Joanna Newsom - Have One On Me (2010)

Υπάρχουν πολλές κατηγορίες που μπορεί να εξαπολύσει κανείς εναντίον του τρίτου album της Joanna Newsom: Ποιός κάθεται να ακούει 3 δίσκους που διαρκούν πάνω από 2 ώρες; Πάλι αυτή με την άρπα; Έχετε ακούσει κανέναν άλλο καλλιτέχνη με αυτό το όργανο; Μας τα 'χει πει καλύτερα η Kate Bush και/ή η Joni Mitchell. Τι φωνή είναι αυτή; Έλεος πια με τους δίσκους που αρέσουν μόνο στους κριτικούς κ.α. Οι δίσκοι της Newsom δεν είναι εύκολοι, σύμφωνοι, ούτε θα γίνουν ποτέ μαζικά αποδεκτοί. Για την ακρίβεια, εγώ μπορώ να τους ακούσω μόνο απόγευμα, μόνος μου, σπίτι. Ωστόσο όλα αυτά δεν μας λένε τίποτα για την αξία του Have One On Me. Σ' αυτό, η 28χρονη Αμερικανίδα προσπαθεί να βρει μία μουσική τομή ανάμεσα στο Ys και το The Milk-Eyed Mender ή, για να το πω διαφορετικά, προσπαθεί να κρατήσει το λυρικό-επικό της ύφος γράφοντας τραγούδια κι όχι ραψωδίες. Δεν τα καταφέρνει 100%, αλλά το εγχείρημα είναι θαρραλέο και δίνει καλά μαθήματα ουσιαστικού storytelling. Και για να μην μακρυγορώ περισσότερο, η ουσία του πιο πολυσυζητημένου δίσκου της χρονιάς βρίσκεται στους στίχους. Εάν δεν είστε διατεθειμένοι να ξοδέψετε αρκετό χρόνο προσέχοντάς τους, δεν πρόκειται να σας ταξιδέψει μακριά το Have one on me. Στα πολυσέλιδα lyrics των 18 τραγουδιών υπάρχουν όλες οι εναλλαγές, η φρεσκάδα και η τόλμη που δεν θα κερδίσουν τον ανυπόμονο ακροατή που θέλει κάτι από τα ηχεία του μόλις πατήσει το play, αλλά it can make you feel over, and old, (Lord, you know it's a shame), when I only want for you to pull over, and hold me, till I can't remember my own name...

4.5/5

Αγαπημένα: Good Intentions Paving Company, In California, Occident, Soft as chalk, Does not suffice

Maraveyas Ilegal - Welcome to Greece (2009)

Επιτέλους, ένας χαρούμενος ελληνικός δίσκος! Ένα νεανικό μουσικό πανηγύρι, περισσότερο μεσογειακό και λιγότερο βαλκανικό, ο δεύτερος δίσκος των Maraveyas Ilegal σε κερδίζει με τη δυναμική (και την ειλικρίνειά) του. Η αλήθεια είναι ότι το Ilegal του 2007 δεν με είχε συγκινήσει ιδιαίτερα (το Πού να βρω μια να σου μοιάζει είχα συγκρατήσει μόνο), αλλά σ' αυτό τον δίσκο υπάρχει βελτίωση σε όλους τους τομείς και κυρίως στην αυτοπεποίθηση που κρύβουν τα κομμάτια του. Μαθαίνω ότι στο ενδιάμεσο έχουν δοθεί πολλές επιτυχημένες συναυλίες και έχει φτιαχτεί ένα σημαντικό word of mouth - κάτι που επιβεβαιώνεται και εξηγεί ταυτόχρονα την επιτυχία του Welcome to Greece. Όχι πως δεν έχει τις αδυναμίες του ή δεν παραδίδεται σε διάφορες ευκολίες - κάποιες εξ αυτών μάλιστα ενοχλητικές. Αλλά η σύνθεση λειτουργεί και, με λίγα λόγια, περνάς ευχάριστα. Αν προσέξει τους στίχους και κάνει περισσότερο πικρό το χιούμορ του, έχουμε να δούμε σημαντικά πράγματα στη συνέχεια.

3/5

Αγαπημένα: Όργιο στο Υπόγειο, Κυριακή Εκδρομή!, Gypsy Powah

Μιχάλης Σιγανίδης & οι Φίλοι του Μίλτου Σαχτούρη - Οι άλλοι Live (2009)

Δεν υπάρχει μουσική δικαιοσύνη. Εάν υπήρχε, ο Μιχάλης Σιγανίδης θα έπαιζε κάθε καλοκαίρι στο Ηρώδειο και οι δίσκοι του θα γέμιζαν τα torrentsites όλου του κόσμου. Αυτός εδώ δεν υπάρχει ούτε σε rapidshare. Μέχρι και στο μουσικό τμήμα της Πολιτείας δεν το βρήκα (είχαν εξαντληθεί τα λίγα κομμάτια). Αναγκάστηκα να το ψάξω στο μετρόπολις (αυτό ήταν σαν χρονομηχανή, θυμήθηκα πόσο μαγικό φάνταζε αυτό το μέρος στα μάτια μας στα μέσα της δεκαετίας του 90 όταν ανεβαίναμε Αθήνα για να περάσουμε μια βόλτα από τους ορόφους του, επαρχία γαρ). Μην περιμένετε να σας εξηγήσω ποιος είναι ο Σιγανίδης ή τι μουσική παίζει (δεν ξέρω). Πώς να μιλήσεις για κάποιον που μετατρέπει εκρηκτικά ποιήματα του Σαχτούρη σε σουρεαλιστικά ταξίδια με κοντραμπάσο, σαξόφωνο, απαγγελίες, ανάγνωση αγγελιών και samples Aphex Twin, Michael Kamen, Οδυσσέα Ελύτη, αγρύπνιας στην Ι.Μ. Ξενοφώντος; Δεν είναι μουσική για τις φυλές του ίντερνετ αυτή (πώς το λέει εκείνο το τσιτάτο ο Τζίμης-φεισμπουκάκια, στα κλουβιά σας). Δεν ξέρω καν για ποιον είναι. Είναι για τους 3000 οι οποίοι αγαπούν την ποίηση όπως έλεγε ο Σαχτούρης; Είναι για τους ακόμη λιγότερους που τους αρέσει η αυτοσχεδιαστική ελληνική τζαζ; Δεν μπορώ να δεχτώ πάντως ότι είναι "ελιτίστικη" μουσική (η ευκολότερη των δικαιολογιών). Οι Ανάσες των Λύκων ήταν ελιτίστικος δίσκος; Η Μυθολογία του Χατζιδάκι που πούλησε κάτω από χίλια αντίτυπα μετά το όσκαρ για τα Παιδιά του Πειραιά; Απάντηση: "Αν δεν υπήρχε ο θεριστής, θα 'μουνα παραθεριστής." Δεν μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη, ποτέ δεν μπορούσε.

5/5

Αγαπημένα (της στιγμής): Δεν Είναι ο Οιδίποδας, Σερσέ Λα Μαμ, Και Μόνο Που Με Κοιτάς Λειώνω, Το Πρωί και το Βράδυ

Παρουσίαση του CD

Οι 5 προηγούμενοι δίσκοι του

Μια καρασπάνια συνέντευξή του στο aRte poVerA

MiC review

διαφωνώ

egg hell

με αφορμή το νέο -τότε- δίσκο των xx λέγαμε με τον inverted_a πώς γίνεται σε χώρες όπως πχ η βρετανία να υπάρχουν πιτσιρίκια που τελειώνουν το σχολείο και δεν έχουν τι να κάνουν και για αυτό βγάζουν δίσκους. που μερικοί μάλιστα είναι πάρα πολύ καλοί. στη χώρα μας, αναρωτιόμαστε, γιατί δε γίνονται αυτά;

ας ξεκινήσουμε από την αρχή. υπάρχουν στην ελλάδα πιτσιρικάδες που ηχογραφούν στο δωμάτιό τους; η απάντηση είναι ναι, και με ένα τέτοιο παράδειγμα θα ασχοληθούμε σε αυτό το ποστ. γιατί αυτές οι ηχογραφήσεις δε φτάνουν στο κοινό είναι μια διαφορετική ιστορία που δε θα μας απασχολήσει τώρα.

οι egg hell λοιπόν, μία μπάντα που είδα πρόσφατα live και μου άρεσαν. ρώτησα και έμαθα ότι έχουν blog, όπου υπάρχει διαθέσιμο για free download ένα ep τους.

τα κομμάτια που θα ακούσετε εδώ, γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν στο δωμάτιο του jef maarawi (με καταγωγή από βραζιλία και συρία). ακουστικά, φολκ (?), που λέγεται ότι θυμίζουν έντονα elliott smith (θα διαφωνήσω στο έντονα). εμένα μου θύμισαν και ryan adams (blak and white shoes) και αυτό μόνο καλό σχόλιο είναι. το μαντολίνο (ίσως κάνω λάθος, οι μουσικοί ας μας δώσουν ένα hint plz) δίνει ταυτότητα και κάνει χαρακτηριστικό τον ήχο τους. αγαπημένα τραγούδια τα εξαιρετικά gingerhead και oll korrect. στα θετικά να σημειώσω τον πολύ καλό ήχο παρόλο που πρόκειται για lo-fi ηχογράφηση.

ενώ οι egg hell ξεκίνησαν σαν one man band, πλέον απαρτίζονται από τέσσερα άτομα. εδώ υπάρχει η πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή του πιτσιρίκου με καλεσμένο το (μισό) συγκρότημα.

Lumiere Brother - Fiction (2009)

Νομίζω πως το Fiction είναι το πιο φυσικό ντεμπούτο που έχουμε ακούσει τελευταία: όμορφο, μελωδικό, συναισθηματικό, βαθύ, ποπ, ευαίσθητο. Ούτε κιθάρες να σου τρυπάνε τα μυαλά, ούτε κούφια επανάσταση, ούτε δήθεν πρωτοπορία. Ας βασιστούμε στον αγνό λυρισμό. Τα πάντα φαίνονται να μας γυρίζουν πίσω, και κυρίως στα 60s, αλλά η παραπάνω πρόταση δεν λέει όλη την αλήθεια. Καλύτερη απόδειξη αποτελεί το τραγούδι Black Keys: ξεκινά απλά και μελαγχολικά, συνεχίζει με αιθέρια φωνητικά και κορυφώνεται δριαμβευτικά σε μία πιο μελόντικα εκδοχή των Arcade Fire, κλείνοντας με τη γνωστή μελωδία από την ενάτη του Μπετόβεν! Πόσοι μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο χωρίς να γελοιοποιηθούν; Πολλοί λίγοι σίγουρα (και στην Ελλάδα σαφώς λιγότεροι), αλλά ο Lumiere Brother ανήκει όπως φαίνεται στις εξαιρέσεις. Δεν μπόρεσα να τον ακολουθήσω σε όλα τα τραγούδια του δίσκου, μου άφησε όμως τις καλύτερες εντυπώσεις για τα μελλοντικά του σχέδια.

3,5/5

Αγαπημένα: Black Keys, Photos On the Wall

terry callier | hidden conversations (mr. bongo, 2009)

πολύ σημαντική φυσιογνωμία για τη μαύρη μουσική ο terry callier. κατάγεται από το σικάγο, είναι παιδικός φίλος του curtis mayfield και ξεκινώντας τη δεκαετία του 60 έβγαλε μερικά σπουδαία άλμπουμ. αν και γενικά πέρασαν απαρατήρητα το πιο γνωστό του μάλλον είναι το (κλασσικό) the new folk sound of terry callier (1968), ένας δίσκος που συνδύασε τη folk με τη soul (περισσότερα για ακουστική soul εδώ, από τον έτερο guru του mezzanine, τον winton tostello). σύμφωνα με τον terry η συντηρητικη αμερική δεν έκανε δεκτό τον ήχο του με αποτέλεσμα να εγκαταλείψει τη μουσική και να γίνει προγραμματιστής! στα 90ς όμως, η βρετανία (βλέπε acid jazz, beth orton, massive attack (πιο μετά αυτοί)) έδωσε δεύτερη καριέρα στο φίλο μας και ακολούθησε μια σειρά από δίσκους, με πιο πρόσφατο τον περσινό hidden conversations.

ακόμα μία φορά πέρασε απαρατήρητος (από τα μουσικά site στην ελλάδα βρήκα μόνο αυτό από το mic). και αν μη τι άλλο μου φαίνεται περίεργο, αφού στην παραγωγή βρίσκεται ο robert del naja των massive attack. ο οποίος robert  σπάνια επεμβαίνει πολύ στα τραγούδια (πχ hidden conversations, sunset boulevard, once i dreamed of heaven), συνήθως αφήνει τη χαρακτηριστικά μαγευτική φωνή του terry να αναλάβει δράση. και το κάνει, άλλοτε τραγουδώντας, άλλοτε απαγγέλοντας, πάντοτε στα τραγούδια μπροστά βρίσκεται η φωνή. στο background ο robert βάζει ηλεκτρονικά, φτιάχνει ατμόσφαιρες και εάν θελήσουμε την εύκολη κατηγοριοποίηση, μάλλον trip hop θα χαρακτηρίζαμε το τελικό αποτέλεσμα.

ο δίσκος κλείνει με την επανεκτέλεση του live with me.

ετοιμαστειτε

adolf plays the jazz dirty waters

δείτε εδώ μερικές πληροφορίες.

clutchy hopkins meets lord kenjamin | music is my medicine (ubiquity)

τον clutchy hopkins τον γνώρισα από αυτό εδώ το ποστ του green onion. για ανεξήγητο λόγο, κατέβασα μεν τους δίσκους του αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκα μαζί του. χθές βράδυ ο spiral στην εκπομπή του έβαλε ένα κομμάτι που μου άρεσε. και έτσι από το πρωί ακούω το περσινό music is my medicine. πολύ ενδιαφέρον σαν άκουσμα, ξέρετε από αυτές τις παραγωγές που -έχουν γίνει πάρα πολλές τελευταία και- συνδυάζουν ηλεκτρονικά με sample από μαύρες ηχογραφήσεις (πνευστά, κρουστά, wah wah guitar licks (πάντα ήθελα να το γράψω αυτό!)).

για όσους βαρέθηκαν να ανοίξουν το παραπάνω λινκ, να γράψω και εγώ δύο λόγια. υποτίθεται ότι ο clutchy hopkins είναι γιός μηχανικού της motown, ο οποίος έχει συμμετάσχει σε αναρίθμητες ηχογραφήσεις χωρίς να φαίνεται το όνομά του στα credit, ταξίδεψε ανά τον κόσμο για να εμπλουτίσει τα μουσικά του skill και πλέον μένει σε μια σπηλιά στην έρημο mojave όπου ηχογραφεί τους δίσκους του!

ο αστικός μύθος εικάζει ότι πίσω από αυτό το όνομα ενδεχομένως να κρύβεται ο mf doom, ο cut chemist, ο madlib ή ο dj shadow. επειδή οι εικασίες μας αρέσουν, το seagazing συμμετέχει στην ονοματολογία και προτείνει τον -πανταχού παρών τα τελευταία χρόνια- shawn lee ως ακόμα μία υποψηφιότητα για το ποιός μπορεί να είναι ο μυστηριώδης κύριος clutchy hopkins.

Larry Gus - Stitches (2009)

Αυτόματη γραφή:

1. VHS in Βράδυ στην επαρχία, καλοκαίρι. Οι παραδίπλα γλεντάνε, η μουσική φτάνει κι απομακρύνεται απ' το σπίτι με την κατεύθυνση του αέρα.
2. Lotomafam Στην τηλεόραση παίζει μία ξένη σειρά που δεν ξέρω ποια είναι. Σεκάνς φλερτ κι αποχαιρετισμού.
3. I partake Ηλεκτρονικάδικο με εικοσάρικα. Δεν κερδίζω ποτέ.
4. Coocking as a habit Πάρτυ γενεθλίων, τέλη δημοτικού. 4 αγόρια χορεύουν με το μόνο κορίτσι.
5. Plums ward of danger Υποψία απειλής κατασκευασμένης κ' επιθυμητής.
6. The sun debates Βροχή μετεωριτών -ξαπλώνουμε στην ταράτσα όλο το βράδυ. Δεν καπνίζαμε τότε κι είναι τέλεια.
7. Grew aqouainted Πήρε καλύτερο παιχνίδι και του χάλασε. Χαίρομαι -αλλά μετά στεναχωριέμαι.
8. Equalhades Στο όνειρό του έπαιζε τενόρο σαξόφωνο στην Νέα Ορλεάνη, κι όλοι τον αγαπούσαν.
9. Little room Στο σχολείο γίνονταν συναρπαστικά πράγματα -οι φίλοι ήταν όλα τα πλούτη του κόσμου.
10. Hearing the words you said Ο ήλιος γύριζε γιατί υπήρχε εκείνη.
11. Brass park (surround) Ξέρεις τα πάντα για μένα, της είπε.
12. Polio Αγωνιώδης αναμονή. Το μυαλό του προσπαθούσε να σκεφτεί πάρα πολλά και δεν μπορούσε να νίωσει κάτι συγκεκριμένο.
13. Death claps Τα πράγματα δεν είναι αυτά που φαίνονται.
14. Pitch bay Ένιωθε άσχημα, γιατί δεν είχε κάνει αυτό που έπρεπε. Αλλά ήταν αργά.
15. You come (then you want to go) Βραδινή συνάντηση. Το ότι ήμασταν κι οι δύο σκαστοί έδινε ένα τόνο μυστηρίου που δεν ήταν αρκετός.
16. Lucid days Άσε το μυαλό σου να αδειάσει στην άμμο.
17. The irregular sea Εκείνο το μεσημέρι στην θάλασσα τελείωσαν όλα.
18. Infant gems Δεν ήξερε αν τον είχε πειράξει το ποτό ή η τραγουδίστρια τραγουδούσε περίεργα.
19. The drums themselves Δεν έπρεπε να αφήσει την γύφτισσα να του διαβάσει το χέρι.
20. Grew detached (interlude) Στους διαδρόμους των νοσοκομείων αισθάνομαι περίεργα και μιλάω πάντα χαρούμενα κι ευγενικά.
21. Blizzard Οι βόλτες με τ' αμάξι με ξεκουράζουν περισσότερο απ' την έξοδο.
22. Droplies Ήξερα πως δεν πίστευε λέξη απ' όσα έλεγε αλλά η φωνή της με έκανε να την ακολουθήσω.
23. That (or this burst of red) Ένιωσε μία ευδαιμονία που κράτησε όσο ακριβώς ήθελε.
24. Last things last Όλα πρέπει να περάσουν και να περάσουν γρήγορα.
25. Schackeld (kids) Η ευτυχία καμιά φορά μοιάζει αναμενόμενη.
26. Rings Μέθυσε μόνος του, βλέποντας τηλεόραση.
27. Spit curl hairdo Γυρνώντας σπίτι το βράδυ που είχε πανσέληνο η πόλη ήταν πιο όμορφη. Όλοι ήταν πιο όμορφοι.
28. The threshold Έκλαιγε όλη νύχτα και δεν ήξερε τι να κάνει, πως να φερθεί. Όλα του τα όπλα ήταν άχρηστα.
29. Crashberrie (Simos bed) Το πρωί πήρε τηλέφωνο τον καλύτερό του φίλο μετά από δύο χρόνια.
30. Grew encircled (interlude) Δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο οι στιγμές που είσαι αληθινός.
31. On the verge Στις γιορτές μαζευόμαστε όλοι ξανά και είναι όπως παλιά. Δεν κάνουμε πια τόσα πολλά πράγματα αλλά νομίζω πως είναι καλύτερα έτσι.
32. Lucid days (reprise) Φέτος θέλω να κάνω δώρα και να τους φιλήσω όλους.
33. Plane trees (in provence) Η Μνήμη έχει σημασία μόνο όταν ενεργεί μέσα σου.
34. My faintest springtime sough Εκείνο το πρωϊνό ένιωσα πως μπορώ να κάνω τα πάντα στο Σύμπαν.
35. VHS out Το παλιό μου κάζιο δεν δείχνει τι ώρα είναι.

Λόγος Απειλή - Άλλα λόγια να μισιόμαστε (2009)

Πραγματικά έχουν αλλάξει τα πράγματα τελευταία
χαθήκανε οι MCs που το δίνανε απλά κι ωραία
αφού θαμπώθηκαν από τα φώτα κι έγιναν παλιάτσοι
φθηνές παραγωγές, φθηνά CD στο ό,τι κάτσει
να ψαρώσουν λίγες γκόμενες, τα clubs και πιτσιρίκια
ή μάλλον ξέχασα και αυτούς που γουστάρουν τα μπαντιλίκια
αφού τα θέματα γυρνάνε πάνω κάτω στα ίδια
εδώ ο κόσμος υποφέρει και προβάλλουνε στολίδια
έχει γίνει προπαγάνδα κι η ραπ -δεν το πιστεύω
προτιμώ να μείνω άσημος πάντα κι ας μην ανέβω
να παίξω μέσα στο θέατρο σκιών τον καραγκιόζη
φτύνω ακόμα υλικό με κάποιους όπως του αρμόζει
λόγια βρώμικα υποτονικά χωρίς περόνη
να σκάσουν μες τη μάπα τους κι ας μείνουμε μόνοι
δε τους χρειάζομαι κι ας παλιότερα τους είχα πρότυπα
σβήσανε με τον καιρό τώρα τα λένε αλλιώτικα

Bang bang, I shot you down, Bang bang, you hit the ground
Bang bang, that awful sound, Bang bang, I used to shoot you down...

Ποια; η μουσική παιδεία δεν υφίσταται καν
αφου οι 9 στους 10 ράπερς δεν γνωρίζουν το μπιγκ μπανγκ
δεν γνωρίζουν πως να κάνουν μπιτς, βρήκαν στα νετ καφε
όπως και μανουαλς πως θα γράψουν κανένα βερς
οι ντι τζέις κάνουν σκρατς σε πισίς όχι σε πικάπς
κι άλλοι βάφουν σε προγράμματα γκράφς όχι με φατ καπς
έχουν είδωλα τον τζινκι, τον 50 σεντς, και τον λιλ γουέιν
...
με το χέρι στην καρδιά πες μου νιώθεις χιπχοπάς
γιατί έχεις μπλούζα ως τα γόνατα φαρδιά
επειδή μήπως άκουσες κανά ραπ στο ραδιόφωνο
επειδή σε ένα λάιβ σου δώσανε το μικρόφωνο
δεν σε καταλαβαίνω καθόλου, δε σε πιάνω
δεν είμαι απ' τους καλύτερους μα ξέρω τι να κάνω
έχω αντίληψη όπως κι άπειρη αυτοκριτική
κι αυτό να το εμπεδώσουν πριν μιλήσουν μερικοί

Ταλαιπωρημένο είδος (και) το χιπ χοπ στην Ελλάδα, βρίσκει κανείς τις πιο συχνές του αναφορές στα άκρα, είτε σε κολλεκτίβες και παθιασμένα live σε μέρη που δεν τα διαφημίζει κανείς στην Αθήνα κι όλη την επαρχία, είτε στα σκυλάδικα και τις πίστες με εξαθλιωμένους ράπερς τύπου γκόινγκ θρου και προφέσιοναλ σίνερς (2 από τα πιο άθλια σχήματα του γαλαξία). Καμιά φορά όμως σκάει ένα διαμάντι και το πράγμα φωτίζεται όλο από την αρχή. Τον τελευταίο μήνα αυτό μου συνέβει όχι με έναν, αλλά με δύο ελληνικούς χιπ χοπ δίσκους, πολύ διαφορετικούς ωστόσο μεταξύ τους, του λάρυγγα και του Λόγος Απειλή. Ο δεύτερος λοιπόν κατέθεσε πραγματικά εγγύηση για το μέλλον με το δίσκο του Άλλα λόγια να μισιόμαστε που περιέχει ούτε λίγο ούτε πολύ 40 ολόκληρα τραγούδια! Ο Λόγος Απειλή, στην απολύτως κατάλληλη ηλικία (around 20) και την απολύτως κατάλληλη στιγμή, επαναφέρει τα πράγματα εκεί που βρίσκονταν εξαρχής: στο battle. Δεν αμφιβάλλω για την έκβαση της μάχης, γιατί δίνω πάντα προσοχή στους στίχους κι ο Λόγος Απειλή πολεμάει μ' αυτούς και έχει σαφή υπεροχή. Πού να αρχίσεις απλά και να απαριθμείς τις ρίμες από 40 τραγούδια ενός δίσκου που φαντάζει ήδη κλασικός. Στο στόχαστρό του βρίσκονται όλοι οι συνήθεις ύποπτοι, με πρώτους και καλύτερους τους συναδέλφους του, αλλά η διαφορά του δεν βρίσκεται στην θεματολογία του (αυτό έχει γίνει και την δεκαετία του 90), βρίσκεται στον τρόπο του: όσο φωτιά κι αν είναι ο λόγος του, όσο θυμωμένος κι εμφανίζεται, ο δίσκος του ακούγεται ολόκληρος (δοθέντος ελεύθερου χρόνου βέβαια!!) από τον "μέσο ακροατή" χωρίς να ξενίζει, φυσικά, απολαυστικά, πως να το πω... το δίνει απλά κι ωραία. Λιγότερο ακραίος απ' όσο φαίνεται (και ίσως θα επιθυμούσε), ο δίσκος είναι πιο ουσιαστικός και σε κάποιες στιγμές του φλερτάρει επικίνδυνα με τον χαρακτηρισμό αριστούργημα. Ο χρόνος θα δείξει.

4,5/5

Αγαπημένα: Κακά τα ψέματα, Στα πόστα, Να πάνε να γαμηθούν, Λόγια δρόμικα, Θεός για λίγο, Τίποτα δεν με σταματά, Ελεύθερη πτώση

Χειμερινοί Κολυμβητές - 23 κόκκινα φώτα (2009)

Ιδού η μεγαλύτερη παράλειψη του 2009: ο τελευταίος δίσκος των Χειμερινών Κολυμβητών, που συνεχίζουν την απίστευτη δημιουργία όμορφων τραγουδιών τα τελευταία χρόνια, δίνοντάς μας 3 δίσκους στο διάστημα 2005-09 (οι δύο απ' αυτούς πήραν δεκάρια από τον Κώστα Καρδερίνη στο MiC και ο τρίτος οκτώ, βαθμοί που μόνο το ΔΥ Ρετιρέ και ο Μιχάλης Σιγανίδης μπορούν να ανταγωνιστούν!). 23 κόκκινα φώτα λοιπόν, ή αλλιώς 25 τραγούδια στριμωγμένα σε 23, με το πρώτο τραγούδι που έγραψε ποτέ ο Αργύρης Μπακιρτζής, με τον Καφέ του 100-χρονου Σταύρου Καραμανιώλα, με συμμετοχές από ομάδες φίλων του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ, με ιταλικούς και γαλλικούς στίχους, πίνακες ζωγραφικής στο εξώφυλλο (Γιάννης Κόττης) και στο ένθετο (Κώστας Βιβενμάγιερ) και πολλά άλλα... Είναι προφανές ότι ο Μπακιρτζής και η παρέα του απολαμβάνουν αυτό που κάνουν, το προσέχουν σε κάθε του λεπτομέρεια, το αγαπάνε με πάθος και μας το προσφέρουν απλόχερα. Πότε λαϊκός, πότε τζαζίστας, πότε αστείος και πότε συγκινητικός, πότε προσωπικός και πότε εξωστρεφής, πορεύεται εξαρχής στο δικό του δρόμο ελληνικότητας και ευαισθησίας. Εξαιρετικός δίσκος, πανέμορφα τραγούδια και παραδειγματική στάση απέναντι στη μουσική. Θερμά συγχαρητήρια.

4,5/5

Αγαπημένα (τι να πρωτοδιαλέξεις... ας πούμε τέσσερα): Πανσέληνος στους Φιλίππους, Αχαριστία, Ο καφές, Μήνες - Solitaire ou solidaire?

The Flaming Lips and Stardeath and White Dwarfs With Henry Rollins and Peaches Doing The Dark Side of the Moon (2009)

Βγήκε λίγο πριν τα Χριστούγεννα μόνο για το i-tunes αρχικά. Cover album με αρκετό κέφι και ωραίο εξώφυλλο, μία ανάλαφρη (θέλω να πιστεύω ηθελημένα) ανάγνωση ενός από τους σημαντικότερους δίσκους στην ιστορία του ροκ και... κάπου εδώ σταματούν όλα τα θετικά σχόλια που μπορούν να γίνουν γι' αυτή την κυκλοφορία. Το Dark Side of the Moon είναι προσωπικά ένας από τους λόγους που ξεκίνησα να προσέχω τη μουσική και να ακούω τους δίσκους από την αρχή ως το τέλος, ξανά και ξανά, προσέχοντας όλο και περισσότερο. Δεν μπορώ να κάνω πλάκα για τους Floyd, ούτε να αφήσω να πέσει κάτω ανάλαφρα ένα remake που δεν προσθέτει τίποτις μα τίποτις στον πρωτότυπο δίσκο. Όχι πως δεν έχει τις ομορφιές του -μετά την τρίτη ακρόαση μάλιστα συνηθίζεις λίγο το στυλ του και το ακούς χωρίς να ενοχλείσαι ιδιαίτερα, αλλά ειλικρινά... λυπάμαι αν θα υπάρξει έστω και ένας νεότερος ακροατής που θα ακούσει το δίσκο για πρώτη φορά σε αυτή την εκτέλεση (τώρα βέβαια υπερβάλλω λίγο, αν θέλει θα την βρει την άκρη ο νεότερος ακροατής, όπως γίνεται πάντα εξάλλου, αλλά ok, καταλάβατε). Οι Flaming Lips έχω την εντύπωση πως δεν πήραν τη δουλειά στα σοβαρά, οπότε αν κάνουμε και 'μείς το ίδιο και τους ακούσουμε για pure fun θα είμαστε περισσότερο ικανοποιημένοι και ειλικρινείς με τον εαυτό μας.

2,5/5

το χαμένο διαμάντι του 2009

ο κύριος που βλέπετε στη φωτογραφία έχει κυκλοφορήσει -σαν scanner- πάνω από 43 album από το 1991 και έπειτα! το rockets unto the edges of edges (binemusic) που κυκλοφόρησε πέρσι (!) είναι νομίζω ο πιο αδικημένος δίσκος της χρονιάς. ένα άλμπουμ που χαρακτηρίζεται απόλυτα από το κλισέ"soundtrack ταινίας που δεν υπάρχει". αν μου ζητούσε κάποιος να το εντάξω σε μία κατηγορία, θα το έβαζα στις κινηματογραφικές μουσικές σίγουρα, αφού τα ηλεκτρονικά του κύριου robin rimbaud μπλέκονται άλλοτε με "οπερετικά" φωνητικά και άλλοτε με ψίθυρους που φέρνουν στο μυαλό τα τραγούδια του κ βήτα. ένας δίσκος που θεωρώ ότι ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του ελληνικού κοινού. για την ιστορία, συμμετέχει ο μεγάλος michael gira εάν αυτό σας λέει κάτι.

ακούστε το broken faultline εδώ.

κύριος ελέφαντας

εκτιμώ αφάνταστα τον fruto5, συνεπής τόσα χρόνια ηχογραφεί τη μουσική του και τη διανέμει από το blog του και σε κάποια cdr για τους τυχερούς. ένας από τους 500 που θα αποκτήσουν το νέο πόνημα του φίλου μας είμαι και εγώ. ακούω συνέχεια το cd και δύο τραγούδια μου έχουν πάρει ήδη το μυαλό. ο κύριος ελέφαντας (υποψιάζομαι ότι θα μοιάζει κάπως με αυτόν στη φωτογραφία) είναι από τα πιο γλυκά και χαρούμενα τραγούδια που άκουσα τελευταία. υπάρχουν όμως και τραγούδια για τους intellectual (γκουχ γκουχ ακούς inverted_a; :ρ) ακροατές, όπως αυτό στο οποίο ακούμε τον ανδρέα εμπειρίκο να απαγγέλει.

vello leaf | tonight, i'm leaving

9 μήνες παρά μία μέρα μετά το ποστ, ο πιο αναμενόμενος ελληνικός δίσκος για φέτος, μόλις κυκλοφόρησε. νομίζω ότι έχουμε πολλά να πούμε για αυτό το άλμπουμ.

vladislav delay | tumaa (leaf)

ακόμα ένα ambient διαμαντάκι που μου κρατάει συντροφιά τις μικρές ώρες της νύχτας. ο φινλανδός vladislav delay -ο οποίος συμμετέχει και στο vertical ascent και έρχεται σύντομα στο bios- φτιάχνει 7 μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια επηρεασμένα από τη τζαζ και τους ακουστικούς ήχους. εξαιρετικός δίσκος.

moritz von oswald trio | vertical ascent (honest jon's records)

Ambient-Techno-Kraut-Jazz-Dub-Electronics for all! γράφει ο lkrory21 για αυτό το δίσκο. μου είναι δύσκολο έτσι και αλλιώς να περιγράφω ήχους, σκέψου πόσο δυσκολεύομαι τώρα που θέλω να γράψω πόσο πολύ μου άρεσε αυτός ο δίσκος. από τις ωραιότερες στιγμές της ημέρας μου, όταν το βράδυ βάζω να ακούσω τα σκοτεινά beat του Vertical Ascent συντροφιά με το βιβλίο μου. αν δεν είχα φτιάξει τη λίστα μου για την μπλογκοψηφοφορία νωρίς, το άλμπουμ αυτό θα ήταν σίγουρα μέσα στη δεκάδα. δεν πειράζει, θα είναι στη λίστα με τα γαμάτα άλμπουμ της χρονιάς που δεν πρόλαβα να ακούσω εγκαίρως ώστε να μπουν στη λίστα και που θα δημοσιευθεί παραδοσιακά την τελευταία μέρα του χρόνου. highly recommended! :)

οκτώ νέοι ελληνικοί δίσκοι που περιμένουν να τους ακούσεις

1. Larry Gus - Stitches
2. May Roosevelt - Panda, A Story About Love And Fear
3. Lumiere Brother - Fiction
4. Λόγος Απειλή - Άλλα Λόγια να Μισιόμαστε
5. Etten - I Know You're Behind Me But I'm Not Scared
6. Vassilikos - Vintage
7. Θεοδοσία Τσάτσου - Α-γαπήσου
8. Κωνσταντίνος Βήτα - Ένωση

bonus disc: η νέα κατάθεση ψυχής του τζωρτζ

Το θέλω για δώρο Χριστουγέννων

κάτω από το δέντρο (που δεν έχω)

άκου το:

Ακούστε (via LifO) το Vintage του Βασιλικού

lifo
(με δωρεάν login στο imeem παίζουν ολόκληρα)

# από τους πιο αναμενόμενους ελληνικούς δίσκους (μαζί με τον ελληνόφωνο του The Boy)
# πότε κυκλοφορεί η δισκάρα του λάρυγγα;