευθερία;

σήμερα στον poplie

σήμερα στον poplie, ξεκινάμε στις 4.30 με μία ακόμα αποκλειστικότητα (αμάν πια με τις αποκλειστικότητες!:ρ). ο psychosoul εξασφάλισε συνέντευξη από τους bye bye bicycle! στη συνέχεια και για δύο ώρες ο κύριος john streckfous θα επιχειρήσει να μας δείξει γιατί η jazz είναι στην ουσία το γέλιο του θεού. τη σκυτάλη θα πάρουν οι μοναδικές δύο γυναίκες του καγκουροσταθμού μας, η αλεξάνδρα και το ελαφίνι. tune in!

17

[via]

strange overdose

η εκπομπή της περασμένης κυριακής στον poplie. μας ξέφυγε λίγο στο τέλος αλλά ωραία ήταν!

bei bei | nosaj thing | rustie | joker | architeq | clonious | lord newborn & the magic skulls | gnarls barkley | brother ali | roots | gizzele smith and the mighty mocambos | georgia an muldrow | bibio | caretaker | leyland kirby | flying lotus | biosphere | depeche mode || mike and the mechanics | don henley | roxy music | st etienne | archive | cindy lauper | chris isaak

ποστς που θέλω να κάνω

#έχω συλλέξει εκατοντάδες φωτογραφίες (σαν αυτήν εδώ και όχι μόνο) με σκοπό να ανεβάζω από μία σε κάθε φλύαρο ποστ μου, αλλά πλεον είναι τόσες πολλές που θα πρέπει να φτιάξω δεύτερο μπλογκ γι' αυτό (και να προσλάβω κάποιον να γράφει σ΄αυτό). τελικά το μπλογκινγκ σου τρώει περισσότερο χρόνο απ' ότι πιστεύεις.
#χρωστάω κάποια ποστς βιβλιοφαγίας, κυρίως για το V. του Pynchon, την Τριλογία της Νέας Υόρκης του Όστερ και το Λόγια Φτερά του Χωμενίδη (μου άρεσαν όλα πολύ, για εντελώς διαφορετικούς λόγους το καθένα).
#θέλω να εξηγήσω γιατί τα παιδικά βίντεο κλιπ από κάποια κατασκευασμένα "συγκροτήματα" που παίζουν εμβόλιμα στις παιδικές εκπομπές είναι ό,τι πιο πρόστυχο έχει παιχτεί ποτέ στην ελληνική τηλεόραση (νομίζω δηλαδή, όσοι έχουν τηλεόραση μπορούν να μου αποδείξουν το αντίθετο).
#πρέπει να ποστάρω με τη σειρά μου τις 20 καλύτερες ταινίες της δεκαετίας κατά την γνώμη μου και να κάνω ένα μάζεμα των τελευταίων ψήφων γιατί έχω μείνει πίσω και θα μαζευτούν πολλοί για τέλος Νοέμβρη.
#το εξτέντιτ τρέιλερ του Άβαταρ είναι αρκετά καλό αν και έχω βάσιμες υπόνοιες (οξύμωρο;) πως θα με πιάσει μεγάλη νύστα σ΄αυτή την ταινία. είναι απ' αυτές που μπορεί να αποδειχτούν η απόλυτη καταστροφή.
#ξαναβλέπω ταινίες του χίτσκοκ και καλό θα ήταν να γράψω κάτι γι' αυτές (ένα διδακτορικό ίσως).
#είδα και το 2012, αλλά γι' αυτό μάλλον δεν θα γράψω τίποτα.
#δυστυχώς έχω εγκαταλείψει την σειρά των ποστς με τους δίσκους της εβδομάδας, αν και έχω αφήσει πολλούς αξιόλογους δίσκους ασχολίαστους: φλέιμινγκ λιπς, έσπερς 3, (για το αριστούργημα του πρώην κερτέηκερ τα είπαμε), πιάνο μάτζικ, γουάρπ20, χάρις αλεξίου, γιάννη πάριο@χατζηνικολάου, αγγελάκας οστ, τομ γουέτς λάιβ, μπομπ ντύλαν, μποξκάτερ, λέιντι γκαγκα κ.α. καλύτερα να αρχίσω από το τέλος.
#δεν έχω κάνει παρά μόνο ένα ποστ για την νέα σεζόν του δούρειου ήχου του πανούση. απαράδεκτος.
#χρωστάω κι ένα αφιέρωμα με ναόμι γουότς στον οκσικέμια.
#κι ένα τίζερ για τον καινούργιο δίσκο που βγάζει ο κωνσταντίνος βήτα.
#κι ένα καλό νέο: οι αδερφοί κατσιμίχα το καλοκαίρι θα ξανακάνουν κοινή περιοδεία.
#πρέπει επίσης να αναποστάρω την εκπομπή του θεοδωράκη με την κούνεβα. ξανά.
#ανακάλυψα μια μπάντα που λέγεται Uqbar. αλλά μόνο όσοι λατρεύουν τον μπόρχες καταλαβαίνουν γιατί αυτό είναι σημαντικό.

acab

acab = all cops are bastards (σήμερα το έμαθα!) via tvxs.

200 / 40

2nite