Albums of September

Ακολουθώ ασθμαίνοντας την αγαπημένη μου σειρά με posts που έχω παραμελήσει τους τελευταίους δύο μήνες, κυρίως γιατί λόγω αυξημένων επαγγελματικών (και μη) υποχρεώσεων δεν είχα το χρόνο για να ακούσω τόσους πολλούς δίσκους όσο το προηγούμενο διάστημα. Τον Σεπτέμβριο λοιπόν που μας πέρασε, ασχολήθηκα περισσότερο με τους παρακάτω:



The Beatles
The Beatles Remastered (In Mono / In Stereo)
Pop/Rock, Psychedelic Pop/Rock
Parlophone
2009














Αν κάποιος περιμένει από ένα blog/site/περιοδικό να του εξηγήσει την πολυποίκιλη σημασία των Beatles στη μουσική αλλά και ολόκληρη την πολιτιστική φυσιογνωμία του 20στού αιώνα, προφανώς δεν έκατσε ποτέ να ακούσει τους δίσκους τους και να αναλογιστεί τι υπήρχε πριν και τι υπάρχει μετά, ακόμη και σήμερα. Στην κουβέντα περί remastering κάποιοι απάντησαν πως πρόκειται για διαφημιστικό κυρίως δέλεαρ χωρίς ουσιαστικό μουσικό αποτέλεσμα, αν και μάλλον η γενιά των ακουστικών μπορεί να το εκτιμήσει καλύτερα. Η ουσία είναι πως 40 χρόνια μετά την διάλυση του συγκροτήματος οι δίσκοι αυτοί ακούγονται ολόφρεσκοι και καλογυαλισμένοι, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τη δύναμη και την αξεπέραστη δημοφιλία τους. Μη ρωτήσετε αν θα ξαναζήσουμε ποτέ τέτοια αποκάλυψη, μπορεί να απογοητευτείτε.

βαθμός; θα πρέπει να αστειεύεστε...

Αγαπημένα: εδώ κι αν είναι δύσκολα τα πράγματα! Είχα όλους τους δίσκους φορτωμένους στο mp3 player και μετά από τις πρώτες ακροάσεις παρατήρησα ότι γυρνούσα όλο και περισσότερο στα Strawberry Fields Forever, Michelle, Wait, A Day In the Life, Hey Jude, Across the Universe, Can't Buy me Love και All my Loving, χωρίς αυτό να στοιχειοθετεί φυσικά κάποιου είδους top.




Richard Hawley
Truelove's Gutter
Singer/Songwritter
Mute
2009














Ένα ασφυκτικά κλεισμένο μουσικό συναίσθημα σε 8 τραγούδια. Συναίσθημα τρυφερό, αλλά όχι χαρούμενο, σίγουρα όχι. Αυτό είναι ο τελευταίος δίσκος του Richard Hawley. Η φωνή του είναι πιο τέλεια από ποτε, η δε ερμηνεία του σε κάνει να σκας, να θέλεις να βάλεις τα κλάματα. Δεν είναι για όλες τις ώρες, αποφύγετέ το αν φλερτάρετε με την κατάθλιψη / θα το λατρέψετε αν σας αρέσει η ίδια σας η μελαγχολία. Δεν ξέρω αν περιέχει τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει (ίσως όχι), αλλά η ζεστασιά του Truelove's Gutter μπορεί να σε πληγώσει.

4/5

Αγαπημένα: For Your Lover, Give Some Time, Don't You Cry




Soulsavers
Broken
Rock
V2
2009














Το Broken θα αποτελέσει σημείο αντιπαράθεσης στα τέλη της χρονιάς: κάποιοι θα δηλώνουν παραδομένοι στην παλιομοδίτικη αισθητική του και θα μιλάνε για έναν εξαιρετικό δίσκο που "σε πιάνει" από το πρώτο άκουσμα, ενώ οι υπόλοιποι θα αντικρούουν πως δεν πρόκειται για κάτι σπουδαίο, πως τα έχουμε ξανακούσει αυτά, ο Lanegan έχει κάνει καλύτερα κτλ. Πράγματι, ισχύουν και τα δύο. Ο ήχος των Soulsavers είναι ορμητικός, σε κατακλύζει με τη ροκιά που καιρό τώρα ήθελες να ακούσεις, αλλά την ίδια στιγμή αισθάνεσαι πως κυριαρχείται από έναν επικίνδυνο φορμαλισμό για να κρατηθεί σ' αυτήν ακριβώς την πορεία. Η τελευταία κατηγορία βέβαια έχει απαγγελθεί κατά καιρούς σε δεκάδες αριστουργήματα, οπότε δεν θα έπρεπε να βιάζεται κανείς. Στο δίπολο συναισθηματισμός - εντυπωσιασμός φαίνεται να κερδίζει το πρώτο, αλλά θα ήθελα να δω τι αποχρώσεις θα χάρισει ο χρόνος στις συνθέσεις του Broken για να είμαι σίγουρος.

3,5/5

Αγαπημένα: Unbalanced Pieces, Shadows Fall




David Sylvian
Manafon
Free Improvisation, Electroacoustic
Samadhi Sound
2009












Γέννημα της απομόνωσης του δημιουργού του (και της ελευθερίας κινήσεων που προσφέρει μία ανεξάρτητη εταιρεία), το Manafon απελευθερώνει τους αυτοσχεδιαστικούς ορίζοντες του Sylvian δίχως όρους, αλλά και χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Θα μου πεις, αυτό θα ήταν οξύμωρο από μόνο του, ωστόσο ο δίσκος σου δίνει την εντύπωση προς πρόκειται για ένα βήμα προς την ανακάλυψη ενός νέου ήχου (ενός μουσικού δρόμου καλύτερα) στον οποίο θα μπορεί πλέον να εδράζεται ο καλλιτέχνης. Μου αρέσει η κατεύθυνση και πρόκειται σαφώς για ένα θαρραλέο βήμα-εκτίθεται τελείως και, σε κάποια σημεία βγαίνει νικητής. Δεν ακούμε συχνά τέτοιους δίσκους.

3,5/5

Αγαπημένα: The Greatest Living Englishman, The Rabbit Skinner




Girls
Album
Indie Pop
True Panther
2009














Είναι μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς, υποθέτω. Δύο αγόρια που ονομάζονται Girls και ονομάζουν τον πρώτο τους δίσκο Album καταθέτουν 12 κομμάτια indie ποπ δραματουργίας που ποικίλει σε συναισθήματα από το Summertime έως το... Big Bad Mean Motherucker! Αυτό από μόνο του θα αρκούσε για την καθολική αποδοχή του ντεμπούτου από τους κριτικούς, αλλά ευτυχώς υπάρχουν πολλές μελωδίες, κρυμμένα στιχάκια και λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και αφήνουν τις καλύτερες υποσχέσεις για το μέλλον. Αν η γλυκόπικρη ποπ που γράφουν οι Girls γίνει περισσότερο ποπ και λιγότερο γλυκόπικρη, τότε θα δούμε κι άλλα πράγματα απ' αυτούς. Ή το αντίθετο;

4/5

Αγαπημένα: Morning Light, Laura, Hellhole Ratrace




The Antlers
Hospice
Indie Rock
Frenchkiss
2009














Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω το δίσκο τους είναι ομορφιά. Ακόμη ένα ωραίο ντεμπούτο από τις ΗΠΑ, με δέκα μονολεκτικά κομμάτια ήπιας μελαγχολίας και ήρεμες αναπτύξεις που άλλοτε λοξοκοιτούν προς το post rock και άλλοτε θαυμάζουν τους Arcade Fire. Οι Antlers είναι βραδυφλεγείς, δείχνουν γούστο αλλά και χαρακτήρα - θα τους χαρακτήριζα ως την ήρεμη δύναμη για τις εξελίξεις του είδους στη νέα δεκαετία που έφτασε πια στα πόδια μας.

4/5

Αγαπημένα: Kettering, Two, Bear

Shortnotes of September

Takashi Murakami

[Οι στήλες υπολειτουργούν λόγω αυξημένων επαγγελματικών υποχρεώσεων]
Το «multitasking» βλάπτει
Δεν είμαστε μηχανές

[ΚΥΚΛΟΣ Α']

• Κάποιος είχε πει κάποτε ότι τρεις είναι βασικοί ήχοι: ο ήχος της βροχής που πέφτει, ο ήχος του ανέμου και ο ήχος της θάλασσας που σκάει στην ακτή. Είναι στιγμές, είναι τόποι όπου κάθε ανθρώπινη ηχητική παρέμβαση μοιάζει όχι μόνο περιττή αλλά και παράταιρη.
• Έντεκα (λόγοι που ακόυω τον Πετρίδη)
• Το post rock έχει τελειώσει. Εδώ και χρόνια. Το κουφάρι του παραμένει αδειανό και έτσι πρόκειται να είναι εις τον αιώνα τον άπαντα. (?)
• Does my life ‘make more sense’ now that PitchforkMedia.coms have reviewed the Beatles?
• ενδιαφέρον έχει και ο σχολιασμός, όπως “most of Greece seems to be stuck in the 80’s….”
• ΕΣΥ που τραβάς τη συναυλία με το κινητό σου
• Music Alliance Pact
• Συχνά ακούω να χαρακτηρίζουν το dubstep ως 'λούμπεν' μουσική, στην Ελλάδα αλλά και στα forums, και για το κοινό του πως είναι 'άπλυτα παρτάλια' (για το 'funky' και το 'wonky' λένε πως είναι απλώς φτηνιάρικα και kitsch!)
• Οι Ελληνές προσπαθούν να προχωρήσουν σε παραγωγή κάθε είδους "τέχνης" στην ίδια τους την χώρα και πολλές φορές καταφέρνουν πράγματα που μπορεί να μην έχουν το αγγλικό ή το γερμανικό ISO ποιότητας αλλά περιέχουν κάτι που αυτοί οι δύο λαοί έχουν ξεχάσει σε μεγάλο ποσοστό τα τελευταία χρόνια. Γαμημένο συναίσθημα. Αν δεν σας αρέσει το τοπίο στο οποίο "περιορίζεται" ή θέληση σας να βιώσεται καθημερινά ποιοτική τέχνη, τότε ένα αεροπλάνο μπορεί να σας φέρει πιο κοντά στην χώρα της δική σας επαγγελίας.
• ο Femi Kuti παρέδωσε, επί δίωρο, μαθήματα συναυλιακού ήθους, απογειώνοντας τους Βράχους-κοτρώνες στο κεφάλι μας. Προσπάθησα να συνέλθω, να πατήσω...χώμα και να κοιτάξω για λίγο φάτσες. Είδα. Κάπως σαν σε τελετή εξαγνισμού, σαν σε ψυχεδελικό ολοκαύτωμα, σαν εξωσωματική ολομέλεια...
• Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν δηθενιά
• ανάλυση, όχι αστεία.
• Μη σας ξεγελάει αυτό το βίντεο, δεν είναι μουσικό, είναι ελαφριά τσόντα υψηλού επιπέδου.
• Bruce Frederick Springsteen γεννήθηκε στις 23 Σεπτεμβρίου του 1949 στο Freehold του New Jersey.
• Όταν ήμουν μικρός/ο αρχισυντάκτης μου είπε/να γράφω πάντα τους λόγους/για τους οποίους δεν μου άρεσε ένας δίσκος/ώστε όταν μεγαλώσω να γίνω και εγώ ένας Ζήλος/και εγώ του απάντησα:

[ΚΥΚΛΟΣ Β']

• Top10 (+2) ταινίες για τη σεζόν 08/09
• Ο απόλυτος οδηγός επιλογής (ξένης) τηλεοπτικής σειράς
• Prequel του Alien από τον Ridley Scott
• Νέοι όροι στη μάχη των όσκαρ
• Στην τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση. Όλα τα λογοτεχνικά είδη αποτελούν εξελίξεις κάποιων αρχικών ημισχηματισμένων εμπνεύσεων, που προσδιορίστηκαν από κατοπινές σειρές συγγραφέων. Το αστυνομικό μυθιστόρημα, η Επιστημονική Φαντασία, η κωμωδία και η τραγωδία, το ρομαντικό μυθιστόρημα, το μυθιστόρημα τρόμου κ.λπ. όλα έχουν ιστορία και προϊστορία. Όλα εκτός από ένα: το Ουέστερν.
• You 're only young once: Τα μαντήλια της νοσταλγίας 1 | 2
• Κινηματογραφημένα σημεία της Γης (ο Πετρίδης δεν έλεγε ότι πάει ταξίδια σε όσα μπορεί;)
• KISS HIM! Thanks for all the gay tension Bruckheimer!
• πλιτσ-πλατσ
• batterfield

[ΚΥΚΛΟΣ Γ']

• Ενα συμπέρασμα από την έρευνά μου έχει εκφραστεί από τον Τζορτζ Οργουελ πριν από 50 χρόνια. Παρατήρησε ότι ο μέσος άνθρωπος σήμερα είναι εξίσου αφελής με τον μέσο άνθρωπο του Mεσαίωνα. Τότε οι άνθρωποι πίστευαν άκριτα στην αυθεντία της θρησκείας τους. Σήμερα πιστεύουμε άκριτα στην αυθεντία της επιστήμης.
• 11 δηλώσεις
• Μερικές σκέψεις για την Μπλογκόσφαιρα
• πέντε πικρές αλήθειες
• “Ο ημιμαθής είναι χειρότερος του αμαθούς”???
• Το ότι δεν διαβάζει ο Έλληνας είναι στατιστικά διαπιστωμένο. Αλλά κι αυτοί που διαβάζουν μη νομίζετε ότι αφιερώνουν χρόνο σε «σοβαρές» αναγνώσεις.
• Η θανάσιμη μοναξιά του Alan Touring
• Το θέμα είναι *πόσο* ακριβά τα πληρώνουμε; Κασμίρι; Χρυσάφι; Πλατίνα;

Το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου είναι από τα πιο αξιόλογα/αξιόπιστα:

• Τα ανύπαρκτα Οκτωβριανά
• Απάντηση σε έναν λεβέντη
• Το παραμύθι με την ένταξη της Μεγάλης Βρετανίας

Cynical

• «το κυνήγι του στενού ατομικού συμφέροντος φτάνει σε αποτελέσματα που είναι βλαπτικά και για τους δυο» (θυμήθηκα ένα παλιό σχόλιο στον Φρόυντ που έλεγε πως η αγάπη του πλησίον ήταν επιλογή του ανθρώπινου είδους γιατί εξυπηρετεί την πρόοδό του)
• Πριν λίγα μόλις χρόνια, ήταν αδιανόητο για κάποιον να βγει μπροστά και να δηλώσει ευθαρσώς, χωρίς περιστροφές και φιοριτούρες ότι είναι άθεος.
• Το εν λόγω αποτέλεσμα ήταν όντως μεγάλη έκπληξη, απόρροια του μεγάλου αριθμού επαφών που μπορεί να έχει κάποιος.

[ΚΥΚΛΟΣ Δ']

• Ρωμιοί στη Σρεμπρένιτσα
• 1946 έως το 1949
• Και απο την αλλη βαλτε το ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ γεγονος οτι η χωρα ειναι 5η στον κοσμο σε αγορες οπλων. 5η στον κοσμο!
• Τι να πω; Τον βρίσκω θαυμάσιο (και λίγο πιο αδύνατο;) [...] Μη συζητήσουμε τώρα τις διαφορές μου με τον Πάγκαλο...
• Το συμβόλαιο της βίας

[ΚΥΚΛΟΣ Ε']

• Επίσης πιστεύω πως το φθινόπωρο είναι η νέα άνοιξη, η Πέμπτη είναι η νέα Παρασκευή, όπως και το 12ωρο είναι το νέο 8ωρο, το twitter είναι το νέο facebook, βασικά είναι πολύ καλύτερο από το βρωμόfacebook. Bαρετό και κατινίστικο έχει κατηντήσει το facebook. Δηλαδή πόσο παθέτικ είναι να ψάχνεις να γαμήσεις/γαμηθείς από το facebook; Δε λέω. Σε δύσκολες μέρες θα την κάνεις τη μαλακία αλλά είμαι της άποψης πως η ζωή είναι στο δρόμο. Όχι μόνο έξω. Αλλά στο δρόμο.
• έψαχνα να βρω το νερό της αιώνιας νεότητας/ αυτό που πιθανότατα έψαχναν κι όλοι οι υπόλοιποι / αλλά δεν εντόπισα κάτι τελικά/ ήταν μόνο οι ίδιες πέτρες απέραντα λυπημένες κάτω από gloomy φωτισμό που τις αδικεί μάλλον
• retarded graffiti
• ζήτησαν αφιέρωμα στις ξεχασμένες φιγούρες των 90's. 1 | 2
• Είναι τρελός, αλλά ναι, τα εκτύπωσε!
• αν μπορούσε να εκτυπώσει όλο το ίντερνετ...
• (ναι, τα μωρά είναι δίδυμα!)

Συντροφιά μου κρατά κάθε βράδυ ο τόμος με Άπαντα τα Πεζά του Μπόρχες.
Ευλογημένο τ' όνομά του.

A book, a movie and an old record for August (Weeks 32-35)

Μαρσέλ Προυστ
Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο
I
(Από τη μεριά του Σουάν)
ΕΣΤΙΑ













Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς... Με αυτή την φράση ξεκινά το μυθιστόρημα-ποταμός του Μαρσέλ Προυστ, το έργο που έγραφε μια ζωή και σήμερα θεωρείται από πολλούς ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί στην ανθρώπινη ιστορία μετά τη Βίβλο. Η πρώτη φράση κάθε μυθιστορήματος είναι κομβική για τη ιστορία του. Longtemps, je me suis couché de bonne heure ο Προυστ, Ca a debute comme ca ο Σελίν κ.ο.κ. Τώρα τι δουλειά είχα εγώ κατακαλόκαιρα να αναμετρηθώ με τις 3.054 πυκνογραμμένες σελίδες αυτού του εφτάτομου μυθιστορήματος τη στιγμή μάλιστα που κοιμόμουν χαράματα και συνήθως ελάχιστα, μόνο οι θεοί της λογοτεχνίας το ξέρουν. Δεν κατάφερα βέβαια να τους διαβάσω όλους, ωστόσο βυθίστηκα απολαυστικά στις αναμνήσεις του μπερδεύοντάς τες με δικές μου, αλλονών και κάποιων που δεν έγιναν ποτέ. Η αφήγηση του Προυστ είναι με μία λέξη μεθυστική και πραγματικά δεν συναντάς όμοιά της πουθενά - αλλά εκείνο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον στο βιβλίο δεν ήταν αυτό, ούτε το μεγαλόπνοο σχέδιο του συγγραφέα/αφηγητή να κάνει το αδύνατο, να ξανακερδίσει το χαμένο χρόνο της ίδιας του της ζωής. Φτηνά τεχνάσματα... είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι αυτό δεν γίνεται ποτέ, και μάλλον είναι καλύτερα έτσι (μάλλον...). Με κερδίζει το Αναζητώντας για έχει την ίδια θεματική με τις ταινίες του Ταρκόφσκι: την Μνήμη και το πως διαχειρίζεται κανείς το παρελθόν, τις αναμνήσεις, την ιστορία του δηλαδή όπως την αφηγείται στον εαυτό του και στους γύρω του.

Υ.Γ. Όταν διαβάσω ολους τους τόμους θα επιστρέψω με ποστ αντάξιο της φήμης και των σελίδων του!




Francis Ford Coppola
The Godfather
1972















I Believe In America. Με χειρουργική ακρίβεια ο Κόπολα δημιουργεί την ταινία που αν δεν υπήρχε αυτός ο άτιμος ο Κιούμπρικ θα ήταν η καλύτερη όλων των εποχών. Βασικά δεν είναι ταινία - είναι ιεροτελεστία. I Believe In America. Όχι I Love America ή I Trust America. I Believe. Αυτή είναι η πρώτη φράση της ταινίας με τις 3.000 κρυμμένες προσεκτικά λεπτομέρειες εντός και εκτός κάθε πλάνου των 3 επεισοδίων που γύρισε ο Κόπολα με κεντρικό ήρωα τον Αλ Πατσίνο, χαρίζοντάς του τον πιο αντρικό χαρακτήρα που φτιάχτηκε ποτέ στο κινηματογραφικό πανί. Δεν ξέρω ποιο κλισέ να χρησιμοποιήσω για να εκφράσω το θαυμασμό μου για τους Νονούς, τον Κόπολα, τον Αλ Πατσίνο, τον χαρακτήρα, το βιβλίο, τη μουσική, τη φωτογραφία, τα πάντα. Νιώθω ότι είναι μία κορυφή που δεν επαναλαμβάνεται καθόλου εύκολα... Ήταν οι μόνες ταινίες που είδα φέτος κατά την διάρκεια των διακοπών. Και τις τρεις. Δύο φορές την κάθε μία.



Miles Davis
Sketches of Spain
Jazz
Columbia
1960













Στο πατρικό μου είχαμε όλες τις μέρες σχεδόν άνω κάτω το σπίτι γιατί αλλάζαμε χρώμα στους τοίχους, ρολλά στις εξωτερικές πόρτες, γύψινα κτλ. οπότε έρχονταν ο ελαιοχρωματιστής κι οι βοηθοί του απ' το πρωί και έπιαναν δουλειά. Είχαν κι ένα τραντζιστοράκι κι άκουγαν Πέγκυ Ζήνα, Χατζηγιάννη και κάτι άλλους που δεν τους ήξερα. Οπότε μια μέρα που είχα κέφια, λέω του ελαιοχρωματιστή: σήμερα θα δουλέψεις λίγο διαφορετικά κι αντί για λαϊκά θα βάλουμε τζαζ. Καταφέρνω να συναρμολογήσω όπως όπως τα κομμάτια του υπολογιστή (όλα ήταν διασκορπισμένα και σκεπασμένα με σεντόνια, ενώ δεν υπήρχαν μπρίζες μέσα στο σπίτι, μόνο δύο μπαλαντέζες) και βάζω να ακούσουμε το Sketches of Spain. Πρέπει να έπαιξε πάνω από 6 ώρες στο repeat.

Albums of August (Weeks 31-35)

David Lynch presents:
Fox Bat Strategy
(Tribute to Dave Jaurequi)
Blues, Fifties Rock n' Roll
Fox Bat Strategy
2009












A musical pet project of film director David Lynch, Fox Bat features a cast of musicians who began collectively collaborating with Lynch surrounding the production of Twin Peaks: Fire Walk With Me, appearing on the film's two roadhouse instrumentals: "The Pink Room" and "Blue Frank" (as well as making cameos in the film itself). Of these players: Stephen Hodges (Drums), Don Falzone (Bass), Andy Armer (Keyboards) and Dave Jaurequi (Guitar), it was Jaurequi who was brought on last to contribute to the October, 1991 "Pink Room" session...unknowingly branding the word "group" on what was until then just another experiment. Lynch was floored by the chemistry of the session and, in 1994, invited the same musicians (with the addition of guitarist Smokey Hormel) to re-enter the studio and chase that same palpable magic... This time, the music seemed to spontaneously pour forth lyrics as well. Dave Jaurequi took vocal duties as Lynch scrawled out pages of text with directives of which would be spoken and which would be sung. What finally emerged were these seven tracks...tinted with 50's overtones, sinister undertones, and an ever-present abstract etherial quality. Discussions about additional work and more recording dates for the album came up intermittently after 1994's burst of activity, but ultimately the project remained inexplicably dormant. In 2006, word was received that Dave Jaurequi had passed away suddenly. These seven tracks are presented now in tribute to Dave Jaurequi as a celebration of his life and his music. [Fox Bat Strategy] Αν σας αρέσει η ατμόσφαιρα των ταινιών του μέγιστου σκηνοθέτη του καιρού μας και είστε εξοικειωμένοι με τη μουσική τους, τότε μάλλον δεν χρειάζεται μεγαλύτερη επεξήγηση αυτό εδώ το δυσεύρετο δισκάκι που περιέχει 7 κομμάτια, γεμάτα παλιομοδίτικα '50s rock n' roll, μεταμεσονύκτια blues και ονειρικά διαστήματα αιθέριων φωνητικών, γνώριμα χαρακτηριστικά των soundtracks του Twin Peaks, του Blue Velvet κ.α. Δεν είναι μουσική για το facebook αυτή, δεν θα την εκτιμήσει το pitchfork, δεν θα μπει σε κανένα top20, είναι δική μας.
youtube-review

4/5

Αγαπημένο: I Dream Of You




David Lynch presents:
Danger Mouse and Sparklehorse
Dark Night Of The Soul
Rock, Indie, Folk κ.α.
self-released
2009












Δεύτερο χτύπημα από τον Lynch και την εκλεκτή παρέα του, από τους Flaming Lips ως τον Iggy Pop, με 13 μυστήρια κομμάτια που θυμίζουν πιο αισθησιακούς Radiohead. Εκατοντασέλιδο βιβλιαράκι με φωτογραφίες του σκηνοθέτη, παιχνιδάκια με λευκά cd, ένα ποίημα που μιλούσε για ανθρώπους που δεν μπορούν να επανασυνδεθούν με το θεό και ένας ξεχασμένος δίσκος από τα μέσα της δεκαετίας του '90 που έρχεται στο κλείσιμο των zeros να διεκδικήσει βραβείο πειραματισμού. Τώρα αν τον βάλω υποψήφιο για δίσκο της χρονιάς θα με πείτε προκατειλημμένο -αλλά βέβαια, μόνο η Lily Allen και οι Animal Collective έχουν πια αυτό το δικαίωμα. Τέλος πάντων, το Dark Night Of The Soul είναι ένα μελαγχολικό ταξίδι μέσα από διάφορα είδη μουσικής, ένας δίσκος ζεστός και δυνατός, σίγουρος για τις δυνατότητές του και εφοδιασμένος με την ικανότητα να μιλήσει σε διαφορετικούς ανθρώπους με συναίσθημα και ακρίβεια-χαρακτήρας που δεν συναντάται πια συχνά σε έργα τέχνης.

4,5/5

Αγαπημένα: Revenge, Dark Night Of The Soul




The xx
xx
Indie Pop
Young Turks
2009













Οι νέοι Arcade Fire? Ω, θα γραφτούν πάρα πολλά για αυτούς τους πιτσιρικάδες από το Λονδίνο που μόλις τελειώσαν το σχολείο έβγαλαν το καλύτερο ντεμπούτο που έχουμε δει εδώ και καιρό (ίσως και χρόνια). Οι κριτικοί σε όλο τον κόσμο έχουν αρχίσει να γράφουν διθυράμβους και δύσκολα θα μπορούσε να τους κατηγορήσει κανείς. Το καλύτερο που διάβασα ήταν η παρατήρηση της Guardian ότι η μπάντα αυτή, παρά το νεαρό της ηλικίας της, understand the importance of space. Και έτσι είναι, πράγματι: Ήρεμη δύναμη. Οι μελωδίες, η ενορχήστρωση, οι ερμηνείες, όλα είναι ποτισμένα με μία αδιανόητη αυτοπεποίθηση. Σκέφτεσαι πόσο χρονών είναι οι δημιουργοί του δίσκοι και τρελαίνεσαι! Το xx είναι περισσότερο φρέσκο, ποπ και σέξι απ' ό,τι μπορείς να φανταστείς. Γιατί τα νιάτα είναι πανέμορφα και χωρίς φρενήρη ηλεκτρικά ξεσπάσματα...

4,5/5

Αγαπημένα: Intro, VCR, Crystalized, Infinity...




Arctic Monkeys
Humbug
Indie Rock
Domino
2009













Μου κάνει τεράστια εντύπωση που το λέω, αλλά το Humbug είναι ο καλύτερος δίσκος των Arctic Monkeys, τους οποίους μεν ποτέ δεν συμπάθησα, αλλά από τα σπλάχνα τους (έστω και κατά το ήμισυ) βγήκε εκείνο το περσινό διαμαντάκι των Last Shadow Puppets. Με τον τρίτο τους δίσκο φαίνεται να απομακρύνονται σιγά-σιγά από την ταμπέλα που ήθελε να τους κολλήσει ο αγγλικός τύπος και χαμηλώνουν τα φώτα ακόμη περισσότερο. Δεν υπάρχουν hits εδώ γεμάτα κιθαριστικά riffs για το άτιμο το dancefloor, οι συνθέσεις αναπτύσσονται, οι στίχοι είναι βελτιωμένοι, η ερμηνεία δεν υπερβάλει... ή τους συνάντησε η ωριμότητα ή τους είχαμε αδικήσει από την αρχή. Ας προσέξουν όμως, γιατί συχνά κρύβει τις ίδιες απάτες (αν όχι χειρότερες) με τον νεανικό ενθουσιασμό.

3,5/5

Αγαπημένα: Secret Door, Potion Approaching

Shortnotes of August (Weeks 32-35)

Wild Poppies
Claude Oscar Monet
(click to enlarge)

Ένα από τα νέα wallepapers του ταχύτατου Snow Leopard που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ώρες.... Γιατί στην Apple οι λεπτομέρειες έχουν μεγάλη σημασία.

• κέντρο κράτησης αλλοδαπών στη Παγανή, Μυτιλήνης. [αφημένες κάποιες σκέψεις]
• Έλληνες [προκόπης δούκας]
• κι άλλοι [τάσος τέλλογλου]
• Ξέρουμε βέβαια ότι «πας μη Έλλην βάρβαρος». Το μάθαμε στο σχολείο. Ανάλογα με τις εποχές, άλλοι δάσκαλοι έσπευδαν να διευκρινίσουν ότι η λέξη ‘βάρβαρος’ δεν έχει μειωτική χροιά αλλά απλώς περιγράφει τον αλλόγλωσσο ή τον αλλοδαπό, ενώ άλλοι δεν θεωρούσαν αναγκαία καμιά διευκρίνιση. Ποιος πρωτοείπε όμως το ρητό αυτό; Δεν ξέρουμε. Ξέρουμε ποιος δεν το είπε. Τι εννοώ; Απλούστατα, σε όλη την αρχαία ελληνική γραμματεία, μαζί και τη βυζαντινή, όπως διασώζεται στο Thesaurus Linguae Graecae, το περίφημο TLG, δεν υπάρχει πουθενά τέτοιο ρητό. Ούτε αυτούσιο, ούτε παρόμοιο, ούτε περίπου. Προκαλεί εντύπωση, αλλά είναι απολύτως βεβαιωμένο –τέτοιο αρχαίο ρητό δεν υπάρχει. Δεν αποκλείεται να είναι πολύ μεταγενέστερη κατασκευή, ίσως και του 19ου αιώνα. [σαραντάκος]
• για έναν μοντέρνο πατριωτισμό [βλέμμα] επίσης αυτό
• Ένας (αριθμός 1) κάτοικος σε ολόκληρη την ΒΑ Αττική έχει τρία (3) νεφρά, μια παραξενιά προφανώς της φύσης, αποκρύπτουμε το όνομά του για ευνόητους λόγους, και παραπέμψαμε το γεγονός στο Κέντρο Ερευνών της χώρας για τα περαιτέρω. Δεν είμαι φαν της αναρμοδιότητας. (...) Οι κακοπιστίες που λέγονται δεν τις λαμβάνω υπόψη μου, δεν είμαι φαν της συσκότισης, της ηλεκτροδότησης είμαι. [ροΐδη εμμονές]
• "Ένας άνθρωπος", γράφει ο Μπόρχες στον Επίλογο του "Ποιητή", "βάζει σκοπό της ζωής του να ζωγραφίσει τον κόσμο. Χρόνια ολόκληρα γεμίζει μια επιφάνεια με εικόνες από επαρχίες, βασίλεια, άστρα, άλογα κι ανθρώπους. Λίγο πριν πεθάνει, ανακαλύπτει ότι αυτός ο υπομονετικός λαβύρινθος των γραμμών σχηματίζει την εικόνα του προσώπου του". ΥΓ. Καμιά φορά σκέπτομαι το πόσα του χρωστώ. Στον Μπόρχες και στον Αχιλλέα Κυριακίδη. [golem]
• Πράγματα που μου έμαθε ο Χριστιανισμός [Αθεΐα]
• Η Αριστερά έπαψε να αποτελεί το ηθικό έρεισμα του συστήματος [antinews]
• 10 ταινίες για μία σεζόν: zamuc | mftm | το άλλο δωμάτιο | 7filmgalery [μανία με τον κάουφμαν!]
• Coppola vs Scorsese [25th Frame]
• Aronofsky & Nolan [Ο Αναχωρητής]
• Τα πιτσιρίκια που αισθάνονταν μεγαλύτερη ενοχή στο πείραμα με το παιχνίδι είχαν μικρότερα προβλήματα συμπεριφοράς την επόμενη πενταετία. Η μικρή ενοχή, πάλι, εξισορροπείται με τον μεγαλύτερο αυτοέλεγχο. Το ιδανικό θα ήταν η ζημιά να εξαφανιστεί, όπως με το παιχνίδι. Αλλά η ζωή δεν είναι δυστυχώς τόσο απλή. [διαστάσεις]
• Φοβάσαι τώρα πια τη χώρα που τη λένε Ελλάδα; [Ε]
• Κοιτανε στα κομπιουτερ οι υπαλληλοι, πως λενε την μανα και τον αντρα της, ε αυτο το ονομα θα εχει το παιδί. Σοκ και για τους 2 " συγγνωμη κυριε Θ αλλα το παιδί σας δεν θα έχει το όνομα σας". Ο μοναδικός τρόπος να παντρευτούν είναι με εισαγγελική απόφαση. Τρέχουν στην δικηγόρο όπου τους συντάσσει ένα χαρτί με το τι έχει συμβεί και τρέχουν στο δικαστήριο.
• Για καλή τους τύχη, η αναπληρωματική εισαγγελέας κατανοεί το πρόβλημα τους, διότι και η ίδια είχε παντρευτεί κάπως έτσι και τους βγάζει απόφαση. Τρέχουν στο ληξιαρχείο, τους βγάζουν τα χαρτιά του γάμου αλλά υπάρχει ένα μικρό κόλλημα. Οι γάμοι στην Πάτρα γίνονται μόνο παρασκευή! [pop babylon]
• τύπος με τον Τσε στον κώλο του: Όπα ρε μάγκα μου! Επειδή έχεις δει δυο ταινίες στην ερτ1 και ακούς κάτι αξύριστους σε μέρη που είστε εσύ και η λάμπα, νομίζεις ότι είσαι ανώτερος; Μου την λες;
• φαντασμένιος: Δίκιο έχεις ρε φίλε. Έχω βέβαια μια ιδεολογία και κάποιες αρχές, αλλά γιατί να στις επιβάλω; Στην τελική εσύ και οι φίλοι σου είστε περισσότεροι. [fantasmenios]
• άνθρωπος αγράμματος... ξύλο απελέκητο [εξομολογήσεις κανιβάλων]
• Όλα αυτά τα παιδιά που (καθοδηγημένα συνήθως από τους γονείς) στρέφονται σε ό,τι “πουλάει” τις μέρες που επιλέγουν σπουδές, θυμίζει έντονα τους επενδυτές του θέρους του ‘99. Όταν θα έρθει η ώρα να εισπράξουν τα κέρδη, θα διαπιστώσουν το συνωστισμό από τους χιλιάδες άλλους που έτρεξαν να αρπάξουν την ίδια ευκαιρία. Το κυριώτερο είναι ότι μπαίνουν κάπου χωρίς να αναρωτούνται αν αυτό είναι κάτι που τους γεμίζει τη ζωή (όχι ότι δεν υπάρχουν ανάμεσα τους και τέτοιοι). Γονείς που στρέφουν τα παιδιά τους να αποφασίζουν την καριέρα τους με όρους Χρηματιστηρίου, εγκληματούν. [nylon]
• "σταμάτα να προσπαθείς ν' αλλάξεις το παρελθόν" [μαύρος γάτος]
• Λένα Παπαδοπούλου: A Retrospective [gsus]
• Πόσοι αγαπούν τον Μάικλ Τζάκσον;
• κενη διαθηκη [πιτσιρίκος]
• Και ο μεταγλωττιστής (ή κάποιος άλλος συντελεστής της εκπομπής) φρόντισε να δώσει την εθνικώς συμφέρουσα εκδοχή, προσθέτοντας την λεβέντικη και ακαδημαϊκή αρλούμπα για τα 6 εκατ. λέξεις της ελληνικής. [σαραντάκος]
• [όπως και άλλες που δεν θέλω να παραθέσω γιατί αρκετά παρεκτράπηκα, ήθελα να γράψω ένα ποστ για την anchoress και θυμήθηκα όλα αυτά που θέλω να ξεχάσω...] [mhulot]
• μας άφησε κι ο πατέρας του Ferri Bueller [από τις πιο ανάλαφρες ταινίες ever-με την σωστή έννοια του όρου]
• Χρήστου Βακαλόπουλου «Έντεκα συνειρμοί και τα ανάλογα Τραπεζάκια»
• Timelines... [V for Valis]
• Χωρίς πλάκα." [NIEMANDSROSE]
• οι πυρκαγιές σε περιόδους εκλογών πολλαπλασιάζονται [cynical]
• Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου [in love with life]
• Los malakitos [memoryland]
• (φαλοκρατικό) μανιφέστο
• Αυτο που δεν εχω καταλαβει ειναι τι στο διαολο κανουμε γιαυτο εμεις στην Αριστερα τριαντα χρονια τωρα. Γιατι χρειαστηκε να με πιασει η βαρεμαρα να παρακολουθησω τις προ δεκαετιας εκπομπες ενος μισοαγνωστου αριστερου βρετανου κωμικου για να μαθω οτι το Ελληνικο ΥΕΘΑ διοργανωνει συστηματικα μια τετοια διεθνη μαζωξη καθαρματων? [plagal]
• μοντέλο Μπερλουσκόνι
• Το ίδιο συνέβηκε και για πολλούς άλλους αγωνιστές, όταν επεκράτησε το χριστιανικό κράτος. Όχι ο Όθωνας και η βασιλεία ή η Διοίκηση με τους “ετερόχθονες”· ο “χριστιανισμός” ετιμώρησε πολλούς αγωνιστές του ‘21… [Θεαμαπάτες & Δικτυώματα]
• .
• ,
• που τελικά σιγά σιγά συνηθίζουμε, κονταίνει η οργή μας και κοιτάμε το πολύ ως την αυλή μας, να έχει μετρό να πηγαίνουμε πιο γρήγορα στη δουλειά, να ξεπερνάμε τα όποια επαγγελματικά εμπόδια, να πάμε μπροστά, ή κάνα σινεμά, να πιούμε καμιά μπίρα, να κουτσομπολεύουμε τι έδειξε η τηλεόραση, τι έγραψε το περιοδικό, να γαμάμε, να βρίζουμε, να βγάζουμε λεφτά, όχι όμως, δεν υπάρχει ντροπή, η ζωή είναι μικρή, και μετά τα τελευταία φοβάμαι ακόμα μικρότερη [ποίηση στη σκάλα]

A book, a movie and an old record (31/52)

Φίλιπ Ροθ
Αμερικανικό Ειδύλλιο
Μυθιστόρημα
ΠΟΛΙΣ
1999

Θα το διατυπώσω λιτά και με την ανάλογη έμφαση που ταιριάζει στο πως αισθανόμουν διαβάζοντας την οργισμένη αφήγηση του Ροθ: το Αμερικανικό Ειδύλλιο είναι από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα. Απορώ με τον εαυτό μου κάτι φορές, πως είναι δυνατόν να το απέφευγα τόσο καιρό; Απαράδεκτος (εντελώς όμως).




F.W. Murnau
Sunrise
Melodrama
1927














Μελόδραμα του βωβού από τον μάστορα Μουρνάου, στα 1927 - κάτσε να μετρήσω... η ταινία είναι 82 ετών! Τα μαθηματικά είναι απαραίτητα, γιατί μετά τα πρώτα λεπτά, τίποτα δεν δείχνει παλιομοδίτικο ή ξεπερασμένο. Η Αυγή θα πει την ιστορία ενός άντρα που βγαίνει από το φυσικό του περιβάλλον και γνωρίζει μία γυναίκα της πόλης: ένα λαϊκό-αστικό παραμύθι για τις μεγάλες αλλαγές που προμήνυε η επόμενη φάση της βιομηχανικής επανάστασης. Υπάρχουν σαφέστατες αλληγορίες, αλλά η ταινία διασώζεται τόσες δεκαετιές χάρη στην εκφραστική της δεινότητα, την ανεπανάληπτη φωτογραφία και την απλά κρυμμένη σοφία της. trivia: Κέρδισε το πρώτο βραβείο Όσκαρ που αποδόθηκε ποτέ, στην πρώτη απονομή του θεσμού.




Bjork
Medulla
Experimental, Art Pop, A cappella, Beatboxing, Progressive Pop, Inuit Throat Singing, Electronica...
One Little Indian
2004













Η έκπληξη ήταν τόσο μεγάλη ακόμα κι αν μιλούσαμε πάντα για την Bjork. Με το Medulla αποφασίζει να πάει το ταξίδι ακόμα παραπέρα, βασισμένη ολοκληρωτικά στη φωνή της, κάνοντας σχεδόν ό,τι είναι δυνατόν να μην την ακολουθήσει κανείς. Ένας πάντως όχι μόνο την ακολούθησε, αλλά την έβαλε να τραγουδήσει την Oceania μπροστά σε 4 δις ανθρώπους σ' εκείνη την τελετή έναρξης. "Τα τραγούδια μου ταιριάζουν σε σπηλιές, όχι σε στάδια" θα δηλώσει αργότερα το ξωτικό... αλλά έτσι ήταν πάντα: ακροβατούσε όχι στο μέσον, αλλά στα άκρα της μόδας και του πειραματισμού. Τέλος (κι αυτό συγκρατήστε το), ήταν ένας από τους 3 μόνον δίσκους των zeros που διάλεξε ο Μάκης Μηλάτος για τους 101 πιο χαρακτηριστικούς δίσκους της ποπ κουλτούρας.

Shortnotes of the week (31/52)

Far and Close
Uriy Lavrentev, 1999
(click to enlarge)

• Οι Έλληνες φτιάχνουν τα κυκλωματα αλλά την ιστορία τη γράφουν οι παρέες. (δείτε το βίντεο στο οποίο αναφέρεται)
  
• Υπάρχει αυτό που αποκαλούμε «ιστορική συνείδηση»; Όχι. Απόδειξη αυτό το «κάθε πέρυσι και καλύτερα» που μουρμουρίζουν διαρκώς διάφοροι κλαψομούνηδες. Όποιος έχει ζήσει όχι την Κατοχή, που πέθαινε ο κόσμος στους δρόμους, αλλά την ένδεια της ελληνικής υπαίθρου και τη φτώχια σε αθηναϊκές συνοικίες όπως το Αιγάλεω και τα Λιόσια μέχρι τη δεκαετία του '80 έχει συνείδηση της προόδου που έχει συντέλεστει. Χάρη στις επιλογές του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου, η Ελλάδα απέκτησε μια τεράστια, ανθούσα μεσαία τάξη. Μία μεσαία τάξη, η οποία, στο κατώφλι του 2000, είχε δύο αυτοκίνητα σε κάθε σπίτι, πήγαινε διακοπές και εκδρομές στο εξωτερικό αγόραζε σινιέ ρούχα αλλά και βιβλία. Και που τώρα βλέπει την ευημερία της να απειλείται σοβαρότατα... Ο κ. Χωμενίδης δίνει καταπληκτικές συνεντεύξεις, χθες αγόρασα το τελευταίο του βιβλίο, Λόγια Φτερά, κι ελπίζω να είναι όσο όμορφο αναμένεται.
• Για την Οργουελική αφαίρεση ενός ebook από τους σκληρούς δίσκους οι απόψεις διίστανται. Εγώ είμαι πάντοτε της άποψης που λέει Never loan a book. Ή το χαρίζεις ή τίποτα.
• Η αισθητική της σιωπής 1 /// 2
• Ίσως και να είχαν πετύχει το στόχο τους αν δεν έπαιζαν καθοριστικό ρόλο αστάθμητοι παράγοντες. Ένα όχημα που μετέφερε το βαρύ οπλισμό, μπλόκαρε ανάμεσα στο συγκεντρωμένο για το καρναβάλι πλήθος, και δεν έφτασε στην ώρα του. Κάποιοι άλλοι χάσανε το δρόμο, ενώ ένα αυτοκίνητο έμεινε στο δρόμο από λάστιχο!
• Ο ορισμός που δίνω στον ανδρισμό δεν έχει να κάνει με την ύπαρξη ή μη ανδρικών γεννητικών οργάνων σε ένα ανθρώπινο σώμα, ούτε με τη λειτουργικότητά τους.
• Φτωχολογιά, για σένα κάθε μου τραγούδι...
• Η Νορβηγία με απόφαση της Επιτροπής Προσφύγων της Υπηρεσίας Μετανάστευσης απαγόρευσε στους πρόσφυγες που πρέπει να ζητήσουν άσυλο στην Ελλάδα να επιστρέψουν στη χώρα μας, διότι όπως επισημαίνεται «δεν υπάρχει καμία εγγύηση για τον σεβασμό των δικαιωμάτων τους»! «Με βάση τις τελευταίες πληροφορίες για πιθανή παραβίαση των δικαιωμάτων των προσφύγων που αιτούνται άσυλο στην Ελλάδα, η Επιτροπή απαγορεύει στους πρόσφυγες που θέλουν να υποβάλουν αίτηση ασύλου να πάνε στην Ελλάδα», καταγράφει στην έκθεσή της η νορβηγική υπηρεσία, που περιέχει και τις μαρτυρίες προσφύγων οι οποίοι καταγγέλλουν βασανισμούς ακόμη και με ηλεκτροσόκ από Έλληνες αστυνομικούς!
• Firefox to hit 1 billion downloads
• Τέρμα το διάλειμμα!
• Η ποίησή μου είναι μια συνεχής αυτοβιογραφία. Μοιάζει και πρέπει να διαβάζεται σαν ένα είδος υποσυνείδητου ημερολογίου της ζωής μου ως σήμερα. Τα ποιήματά μου δεν είναι σκληρά – απαισιόδοξα. Απεναντίας είναι σαν τα ξόρκια. Ξορκίζουν το κακό…

>Καλή ξεκούραση σε όσους έφυγαν, θα ακολουθήσουμε την επόμενη εβδομάδα (αν όλα πάνε καλά δηλαδή...)

A book, a movie and an old record (30/52)

Φερνάντο Πεσσόα/Μπερνάρντο Σοάρες
Το βιβλίο της ανησυχίας
Ημερολόγιο/Μυθιστόρημα
ΕΞΑΝΤΑΣ
2004

Ο Μπερνάρντο Σοάρες λέγεται πως είναι αυτός από τους ετερώνυμους του Πεσσόα που είναι πιο κοντά στην πραγματική του φύση. Αυτό δεν το ξέρω. Μπορώ όμως να σας πω στοιχεία από την ψευτοβιογραφία του και να αποφασίσετε μόνοι. Είναι ένας άντρας γύρω στα τριάντα, βοηθός λογιστή, μένει μόνος και στον ελεύθερο χρόνο του γράφει το ημερολόγιο του, και αποφασίζει να το εμπιστευτεί στον Πεσσόα. Είναι συνάμα ο ήρωας, ο αφηγητής και ο συγγραφέας του βιβλίου. Επίσης είναι ανύπαρκτος. Και γράφει ένα βιβλίο τόσο εκπληκτικό που αν το διαβάσεις αλλάζει όχι μόνο την πρόσκαιρη διάθεσή σου, μα και τον τρόπο που σκέφτεσαι τα πράγματα. diavazontas




Ron Howard
Angels & Demons
Drama, Mystery
2009

Δεν ξέρω γιατί το είδα -και μάλιστα μετά την έξοδό του στις αίθουσες. Ίσως για την ίδια περίεργια που είχα δει πριν άπειρα χρόνια και το Harry Potter #1. Ήταν ακριβώς όπως το περίμενα: πιο μαζεμένο, περισσότερη δράση, πολύ τουριστική φωτογραφία, πολύ άνευρες ερμηνείες, 138 ολόκληρα χαμένα λεπτά. Κι ο χρόνος σιγά-σιγά γίνεται πολύτιμος (πάντα ήταν βλάκα, απλά εσύ ήσουν μικρός και προλάβαινες να το σκεφτείς).




Erik Satie
After the Rain
piano: Pascal Roge
Classical
Decca
1995

The Soft Sounds of Erik Satie... Μερικά απ' τα καλύτερα και περισσότερο γνωστά κομμάτια για πιάνο του Μέγιστου Γάλλου συνθέτη, μία καλή και "ασφαλής" εισαγωγή στο έργο του για νέους ακροατές. Είναι αξιοθαύμαστη η σιγουριά και η ακρίβεια με την οποία οι συνθέσεις του αναπτύσσονται στο χώρο. Και δεν μαρτυρούν στιγμή την ηλικία τους. Ο Σατί μπορεί να γεννήθηκε το 1866, αλλά φαντάζει πολύ πιο σύγχρονος από τους μισούς συνθέτες που ακούμε σήμερα. Κι αν κάποιες Gymnopedies/Gnossiennes σας θυμίσουν Μάνο Χατζιδάκι ή/και Nino Rota, μην ανησυχήσετε, δεν είναι... καθόλου τυχαίο.

Albums of the Week (30/52)

jj
jj n° 2
Indie Pop
Sincerely Yours
2009














Όλα κλισέ: Άκρως καλοκαιρινό, Σουηδική Ποπ, αέρινο, υπνωτικό, ταξιδιάρικο, μελαγχολικό κτλ. Όλα αληθινά όμως!!! Και, μεταξύ μας, νομίζω ότι είναι μιά μικρή απάντηση στη συζήτηση που κάναμε πριν γιατί τα ελληνικά συγκροτήματα δεν έχουν καλύτερη μοίρα στο εξωτερικό. Γιατί δεν ακούγονται το ίδιο άμεσα με τα δύο πρώτα τραγούδια αυτού εδώ του δίσκου (και σε κάθε είδος αντίστοιχα).

3,5/5

Αγαπημένα: Things Will Never Be the Same Again, From Africa to Málaga




Various
(500) days of Summer
Soundtrack
Sire
2009














Η Σάμερ είναι κοπέλα, κι αυτό είναι το soundtrack της ταινίας της. 16 τραγούδια, με 2 συμμετοχές των Smiths, δηλαδή το There Is a Light That Never Goes Out και Please, Please, Please, Let Me Get What I Want. Κάπου εδώ θα μπορούσε να σταματήσει η περιγραφή βασικά, αφού ήδη η συλλογή υπερβαίνει κατά πολύ το μέτριο, αλλά τέλος πάντων, έχουμε και λέμε: Doves, Black Lips, Feist, She & Him, Simon & Garfunkel, Regina Spektor κ.α. Με λίγα λόγια, το indie soundtrack του 2009.

3,5/5

Αγαπημένα: πλάκα μου κάνεις;





Σοφία Παπάζογλου
Ένα Παράξενο Ταξίδι
Έντεχνο
Μετρονόμος
2009














Η «Παναγία των Πατησίων» του Χατζιδάκι, η «Πρωτομαγιά» του Σαββόπουλου, το «Παλιό το μονοπάτι» του Τσετίνη, το «Un ano de amor» των Ψηλών τακουνιών, οι «Μοναχικές γιαγιάδες» της Βιτάλη, και άλλα ιδιαίτερα και μοναδικά στο είδος τους τραγούδια πλέκουν την ιστορία αυτού του παράξενου ταξιδιού που ξεκίνησαν οι τρεις συνταξιδιώτες. Μαζί και δύο καινούρια τραγούδια το «Ταξίδι» σε μουσική Βασίλη Κετεντζόγλου και ποίηση Κωστή Παλαμά και «Ο παραμυθάς» σε μουσική Ντάσο Κούρτι και στίχους Ηλία Κατσούλη. Έχει ωραία φωνή και καλή διάθεση, εξού και η ευχάριστη ακρόαση του δίσκου. Χίλια μπράβο για την επιλογή της τραγουδάρας Δως μου πίσω το λουλούδι που πέρασε απαρατήρητο στην ώρα του.

3/5

Αγαπημένα: Βλέφαρό μου, Δως μου πίσω το λουλούδι




Μιχάλης Νικολούδης
Αρμενιστής
Από την Αιολία στη Σαϊτάμα
Έθνικ
Λύρα
2009










Ελληνικό Έθνικ; Με 12 ορχηστρικά κομμάτια και εξώφυλλο μπουκάλι στο πέλαγος καλοκαιριάτικα; Πολύ τούριστ μυρίζει και δυστυχώς ομοίως ακούγεται... Καμία σχέση με την Αιολία του 1995 δηλαδή. Μόνο το ακυκλοφόρητο Neda River μου τράβηξε την προσοχή.

2/5

Αγαπημένο: Neda River

Shortnotes of the week (30/52)

Marcel Duchamp
Portrait of Chess Players, 1911
(click to enlarge)

• 2 χαμένα έργα του Mozart!!
• Προσπάθησα να εξηγήσω -όσο μου έδιναν την ευκαιρία- ότι το πρόβλημα της εισόδου των μεταναστών δεν είναι πια ιδεολογικό ούτε πολιτικό. (...) από ότι ξέρω, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, άσχετα από ιδεολογική ή κομματική τοποθέτηση, συμφωνεί ότι η χώρα δεν αντέχει τόσους πολλούς μετανάστες. Το θέμα είναι τεχνικό.
• Στην εποχή μας τα 30 είναι τα νέα 20.
• Τα δέκα καλύτερα τσιγάρα στον κόσμο
• Οι ριζοσπάστες φιλόσοφοι του 19ου και του 20ού αιώνα, ο Νίτσε, ο Φρόιντ, ο Μαρξ, συνέβαλαν αποφασιστικά στην αλλαγή του κόσμου τους. Αν οι φιλόσοφοι δεν είχαν αυτή τη δύναμη, δεν θα είχαμε καταλάβει γιατί ο Σωκράτης αναγκάστηκε να πιει το κώνειο.
• Έτσι εξηγείται και το γεγονός, πώς όταν χαθούμε στο δάσος και προσπαθούμε να βρούμε το μονοπάτι, έχουμε πάντα την αίσθηση ότι περνάμε και ξαναπερνάμε από το ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκινήσαμε. Είναι γιατί το σημείο αφετηρίας έχει την μεγαλύτερη επισκεψιμότητα.
• Και στην πορεία της καφροπαρέας μας έχουμε κι άλλα παρόμοια βίντεο που θα έκαναν ακόμη και τους "Jackass" να ζηλέψουν. Συμπέρασμα: Αν μπορείς να γελάσεις και με άλλα πράγματα, μια καλή κωμωδία δεν την κρίνεις μόνο από την ποσότητα γέλιου που έχει να σου χαρίσει.
• 50 Greatest Trailers of All Time
  
• Tell me... How can you be so fucking beautiful and so fucking wrong?
• Ιερώνυμος (is the) Boss

Οι αναίσθητοι με ρωτούν: "γιατί δε γυρίζετε στην Ελλάδα;"
Βεβαίως, τυγχάνω υποχρεωτικώς Έλλην,
αλλά η χώρα μου με κουρελιάζει.
Δεν θα ‘θελα να ξαναπατήσω στην Αθήνα.
Και είπα στη γυναίκα μου:
"όταν ψοφήσω, εδώ στο Παρίσι,
να κάψεις το κουφάρι μου στο κρεματόριο
και να ρίξεις τις στάχτες μου στον υπόνομο."
Τέτοια είναι η διαθήκη μου.