Albums of September

Ακολουθώ ασθμαίνοντας την αγαπημένη μου σειρά με posts που έχω παραμελήσει τους τελευταίους δύο μήνες, κυρίως γιατί λόγω αυξημένων επαγγελματικών (και μη) υποχρεώσεων δεν είχα το χρόνο για να ακούσω τόσους πολλούς δίσκους όσο το προηγούμενο διάστημα. Τον Σεπτέμβριο λοιπόν που μας πέρασε, ασχολήθηκα περισσότερο με τους παρακάτω:



The Beatles
The Beatles Remastered (In Mono / In Stereo)
Pop/Rock, Psychedelic Pop/Rock
Parlophone
2009














Αν κάποιος περιμένει από ένα blog/site/περιοδικό να του εξηγήσει την πολυποίκιλη σημασία των Beatles στη μουσική αλλά και ολόκληρη την πολιτιστική φυσιογνωμία του 20στού αιώνα, προφανώς δεν έκατσε ποτέ να ακούσει τους δίσκους τους και να αναλογιστεί τι υπήρχε πριν και τι υπάρχει μετά, ακόμη και σήμερα. Στην κουβέντα περί remastering κάποιοι απάντησαν πως πρόκειται για διαφημιστικό κυρίως δέλεαρ χωρίς ουσιαστικό μουσικό αποτέλεσμα, αν και μάλλον η γενιά των ακουστικών μπορεί να το εκτιμήσει καλύτερα. Η ουσία είναι πως 40 χρόνια μετά την διάλυση του συγκροτήματος οι δίσκοι αυτοί ακούγονται ολόφρεσκοι και καλογυαλισμένοι, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τη δύναμη και την αξεπέραστη δημοφιλία τους. Μη ρωτήσετε αν θα ξαναζήσουμε ποτέ τέτοια αποκάλυψη, μπορεί να απογοητευτείτε.

βαθμός; θα πρέπει να αστειεύεστε...

Αγαπημένα: εδώ κι αν είναι δύσκολα τα πράγματα! Είχα όλους τους δίσκους φορτωμένους στο mp3 player και μετά από τις πρώτες ακροάσεις παρατήρησα ότι γυρνούσα όλο και περισσότερο στα Strawberry Fields Forever, Michelle, Wait, A Day In the Life, Hey Jude, Across the Universe, Can't Buy me Love και All my Loving, χωρίς αυτό να στοιχειοθετεί φυσικά κάποιου είδους top.




Richard Hawley
Truelove's Gutter
Singer/Songwritter
Mute
2009














Ένα ασφυκτικά κλεισμένο μουσικό συναίσθημα σε 8 τραγούδια. Συναίσθημα τρυφερό, αλλά όχι χαρούμενο, σίγουρα όχι. Αυτό είναι ο τελευταίος δίσκος του Richard Hawley. Η φωνή του είναι πιο τέλεια από ποτε, η δε ερμηνεία του σε κάνει να σκας, να θέλεις να βάλεις τα κλάματα. Δεν είναι για όλες τις ώρες, αποφύγετέ το αν φλερτάρετε με την κατάθλιψη / θα το λατρέψετε αν σας αρέσει η ίδια σας η μελαγχολία. Δεν ξέρω αν περιέχει τα καλύτερα τραγούδια που έχει γράψει (ίσως όχι), αλλά η ζεστασιά του Truelove's Gutter μπορεί να σε πληγώσει.

4/5

Αγαπημένα: For Your Lover, Give Some Time, Don't You Cry




Soulsavers
Broken
Rock
V2
2009














Το Broken θα αποτελέσει σημείο αντιπαράθεσης στα τέλη της χρονιάς: κάποιοι θα δηλώνουν παραδομένοι στην παλιομοδίτικη αισθητική του και θα μιλάνε για έναν εξαιρετικό δίσκο που "σε πιάνει" από το πρώτο άκουσμα, ενώ οι υπόλοιποι θα αντικρούουν πως δεν πρόκειται για κάτι σπουδαίο, πως τα έχουμε ξανακούσει αυτά, ο Lanegan έχει κάνει καλύτερα κτλ. Πράγματι, ισχύουν και τα δύο. Ο ήχος των Soulsavers είναι ορμητικός, σε κατακλύζει με τη ροκιά που καιρό τώρα ήθελες να ακούσεις, αλλά την ίδια στιγμή αισθάνεσαι πως κυριαρχείται από έναν επικίνδυνο φορμαλισμό για να κρατηθεί σ' αυτήν ακριβώς την πορεία. Η τελευταία κατηγορία βέβαια έχει απαγγελθεί κατά καιρούς σε δεκάδες αριστουργήματα, οπότε δεν θα έπρεπε να βιάζεται κανείς. Στο δίπολο συναισθηματισμός - εντυπωσιασμός φαίνεται να κερδίζει το πρώτο, αλλά θα ήθελα να δω τι αποχρώσεις θα χάρισει ο χρόνος στις συνθέσεις του Broken για να είμαι σίγουρος.

3,5/5

Αγαπημένα: Unbalanced Pieces, Shadows Fall




David Sylvian
Manafon
Free Improvisation, Electroacoustic
Samadhi Sound
2009












Γέννημα της απομόνωσης του δημιουργού του (και της ελευθερίας κινήσεων που προσφέρει μία ανεξάρτητη εταιρεία), το Manafon απελευθερώνει τους αυτοσχεδιαστικούς ορίζοντες του Sylvian δίχως όρους, αλλά και χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Θα μου πεις, αυτό θα ήταν οξύμωρο από μόνο του, ωστόσο ο δίσκος σου δίνει την εντύπωση προς πρόκειται για ένα βήμα προς την ανακάλυψη ενός νέου ήχου (ενός μουσικού δρόμου καλύτερα) στον οποίο θα μπορεί πλέον να εδράζεται ο καλλιτέχνης. Μου αρέσει η κατεύθυνση και πρόκειται σαφώς για ένα θαρραλέο βήμα-εκτίθεται τελείως και, σε κάποια σημεία βγαίνει νικητής. Δεν ακούμε συχνά τέτοιους δίσκους.

3,5/5

Αγαπημένα: The Greatest Living Englishman, The Rabbit Skinner




Girls
Album
Indie Pop
True Panther
2009














Είναι μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της χρονιάς, υποθέτω. Δύο αγόρια που ονομάζονται Girls και ονομάζουν τον πρώτο τους δίσκο Album καταθέτουν 12 κομμάτια indie ποπ δραματουργίας που ποικίλει σε συναισθήματα από το Summertime έως το... Big Bad Mean Motherucker! Αυτό από μόνο του θα αρκούσε για την καθολική αποδοχή του ντεμπούτου από τους κριτικούς, αλλά ευτυχώς υπάρχουν πολλές μελωδίες, κρυμμένα στιχάκια και λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά και αφήνουν τις καλύτερες υποσχέσεις για το μέλλον. Αν η γλυκόπικρη ποπ που γράφουν οι Girls γίνει περισσότερο ποπ και λιγότερο γλυκόπικρη, τότε θα δούμε κι άλλα πράγματα απ' αυτούς. Ή το αντίθετο;

4/5

Αγαπημένα: Morning Light, Laura, Hellhole Ratrace




The Antlers
Hospice
Indie Rock
Frenchkiss
2009














Η πρώτη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω το δίσκο τους είναι ομορφιά. Ακόμη ένα ωραίο ντεμπούτο από τις ΗΠΑ, με δέκα μονολεκτικά κομμάτια ήπιας μελαγχολίας και ήρεμες αναπτύξεις που άλλοτε λοξοκοιτούν προς το post rock και άλλοτε θαυμάζουν τους Arcade Fire. Οι Antlers είναι βραδυφλεγείς, δείχνουν γούστο αλλά και χαρακτήρα - θα τους χαρακτήριζα ως την ήρεμη δύναμη για τις εξελίξεις του είδους στη νέα δεκαετία που έφτασε πια στα πόδια μας.

4/5

Αγαπημένα: Kettering, Two, Bear

Albums of August (Weeks 31-35)

David Lynch presents:
Fox Bat Strategy
(Tribute to Dave Jaurequi)
Blues, Fifties Rock n' Roll
Fox Bat Strategy
2009












A musical pet project of film director David Lynch, Fox Bat features a cast of musicians who began collectively collaborating with Lynch surrounding the production of Twin Peaks: Fire Walk With Me, appearing on the film's two roadhouse instrumentals: "The Pink Room" and "Blue Frank" (as well as making cameos in the film itself). Of these players: Stephen Hodges (Drums), Don Falzone (Bass), Andy Armer (Keyboards) and Dave Jaurequi (Guitar), it was Jaurequi who was brought on last to contribute to the October, 1991 "Pink Room" session...unknowingly branding the word "group" on what was until then just another experiment. Lynch was floored by the chemistry of the session and, in 1994, invited the same musicians (with the addition of guitarist Smokey Hormel) to re-enter the studio and chase that same palpable magic... This time, the music seemed to spontaneously pour forth lyrics as well. Dave Jaurequi took vocal duties as Lynch scrawled out pages of text with directives of which would be spoken and which would be sung. What finally emerged were these seven tracks...tinted with 50's overtones, sinister undertones, and an ever-present abstract etherial quality. Discussions about additional work and more recording dates for the album came up intermittently after 1994's burst of activity, but ultimately the project remained inexplicably dormant. In 2006, word was received that Dave Jaurequi had passed away suddenly. These seven tracks are presented now in tribute to Dave Jaurequi as a celebration of his life and his music. [Fox Bat Strategy] Αν σας αρέσει η ατμόσφαιρα των ταινιών του μέγιστου σκηνοθέτη του καιρού μας και είστε εξοικειωμένοι με τη μουσική τους, τότε μάλλον δεν χρειάζεται μεγαλύτερη επεξήγηση αυτό εδώ το δυσεύρετο δισκάκι που περιέχει 7 κομμάτια, γεμάτα παλιομοδίτικα '50s rock n' roll, μεταμεσονύκτια blues και ονειρικά διαστήματα αιθέριων φωνητικών, γνώριμα χαρακτηριστικά των soundtracks του Twin Peaks, του Blue Velvet κ.α. Δεν είναι μουσική για το facebook αυτή, δεν θα την εκτιμήσει το pitchfork, δεν θα μπει σε κανένα top20, είναι δική μας.
youtube-review

4/5

Αγαπημένο: I Dream Of You




David Lynch presents:
Danger Mouse and Sparklehorse
Dark Night Of The Soul
Rock, Indie, Folk κ.α.
self-released
2009












Δεύτερο χτύπημα από τον Lynch και την εκλεκτή παρέα του, από τους Flaming Lips ως τον Iggy Pop, με 13 μυστήρια κομμάτια που θυμίζουν πιο αισθησιακούς Radiohead. Εκατοντασέλιδο βιβλιαράκι με φωτογραφίες του σκηνοθέτη, παιχνιδάκια με λευκά cd, ένα ποίημα που μιλούσε για ανθρώπους που δεν μπορούν να επανασυνδεθούν με το θεό και ένας ξεχασμένος δίσκος από τα μέσα της δεκαετίας του '90 που έρχεται στο κλείσιμο των zeros να διεκδικήσει βραβείο πειραματισμού. Τώρα αν τον βάλω υποψήφιο για δίσκο της χρονιάς θα με πείτε προκατειλημμένο -αλλά βέβαια, μόνο η Lily Allen και οι Animal Collective έχουν πια αυτό το δικαίωμα. Τέλος πάντων, το Dark Night Of The Soul είναι ένα μελαγχολικό ταξίδι μέσα από διάφορα είδη μουσικής, ένας δίσκος ζεστός και δυνατός, σίγουρος για τις δυνατότητές του και εφοδιασμένος με την ικανότητα να μιλήσει σε διαφορετικούς ανθρώπους με συναίσθημα και ακρίβεια-χαρακτήρας που δεν συναντάται πια συχνά σε έργα τέχνης.

4,5/5

Αγαπημένα: Revenge, Dark Night Of The Soul




The xx
xx
Indie Pop
Young Turks
2009













Οι νέοι Arcade Fire? Ω, θα γραφτούν πάρα πολλά για αυτούς τους πιτσιρικάδες από το Λονδίνο που μόλις τελειώσαν το σχολείο έβγαλαν το καλύτερο ντεμπούτο που έχουμε δει εδώ και καιρό (ίσως και χρόνια). Οι κριτικοί σε όλο τον κόσμο έχουν αρχίσει να γράφουν διθυράμβους και δύσκολα θα μπορούσε να τους κατηγορήσει κανείς. Το καλύτερο που διάβασα ήταν η παρατήρηση της Guardian ότι η μπάντα αυτή, παρά το νεαρό της ηλικίας της, understand the importance of space. Και έτσι είναι, πράγματι: Ήρεμη δύναμη. Οι μελωδίες, η ενορχήστρωση, οι ερμηνείες, όλα είναι ποτισμένα με μία αδιανόητη αυτοπεποίθηση. Σκέφτεσαι πόσο χρονών είναι οι δημιουργοί του δίσκοι και τρελαίνεσαι! Το xx είναι περισσότερο φρέσκο, ποπ και σέξι απ' ό,τι μπορείς να φανταστείς. Γιατί τα νιάτα είναι πανέμορφα και χωρίς φρενήρη ηλεκτρικά ξεσπάσματα...

4,5/5

Αγαπημένα: Intro, VCR, Crystalized, Infinity...




Arctic Monkeys
Humbug
Indie Rock
Domino
2009













Μου κάνει τεράστια εντύπωση που το λέω, αλλά το Humbug είναι ο καλύτερος δίσκος των Arctic Monkeys, τους οποίους μεν ποτέ δεν συμπάθησα, αλλά από τα σπλάχνα τους (έστω και κατά το ήμισυ) βγήκε εκείνο το περσινό διαμαντάκι των Last Shadow Puppets. Με τον τρίτο τους δίσκο φαίνεται να απομακρύνονται σιγά-σιγά από την ταμπέλα που ήθελε να τους κολλήσει ο αγγλικός τύπος και χαμηλώνουν τα φώτα ακόμη περισσότερο. Δεν υπάρχουν hits εδώ γεμάτα κιθαριστικά riffs για το άτιμο το dancefloor, οι συνθέσεις αναπτύσσονται, οι στίχοι είναι βελτιωμένοι, η ερμηνεία δεν υπερβάλει... ή τους συνάντησε η ωριμότητα ή τους είχαμε αδικήσει από την αρχή. Ας προσέξουν όμως, γιατί συχνά κρύβει τις ίδιες απάτες (αν όχι χειρότερες) με τον νεανικό ενθουσιασμό.

3,5/5

Αγαπημένα: Secret Door, Potion Approaching

Albums of the Week (30/52)

jj
jj n° 2
Indie Pop
Sincerely Yours
2009














Όλα κλισέ: Άκρως καλοκαιρινό, Σουηδική Ποπ, αέρινο, υπνωτικό, ταξιδιάρικο, μελαγχολικό κτλ. Όλα αληθινά όμως!!! Και, μεταξύ μας, νομίζω ότι είναι μιά μικρή απάντηση στη συζήτηση που κάναμε πριν γιατί τα ελληνικά συγκροτήματα δεν έχουν καλύτερη μοίρα στο εξωτερικό. Γιατί δεν ακούγονται το ίδιο άμεσα με τα δύο πρώτα τραγούδια αυτού εδώ του δίσκου (και σε κάθε είδος αντίστοιχα).

3,5/5

Αγαπημένα: Things Will Never Be the Same Again, From Africa to Málaga




Various
(500) days of Summer
Soundtrack
Sire
2009














Η Σάμερ είναι κοπέλα, κι αυτό είναι το soundtrack της ταινίας της. 16 τραγούδια, με 2 συμμετοχές των Smiths, δηλαδή το There Is a Light That Never Goes Out και Please, Please, Please, Let Me Get What I Want. Κάπου εδώ θα μπορούσε να σταματήσει η περιγραφή βασικά, αφού ήδη η συλλογή υπερβαίνει κατά πολύ το μέτριο, αλλά τέλος πάντων, έχουμε και λέμε: Doves, Black Lips, Feist, She & Him, Simon & Garfunkel, Regina Spektor κ.α. Με λίγα λόγια, το indie soundtrack του 2009.

3,5/5

Αγαπημένα: πλάκα μου κάνεις;





Σοφία Παπάζογλου
Ένα Παράξενο Ταξίδι
Έντεχνο
Μετρονόμος
2009














Η «Παναγία των Πατησίων» του Χατζιδάκι, η «Πρωτομαγιά» του Σαββόπουλου, το «Παλιό το μονοπάτι» του Τσετίνη, το «Un ano de amor» των Ψηλών τακουνιών, οι «Μοναχικές γιαγιάδες» της Βιτάλη, και άλλα ιδιαίτερα και μοναδικά στο είδος τους τραγούδια πλέκουν την ιστορία αυτού του παράξενου ταξιδιού που ξεκίνησαν οι τρεις συνταξιδιώτες. Μαζί και δύο καινούρια τραγούδια το «Ταξίδι» σε μουσική Βασίλη Κετεντζόγλου και ποίηση Κωστή Παλαμά και «Ο παραμυθάς» σε μουσική Ντάσο Κούρτι και στίχους Ηλία Κατσούλη. Έχει ωραία φωνή και καλή διάθεση, εξού και η ευχάριστη ακρόαση του δίσκου. Χίλια μπράβο για την επιλογή της τραγουδάρας Δως μου πίσω το λουλούδι που πέρασε απαρατήρητο στην ώρα του.

3/5

Αγαπημένα: Βλέφαρό μου, Δως μου πίσω το λουλούδι




Μιχάλης Νικολούδης
Αρμενιστής
Από την Αιολία στη Σαϊτάμα
Έθνικ
Λύρα
2009










Ελληνικό Έθνικ; Με 12 ορχηστρικά κομμάτια και εξώφυλλο μπουκάλι στο πέλαγος καλοκαιριάτικα; Πολύ τούριστ μυρίζει και δυστυχώς ομοίως ακούγεται... Καμία σχέση με την Αιολία του 1995 δηλαδή. Μόνο το ακυκλοφόρητο Neda River μου τράβηξε την προσοχή.

2/5

Αγαπημένο: Neda River

Albums of the Week (29/52)

Jóhann Jóhannsson
And in the endless pause there came the sound of bees
Soundtrack, Modern Classical
Mute
2009












Η Fordlandia του Jóhannsson με είχε μαγέψει κυριολεκτικά λίγους μήνες νωρίτερα (ο δεύτερος και τελευταίος δίσκος που έχει πάρει το άριστα από αυτήν εδώ τη στήλη ήταν το The Light του Ketil Bjornstad) κι έτσι ήταν αδύνατο μην παρακολουθήσω τη νέα κυκλοφορία του Ισλανδού συνθέτη. Πρόκειται για ανέκδοτη μουσική της ταινίας animation Varmits που γυρίστηκε από τον Marc Craste το 2008 και κυκλοφόρησε σε 1000 αντίτυπα κατά τη διάρκεια της -πρώτης του- περιοδείας στην Αμερική. Η μουσική του για άλλη μία φορά είναι εξαιρετική, το κύριο θέμα είναι επιβλητικό και πανέμορφο, ενώ μικρότερα κομμάτια εναλλάσσονται γύρω από το ίδιο τοπίο. Σαφώς υπάρχει ένας περιορισμός στην ανάπτυξη εφόσον μιλάμε για μία ταινία που διαρκούσε λίγα λεπτά, αλλά όπως και να το κάνουμε, το μεγαλείο δεν κρύβεται. Modern Classic από τη μία, πιο μελωδικός από τους Siqur Ros από την άλλη, ο κος Jóhannsson έχει αρχίσει να δημιουργεί πραγματικά μεγάλες προσδοκίες.

4/5

Αγαπημένα: Theme, Rainwater, Pods

http://www.johannjohannsson.com/
http://www.mutesong.com/artists/details/johannjohannsson




Bibio
Ambivalence Avenue
Electronic, Folktronica(!)
Warp
2009













Τα λέε εξαιρετικά ο χρήστης danners 316 στο rym: Two albums in 2009. One with Mush: one with Warp. On this release Stephen Wilkinson retains his unique sound whilst exploring new depths within his music, further than the hybrid of IDM and folk that he's known for. He introduces funk in "Jealous Of Roses" and soul in "Fire Ant". "Abrasion" and "The Palm Of Your Wave" show clever use of sampling. Although at times it can sound quite awkward it's always interesting. The album seagues between songs nicely. Samples of the title track reappear throughout the release giving it a cohesive quality. Αρκετοί θα το έχουν στα καλύτερα της χρονιάς για φέτος. (btw, το Folktronica δεν είναι οικτρός όρος;)

3,5/5

Αγαπημένα: Fire Ant, Jealous of Roses




Florence & The Machine
Lungs
Indie Pop/Rock
Island
2009













Χωρίς πολλές αναλύσεις, η Florence Welch κλέβει την παράσταση. Τα τραγούδια δεν είναι τίποτα το εξαιρετικό και γενικότερα το θέμα "οργισμένο θηλυκό με μικρόφωνο" δεν είναι ό,τι καλύτερο για όμορφη ποπ, ωστόσο αυτό το ντεμπούτο δείχνει στοιχεία που μπορούν να την κρατήσουν στην επιφάνεια για καιρό. Αν συγκρατήσει λίγο τους άνευ λόγου λαρυγγισμούς θα τα καταφέρει σίγουρα. Ήρθε μετά από μία σειρά επιτυχημένων singles και ακόμα μεγαλύτερου hype μέσω των συναυλιών της-αν δεν την έχετε πετύχει ήδη κάπου, θυμηθείτε την.

3/5

Αγαπημένο: You've Got the Love




La Roux
La Roux
Electropop
Polydor
2009













Η αβάστακτη ελαφρότητα του hype... Κι άλλα '80s στα τέλη των zeros; γιατί; Εντάξει, έχει ενδιαφέρουσα φωνή, στο In For The Kill ειδικά ακούγεται με κάποια ένταση, αλλά πώς να βγάλεις μια ντουζίνα τραγούδια με τέτοιο ήχο; Εγώ τουλάχιστον, αποσύρομαι.

2/5

Αγαπημένο: -

Albums of the Week (28/52)

Placebo
Battle for the sun
Alternative Rock
Vagrant
2009













Θυμάμαι όταν πριν από καμιά δεκαριά χρόνια μου είχαν μιλήσει για δύο νέα συγκροτήματα τότε, τους Placebo και Coldplay, έδωσα τις δύο λέξεις στο google να τσεκάρω αποτελέσματα και παρατήρησα ότι οι Placebo είχαν πολύ περισσότερες αναφορές. Αμέσως συμπέρανα πως οι Coldplay είναι καλύτεροι (χαχαχα). Σήμερα τα πράγματα είναι αντιστρόφως ανάλογα, ωστόσο μου φαίνεται πως εκείνη η πρώτη μου πρόβλεψη ήταν σωστή. Κι αν πριν 10 χρόνια αυτό το επιθετικό/εφηβικό στυλ τους είχε κάτι να μου πει, δεν έχει πια, όσο κι αν με ο αγαπητός Α. Ζήλος με εξέπληξε απίστευτα και με ανάγκασε να ακούσω ολόκληρο τον δίσκο από την αρχή.

2/5

Αγαπημένο: Speak In Tongues




Depeche Mode
Sounds of the Universe
Electronic Pop
EMI
2009













Υποθέτω πως όσοι ακούν Placebo ακούν και Depeche Mode. Και μάλλον θα βρήκαν αξιόλογους και τους δύο δίσκους. Πώς το λέμε συχνά -"καλή επιστροφή". Δηλαδή=καμία συγκίνηση. Εδώ έχουμε ένα τυπικό depeche δίσκο, που δεν περιμένεις να σε συνεπάρει με τπτ, όσο φανατικός κι αν είσαι. Για μένα ανήκουν στην ίδια κατηγορία με U2, Cure, Pet Shop Boys, Oasis και πολλούς άλλους, οι οποίοι κινούμενοι στα όρια εμπορικού-εναλλακτικού καθόρισαν άθελά τους ή εσκεμμένα την ποπ κουλτούρα των τελευταίων χρόνων στη μουσική και το μόνο που μπορείς να περιμένεις απ' αυτούς είναι κανένα single για να τραβήξει η περιοδεία. Και είναι κι εκείνη η ατάκα που μου έλεγε ένας φίλος ένα ολόκληρο καλοκαίρι για τους Tool [ρε μλκ Tool ακούνε κι όσοι ακούνε Depeche Mode!!!!] και με προβλημάτισε απίστευτα για τα 60 ευρώ που είχα δώσει για να ακούσω τους Tool στην Αθήνα σ' εκείνο τον κάκιστο χώρο, anyway...

1,5/5

Αγαπημένο: -




Eels
Hombre Lobo: 12 Songs of Desire
Alternative Rock, Indie Pop
Vagrant
2009











Οι συγκρίσεις με το Electro-Shock Blues ή και το Blinking Lights and Other Revelations είναι δύσκολες, ειδικά όταν έχεις 4 χρόνια να βγάλεις ολοκληρωμένο δίσκο, ωστόσο οι Eeels κατορθώνουν να σταθούν στα πόδια τους και να παραδώσουν όμορφα τραγούδια σε ένα σύνολο, που αν και δεν τους δίνει νέο έδαφος, παραμένει αξιοπρεπές. Ή όπως το έθεσε κι ο oksikemia, το 4,6 που του έδωσε το pitchfork κάνει το δίσκο πιο συμπαθητικό! Να σημειώσω πως το That Look You Give That Guy θα μπορούσε άνετα να γίνει ραδιοφωνική και μη επιτυχία.

3/5

Αγαπημένο: That Look You Give That Guy




Pet Shop Boys
Yes
Pop
Astralwerks
2009












Επειδή πολύ το κατηγορούμε το pitchfork όμως, δεν έχει και πάντα άδικο (για να μην ομολογήσουμε ότι αν εξαιρέσουμε κάποιες indie υπερβολές του και την έλλειψη classical/minimal/jazz/blues αισθητικής παραμένει ένα εξαιρετικό μουσικό site). Έγραψε: Yes has a few flashes of Tennant's old wit, especially "All Over the World", which lifts its biggest hook from Tchaikovsky's Nutcracker March and describes itself as "sincere and subjective... superficial and true." "King of Rome" gets points for rhyming "I couldn't be more lonely" with "someday you'll deign to phone me." On the other hand, "Love etc" and "Beautiful People" are good arguments for an immediate moratorium on wealthy pop stars writing songs about how materialism is overrated and "love is for free" and it's stupid to "buy the latest magazine and aspire to the dream." (You're living some version of the dream, guys.) Με λίγα λόγια, αναμενόμενοι, δείχνοντας ωστόσο μία ποιότητα σε σχέση με τους συνομηλίκους τους.

2,5/5

Αγαπημένο: The Way it Used to Be

Albums of the Week (27/52)

Xaxakes
Το valse των ελαφιών
Pop, Rock n' Roll, Glam
Archangel
2009












10 χρόνια και 3 παιδιά μετά, ο Γιάννης Νάστας επανέρχεται με το συγκρότημά του που δεν γνώρισε διάδοχο στην ελληνική σκηνή όλον αυτό τον καιρό. Άκρως καλοκαιρινό, βραδινό, σέξι, εσωστρεφές, χορευτικό, το valse των ελαφιών είναι ένας καταπληκτικός δίσκος που ψάχνει τους ακροατές που του αξίζει και νομίζω πως θα τους συναντήσει. Το Μη μαζί ποτέ ακούγεται σαν ένα από τα καλύτερα κομμάτια των τελευταίων χρόνων (είναι). Ευκαιρία για όσους δεν πρόλαβαν τους πρώτους δίσκους να τους ανακαλύψουν τώρα, ίσως και στις συναυλίες που θα δώσει το συγκρότημα.

3,5/5

Αγαπημένα: Μη μαζί ποτέ, Επιστροφή




Film
Persona
Indie Rock
Inner Ear
2009















2 χρόνια μετά, ύστερα από 2 δίσκους_σημεία_αναφοράς για την ελληνική σκηνή των 00s, με νέα τραγουδίστρια, νέα εταιρεία, νέο παραγωγό, νέο ήχο, συνεργασία με την Εβίρα των Abbie Gale (αλλά και τον προηγούμενο παραγωγό σου), τι περισσότερο μπορεί να έχει ένας δίσκος για να χαρακτηριστεί <<αναμενόμενος>>; Οι προσμίξεις ηλεκτρονικών και ατμοσφαιρικών στοιχείων θα απογοητεύσουν αρχικά πολλούς από τους οπαδούς τους, καθώς οι κιθάρες υποχωρούν μπροστά στην αναζήτηση διαφορετικού ηχοτοπίου. Δεν ξέρω αν αυτός είναι ο καλύτερός τους δίσκος ή ο χειρότερός τους (θα χρειαστεί να περάσει καιρός για να πούμε κάτι τέτοιο), σίγουρα όμως θα ακουστούν και τα δύο. Κι όταν οι κριτικοί διαφωνούν, ο καλλιτέχνης ξέρει πως έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει σωστά.

3,5/5

Αγαπημένα: The Slip, Berlin




Mum
Sing Along to songs you don't know
Indie Pop
Morr
2009












Χμ, εδώ οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι πρόκειται για τον χειρότερό τους δίσκο και μάλλον θα 'χουν δίκιο (οι συγκρίσεις με το καταπληκτικό Yesterday was dramatic, today it's OK εξάλλου είναι πολύ σκληρές). Η αλήθεια είναι πως δύσκολα ολοκληρώνεις μία συνεχόμενη ακρόαση όλων των κομματιών του άλμπουμ... Θα μου προκαλούσε μεγάλη εντύπωση αν ξεχώριζε έστω κι ένα τραγούδι από εδώ.

1,5/5

-




Nor Elle
T A X I
Down Beat, Chill Out
2008













T a x i is the 4th album of nor elle aka Terry Lee Brown Junior. After "Phantom Of Life" (1998), "Slapstick" (2001) and "Kombologi" (2006) nor elle defines his own borders of down beat and lounge once again. Concentrating on wide scapes reduced melodic insinuation this time, the album seems to work as a screen. Like a movie without dialoque or a documentary without comments the music gives room for own imaginations and projections. Creating an atmosphere of a nocturnally taxi ride Terry gives a theme, but the rest is up to the listener. Where the taxi drives, how fast or slow, wether the driver is a good or bad one may depend on the mood of the one who to dives into the calm and fantastic world of these wonderful narrative tracks. No instruction is included but leaning back and letting fantasy fly over a warm street at a coast, through a forest or the centre of an illuminated city. [Extra Music] Lounge, αλλά περιέργως, ακούγεται ευχάριστα (το γεγονός ότι ο προηγούμενος δίσκος τους λεγόταν κομπολόι λειτουργεί θετικά!!).

2,5/5

Αγαπημένο: Soul Laundry

Albums of the Week (26/52)

Sunn O)))
Monoliths & Dimensions
Drone Doom Metal, Experimental
Southern Lord
2009













Ερωτήθη πρόσφατα πιο είναι ο καλύτερος δίσκος του 2009 μέχρι στιγμής, τώρα που φτάσαμε στα μισά του δρόμου (βλέπε και 26/52 στον τίτλο του ποστ). Υψηλότερη βαθμολογία από αυτήν εδώ τη στήλη έλαβαν ο δίσκος του Antony και το τελευταίο διαμαντάκι της Ghost Box. Αν με ρωτάτε όμως ποιος είναι ο πιο εμβληματικός δίσκος του 2009 μέχρι στιγμής, η απάντηση είναι πραγματικά πολύ εύκολη και απεικονίζεται στην φωτογραφία πάνω αριστερά. Το Monoliths & Dimensions είναι ο δέκατος δίσκος των Sun O))) και περιέχει 4 κομμάτια (που φτάνουν ως και τα 17,5 λεπτά διάρκεια το ένα) προορισμένα να παίζονται σε έναν κόσμο μετά τον Αρμαγεδδώνα (για όποιον πιστεύει σε δευτέρες παρουσίες, 2012, αποκάλυψη, νοστράδαμος κτλ), αν και στο τέλος του Alice (τέταρτο κομμάτι) οι επιρροές του Miles Davis θα τρυπήσουν στο απόλυτο σκοτάδι χαραμάδες αισιοδοξίας και θα κλείσουν τον δίσκο υπερήφανα. Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς αυτή τη μουσική σε κάποιον που δεν γνωρίζει ήδη τους Sun O))) και, ακόμη περισσότερο, το άκουσμα του Monoliths & Dimensions ισοδυναμεί με πέταγμα στα βαθιά νερά της μουσικής: κάποιοι μαθαίνουν να κολυμπούν αστραπιαία, κάποιοι διαολοστέλνουν αυτόν που τους πέταξε στη θάλασσα.

4,5/5

Αγαπημένα: Και τα 4




Max Richter
Henry May Long
OST
2009














Δεν ξέρω να σας πω τίποτα για την ταινία, αλλά ο Richter παραδίδει ακόμη ένα δίσκο γεμάτο με τα όμορφα ηχοτόπιά του που φτιάχνει στο πιάνο και μας κέρδισαν όλους π.χ. στο Blue Notebooks του 2004 ή το περσινό 24 Postcards in Full Colour. Εδώ βέβαια οι περιπλανήσεις μειώνονται για τους σκοπούς της ταινίας, αλλά η ικανότητα του συνθέτει να δημιουργεί εντάσεις μέσα σε δίλεπτα ορχηστρικά θέματα δεν χάνεται με τίποτα. Μέτριος για τα δικά του δεδομένα, απολύτος προσβάσιμος για ένα κοινό που δεν τον έχει ανακαλύψει ακόμα.

3,5/5

Αγαπημένα: Endingd Doorway Pavement, A Candle And Half A Pear




Δήμητρα Γαλάνη
Πίξελ
Έντεχνο, Pop
Σκάι, Sony
2009













Μπορεί να μην βρήκε... την Μόνικα στο τηλέφωνο(χαχαχα!!!), μάζεψε όμως τους Παύλο Παυλίδη, Ilias Katelanos, Bajofondo, Marsheaux, Imam Baildi, Κωνσταντίνο Βήτα, Μatisse, Vassillikos, Cyanna, Χρυσόστομο Μουράτογλου, Olga Kouklaki, Dimi Phaze, Freedom of Speech και Yosebu σε ένα δίσκο με 15 τραγούδια από τα παλιά (ή όχι και τόσο παλιά) σε νέα ανάγνωση. Η Γαλάνη δεν έμεινε στάσιμη στα όρια του έντεχνου και προσπαθεί τελευταία (ειλικρινώς πιστεύω) να ανιχνεύσει νέους ήχους, ακόμη και με πατήματα του παρελθόντος. Το αποτέλεσμα νομίζω ότι την δικαιώνει, αν και όχι πανηγυρικά. Οπωσδήποτε όμως είναι ένα συν στην δισκογραφία της.

3/5

Αγαπημένο: Esse Olhar - Χειροκρότημα / Ilias Katelanos remix

Nouvelle Vague
NV3
Lounge
Peacefrog
2009













Κι άλλη συλλογή παλιών τραγουδιών εδώ, ιδανική για παραλιακό "εναλλακτικό" μπαράκι της επαρχίας (που μαζεύει τον ίδιο ακριβώς κόσμο που πριν 2 μήνες πήγαινε στα μπουζούκια του χωριού -τώρα είναι κλειστά για καλοκαίρι). Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και με τη μουσική αυτών των λάουντζ δίσκων (τουλάχιστον οι άθλιες τουριστικές συλλογές που κάνουν κιμά όλα τα μουσικά είδη χωρίς την ταμπέλα την αναδημιουργίας είναι πιο ειλικρινείς). Μα καλά, είναι δυνατόν να έβαλαν και το God Save the Queen μέσα; Ελπίζω εκτός από την ψωροκώσταινα να είναι παντελώς άγνωστοι, κάτι σαν τους Σκόρπιονς ας πούμε (δεν το 'χω ψάξει, αλλά νομίζω πως είναι όντως -στην Ελλάδα πάντως λογικά θα παίξει αυτός ο δίσκος σε όλα τα περιοδικά τύπου Κοσμοπόλιταν/Βημαγκαζίνο/Εσκουάιρ/Μαξίμ/Μεν & Χεαλθ κτλ. κτλ. *δεν ξέρω και πως τις λένε αυτές τις μλκς*)

1/5

-

Albums of the Week (25/52)

Lolek
Alone
Rock, Folk
Inner Ear
2009













Απλό, μελαγχολικό και βραδυβλεγές το ντεμπούτο του Lolek στην δισκογραφία, ένας δίσκος που δύσκολα τον ακους καλοκαιριάτικα, αλλά σίγουρα θα βρει την σωστή του διάσταση λίγο αργότερα. Αργόσυρτα κομμάτια, όμορφα, χωρίς υπερβολές, θα θυμίσει λίγο και από την τραγουδοποιία του Cohen, το Alone είναι το πρώτο βήμα ενός καλλιτέχνη που ήρθε για να μείνει. Του λείπει ίσως αυτό το χαρακτηριστικό στίγμα που θα το έκανε να ξεχωρίζει από μακριά, ωστόσο όλα δείχνουν πως θα μας απασχολήσει και στο μέλλον. Από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους που έχουν βγει φέτος.

3,5/5

Αγαπημένα: Have you noticed?, Sand




Eminem
Relapse
Hip Hop
Aftermath
2009













Ο Eminem τερματίζει πρώτος στις συνολικές πωλήσεις δίσκων της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα (για την ιστορία, δεύτεροι είναι... οι Beatles, ναι, καλά διαβάσατε, ένα συγκρότημα των '60s). Παγκοσμίως του την έχουν στημένη ήδη από το Encore (και οι φανατικοί του αντίπαλοι από την πρώτη μέρα που εμφανίστηκε βέβαια), οπότε προσπαθεί να αποδείξει πως είναι ακόμα μέσα στο παιχνίδι. Το άλμπουμ είναι πραγματικά μέτριο, αλλά ας το παραδεχτούμε, περιμέναμε να είναι πολύ χειρότερο. Με το Crack a Boottle κρατιέται λίγο ακόμα στην πρώτη σειρά της επικαιρότητας, ενώ με το Beautiful θυμίζει λίγο πόσο καλά τραγούδια μπορεί να γράψει ο άνθρωπος που άλλαξε όσο κανείς άλλος την κατεύθυνση της popular music τα τελευταία χρόνια. Για περισσότερα, ανατρέξτε στην 3ετία 1999-2002.

2,5/5

Αγαπημένο: Beautiful




Iggy Pop
Preliminaires
θα 'θελε να 'ναι Jazz/Cabaret/Blues etc...
EMI
2009













...αλλά δεν είναι. Αλλά ακόμα κι αν ήταν καλός ο δίσκος, αδυνατώ να βρω τον οποιοδήποτε λόγο να ακούσει κάποιος τα τραγούδια των Jacques Brel, Édith Piaf, Serge Gainsbourg (κ.α.) από τον... Godfather of Punk. Άσχημο πράγμα τα γεράματα θα μου πεις. Και θα 'χεις και δίκιο.

2/5

όταν δεν εκνευρίζομαι, το King of the Dogs ακούγεται (έστω και για σύγκριση με το I Wanna be your Dog)




A-Ha
Foot of the Mountan
Electropop, Synth Pop
Universal
2009













Υποθέτω ότι θα αρέσει στους οπαδούς του, ωστόσο αυτό το ποπ/μελαγχολικό/καλοκαιρινό υβρίδιο με electro από τα '80s μου φάνηκε πραγματικά άνευρο και άστοχο. Δεν συντονίστηκα πραγματικά με κανένα από 10 τραγούδια του δίσκου όσο κι αν ήθελα να ακούσω κάτι τέτοιο αυτή την περίοδο. Φαίνεται έτσι πόσο δύσκολο είναι να ξαναφτιάξεις τραγούδια σαν το Summer Moved On, πραγματικά ποπ κομψοτεχνήματα. Ακούγεται ευχάριστα, περνά όμως και δεν αγγίζει τίποτα.

2,5/5

Αγαπημένο: Foot of the Mountain

Albums of the Week (24/52)

/*4 γλυκόπικροι δίσκοι για την αρχή του καλοκαιριού*/

Barzin
Notes to an Absent Lover
Singer/Songwriter, Acoustic
Norman Records
2009













Μοιάζει εφηβικός δίσκος γεμάτος τρυφερές μπαλάντες χωρισμού από το τίτλο και το εξώφυλλο και πράγματι, δεν πέφτεις και πολύ έξω, χωρίς ωστόσο αυτό να γίνεται κάτι που τον παρασέρνει στο βυθό. Ίσως γιατί εν μέρη παραμένει ποπ και δεν γίνεται μελοδραματικός. Δεν σε πλακώνει ο ήχος του δηλαδή, οι μελωδίες του παραμένουν γλυκές. Και πάντα έχουμε ανάγκη από ειλικρινείς μπαλάντες. Ωραίος δίσκος, περισσότερα καλά τραγούδια χρειάζεται.

3/5

Αγαπημένα: When It Falls Apart, Stayed Too Long in This Place




Halley
Forget the Leaves, Autumn Will Change Us
Post-Rock, Shoegaze, Pop
2002














Ξεχασμένος δίσκος από το 2002, μιας μπάντας που έδρασε την περίοδο 1998-2005. Αυτό ήταν το πρώτο και το τελευταίο άλμπουμ που κυκλοφόρησαν. Shoegaze με ενδιαφέρουσες προσμίξεις, ακούγεται με ενδιαφέρον ακόμη και τώρα (τουλάχιστον από τους οπαδούς του είδους). Δεν ξέρω που οφείλεται η εξαφάνισή τους, υποθέτω πάντως ότι κάποιοι θα βρήκαν αυτό το ηχητικό φράγμα του δίσκου υπερβολικά φορτωμένο. Oksikemia, have a look.

3,5/5

Αγαπημένα: Kites Are Slow Downers, Herkimer Battle Jetne (Record Player Pt 2)




Sophie Madeleine
Love. Life. Ukulele
Singer/Songwriter, Pop
selfrelease
2009













Άκρως καλοκαιρινό. Και D.I.Y. (ακούς κι αν θες αγοράζεις εδώ). Love.Life.Ukulele is an album made up of mostly ukulele-based songs, and they all run on the themes of love and/or life (funnily enough!). There’s even a song specifically about my first ukulele! I made it last summer during my MA in Songwriting and it is currently unreleased. You can hear some of the tracks from it on my myspace profile. (interview) Υποψιάζομαι ότι μόνο καλοκαίρι θα μπορούσα να ακούσω 10 συνεχόμενα τραγούδια σε ίδιο κι απαράλαχτο ύφος! Το ενακτήριο κομμάτι πάντως ξεχωρίζει.

2,5/5

Αγαπημένο: Take Your Love With Me (The Ukulele Song)




The Tumbled Sea
melody/summer
Ambient
Future Recordings
2009














Κλασικός δίσκος κάθομαι-και-κοιτάζω-τα-κύματα-ακούγοντας-ένα-πιάνο-να-παίζει (το κατέστρεψα εντελώς;), το δεύτερο άλμπουμ του one man project The Tumbled Sea περίεχει 11 συνθέσεις για πιάνο με τίτλους όπως summer ii, iii, iv, melody i, ii, iii κτλ. κτλ. Μελαγχολικά ηχοτόπια, συγκρατημένη ένταση και στο βάθος, φως! Θα μπορούσες να το πεις και modern classical, αλλά αυτή ακριβώς η κρυμμένη αισιοδοξία είναι που το κάνει να διαφέρει απ' τον κλασικισμό.

3,5/5

Αγαπημένα: 0, melody iv

Albums of the week (23/52)

The Boy

Please Make Me Dance

Indie Rock

Inner Ear

2009

Ο δεύτερος δίσκος του The Boy είναι ο πιο... 21ος αιώνας ελληνικός δίσκος που κυκλοφορεί εκεί έξω, όχι γιατί συνθέτει, αλλά γιατί αποδομεί όλες τις καταβολές του 20στού. Το ταμπούρλο του Βούλγαρη χτυπάει ανελέητα Ελύτη, Καζαντζίδη, Θεοδωράκη, το Πάτερ Ημών(!) και ό,τι άλλο βρει μπροστά του δίχως έλεος. Είναι ένα <<απεταξάμην>> που ολοκληρώνεται υστερικά: Γιατί δεν χορεύετε ρεεεε; Όπως και ο δεύτερος δίσκος του συγκροτήματος, έτσι και μετά τα 50 God Damned Songs, η συνέχεια κατορθώνει να βρει κώδικες -προσωπικούς έστω- που επικοινωνούν με πολύ κόσμο, τουλάχιστον της νεότερης γενιάς. Πολυσήμαντος δίσκος.

4/5

Αγαπημένα: Miserable Men, Γιατί δε Χορεύετε ρεεεε;, Πυροβολισμός στο Πρόσωπο

The Last Drive
Heavy Liquid
Rock
Happy Crasher Records
2009

Από πού μας ήρθε αυτό; Τι κομήτης από τα '80s μας χτύπησε στα θολωμένα '00s; 15 χρόνια σχεδόν μετά το Subliminal, οι Last Drive κάνουν το μεγαλύτερο comeback που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, με έναν δίσκο όχι μόνο αξιοπρεπέστατο στην ιστορία τους, αλλά έτοιμο για νέες συγκινήσεις. Οι οπαδοί της νεοτερικότητας δεν θα τον ακούσουν, αλλά όσοι ταυτίστηκαν με την κατάρα σε "εκείνο το μουνί τον Κομπέιν που ήρθε και τα άλλαξε όλα", αυτός είναι ο δίσκος τους.


4/5


Αγαπημένα: Glass Of Broken Dreams, Headlong To The Edge, Magdalene




Doves
Kingdom of Rust
Indie Rock
Astralwerks
2009

Νοσταλγικός, σύγχρονος, ρυθμικός και "βρώμικος", ο 4ος δίσκος των Doves μέσα σε 9 χρόνια είναι η δυνατή επιστροφή μίας μπάντας που χτίζει υπομονετικά τα τραγούδια της κι αν δεν γεμίσουν στάδια θα στοιχείωσουν με επιτυχία τις αισθήσεις των οπαδών τους, με επαναλαμβανόμενες μεταμεσονύχτιες ακροάσεις αυτό το καλοκαίρι. Έχουν κάτι το επικό αυτά τα κομμάτια και ταυτόχρονα ακούγονται οικεία από την πρώτη στιγμή, χωρίς να ξεχνούν πως πρόκειται για ποπ δημιουργίες, έστω και με την στάμπα των outsiders.


3,5/5


Αγαπημένα: Jetstream, Kingdom of Trust, The Outsiders




Scott Matthews
Elsewhere
Singer/Songwritter
Island
2009

Καμία σχέση με τον Scott Matthew που λέγαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Έχει την ικανότητα να γράφει όμορφα, ειλικρινή τραγούδια, τα οποία ωστόσο δυσκολεύεσαι να θυμηθείς όταν τελειώνει το άλμπουμ. Δημιουργεί ένα απαλά μελαγχολικό συναίσθημα που σε συντροφεύει σε όλη τη διάρκεια του δίσκου, κατά τόπους έχει ωραίους στίχους χωρισμού, θυμίζει εντονότατα την μεγάλη των τροβαδούρων σχολή (Buckley, Drake κτλ.), έχει και τον Robert Plant στο καλύτερο τραγούδι του δίσκου, αλλά... λείπει εκείνο που θα δώσει μια προσωπική σφραγίδα σε όλα τα παραπάνω.


3/5


Αγαπημένα: 12 Harps, Into The Firing Line, Underlying Lies

Albums of the Week (22/52)

Scott Matthew
There Is an Ocean That Divides and with My Longing I Can Charge It with a Voltage That's So Violent to Cross it Means Death
Indie Singer/Songwritter
Glitterhouse Records
2009











Τι να γράψεις για ένα δίσκο που ο τίτλος του είναι 26 γράμματα! Η Baroque Pop που γράφει και τραγουδά ο Scott Matthew είναι περίεργη και μελαγχολική, ενώ κάποιος μπορεί να βρει αναφορές σε πάμπολλους μουσικούς, από τον Κοστέλο και τον Κέιβ ως τον Μπάουι και τον Γουέιτς, χωρίς ωστόσο να ταυτίζεται με κάποιον. Νομίζω ότι έχουμε πολλά να περιμένουμε από αυτόν τον σύγχρονο τροβαδούρο (αρκεί να λειτουργήσει ένα πιο ανεπτυγμένο ένστικτο στη θεματολογία των τραγουδιών που μπαίνουν τελικά στο δίσκο).

3,5/5

Αγαπημένα: White Horse, For Dick




Noisettes
Wild Young Hearts
Retro Pop
Mercury
2009













Τι κι αν κάποιοι τους λογίζουν ακόμη ως indie? Το δήλωσαν ξεκάθαρα: “Indie is boring, dead and over"... σιγά-σιγά αυτή η λέξη θα γίνει το παγκόσμιο "έντεχνο" μου φαίνεται! Έχει πλάκα αυτή η εναλλαγή στις ταμπέλες. Πίσω στο περιεχόμενο, το Wild Young Hearts είναι από τους καλύτερους pop δίσκους που κυκλοφόρησαν τελευταία, με αισθητική περασμένων δεκαετιών μεν, αλλά γεμάτο με ζεστές ερμηνείες και εμπνευσμένες συνθέσεις, σχεδόν στο σύνολο των 11 κομματιών που περιέχει. Κάποιοι θα το θυμηθούν ακόμα και στα καλύτερα της χρονιάς. Βγάζει πολύ όμορφο feeling ο δίσκος, χορευτικός αλλά και μελαγχολικός μαζί.

3,5/5

Αγαπημένο: Never Forget You (oksikemia αυτό είναι ιδανικό για τις εκπομπές σου!!!)





An Orange End
Lego
Pop
Inner Ear
2009













Εξωστρεφές, νεανικό, καλοκαιρινό, όμορφο ντεμπούτο από τα παιδιά απ' την Τρίπολη (είναι η Πελοπόννησος η νέα μουσική Θεσσαλονίκη; μπορεί...), όμως ειλικρινά εξαρχής νόμιζα πως ακούω κάποια ακυκλοφόρητα των Raining Pleasure. Ακούγεται ίσως πολύ εύκολο από μεριά κριτικής, αλλά είναι αλήθεια (αποφεύγω όσο μπορώ τις αναφορές, αλλά καμιά φορά είναι απαραίτητες). Δεν είναι και τόσο κακό αυτό (εξάλλου οι RP είναι μια χαρά συγκρότημα), ωστόσο οι An Orange End οφείλουν νομίζω να δοκιμαστούν και σε διαφορετικά μονοπάτια, με περισσότερα ρίσκα αυτή τη φορά.

3/5

Αγαπημένο: La Song




Dream Theater
Greatest Hits (...and 21 other pretty cool songs)
Progressive Metal
Rhino
2008













Έχω την αίσθηση πως όταν είσαι τόσο μεγάλο και δημοφηλές συγκρότημα σαν τους DT, οφείλεις να είσαι πιο προσεκτικός όταν βγάζεις ένα greatest hits album. Για να μεταφέρω καλύτερα το κλίμα εδώ, διαβάστε δύο σχόλια από το κατεξοχήν metal κοινό του RYM: Stupid selection, horrible remixes, and one hell of a ugly title. / If you want Dream Theater's 2-CD Greatest Hits, just pick up a copy of Images and Words and one of Awake. Συμφωνώ απόλυτα και περιμένω να ακούσω το καινούργιο τους δίσκο, που σήμερα διάβασα κάπου σχετικά, δεν ξέρω αν κυκλοφόρησε ακόμη...

2,5/5

Αγαπημένο: μέσα σ' αυτό το συνοθύλεμα πρόσεξα το Endless Sacrifice

Albums of the Week (21/52)

Θάνος Μικρούτσικος
Επέστρεφε
Έντεχνο
Ιανός
2009














Άνοιξη 2009. Ένας συνθέτης γεννηθείς το 1947 μελοποιεί έναν ποιητή που γεννήθηκε το 1863, κάτω από την "ομπρέλα" ενός μουσικού είδους που μετρά 49 χρόνια περίπου. Καλά μαντέψατε: δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο εδώ για ν' ακουστεί. Όχι πως το γύρισα άκριτα στον θαυμασμό της νεότητας (ίσα-ίσα, οι παλιοί δίσκοι και τεχνοτροπίες μου αρέσουν όλο και περισσότερο όσο περνάνε τα χρόνια). Απλά αυτά τα 10 ποιήματα του Καβάφη ακούγονται α.κ.ρ.ι.β.ώ.ς. όπως θα περίμενε κανείς σε αυτή τη συνεργασία. Καμία αλλαγή, καμία προσθήκη, καμία βελτίωση. Οπότε; Είμαι γενικά δύσπιστος απέναντι στη μελοποιημένη ποίηση, γιατί η ποίηση είναι μία πλήρης μορφή τέχνης και δεν χρειάζεται ιδιαίτερα το μέλος, εκτός εάν αυτό το τελευταίο της προσδίδει κάτι νέο. Ο Μεγάλος Ερωτικός του Χατζιδάκι είναι αυτός ο τέλειος δίσκος που όλοι λατρεύουμε γιατί δεν ακούγεται όπως θα περίμενε κανείς: εκεί ο Καβάβης είναι περιπετειώδης, ο έρωτάς του τον καταδιώκει, δεν είναι μελιστάλαχτος. Ακόμα και εκείνη η προσπάθεια του Μάλαμα είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον που δεν θα βρείτε εδώ -κι ας τραγουδάει τόσο ολοκληρωμένα ο Θωμαϊδης... Κι επειδή η ποίηση του Καβάφη είναι δυσθεώρητα σπουδαία (πολύ περισσότερο από Σεφέρη, Ελύτη, Ρίτσο κτλ.) και ιδιαίτερα ακριβή, δεν μπορούμε παρά να ανεβάζουμε ψηλά τον πήχη.

2/5

Αγαπημένο: Ο βαρύτονος Θόδωρος Δημήτριεφ δίνει μία διαφορετική πνοή στην "Πόλις"

*ενδιαφέρουσα σημείωση: όπως είπε ο Θάνος Μικρούτσικος, «η δισκογραφία πέθανε. Δεν φταίνε μόνο οι συμπαθείς Νιγηριανοί ούτε οι νέοι που κατεβάζουν δίσκους από το Ιντερνετ ούτε η ανοησία των δισκογραφικών που ξεπουλάνε το ρεπερτόριό τους με 1-2 ευρώ. Υπάρχουν κοινωνικοί λόγοι». Και θυμήθηκε τη δεκαετία του '70, τότε που η κυκλοφορία ενός καινούργιου δίσκου σήμαινε για τους φοιτητές «συγκέντρωση στο σπίτι Σάββατο βράδυ, με πίτσες για να ακούσουμε μουσική» | enet




Burial / Four Tet
Moth / Wolf Club (EP)
Electronic, Dubstep
Text
2009













Αυτός εδώ από την άλλη είναι ο ορισμός του νέου (ή μήπως και το dubstep παλιούς ήχους αναπαράγει; μήπως δεν υπάρχει τίποτα νέο στη μουσική μετά τον 19ο αιώνα; / δεν θα βγάλουμε ποτέ άκρη μ' αυτή τη συζήτηση θα μου πεις και θα 'χεις και δίκιο...). Επειδή όμως κι εδώ οι προσδοκίες είναι πια πολύ μεγάλες, θα πρέπει να αναρωτηθώ: ιδέα μου είναι ή όφειλε να είναι καλύτερο;

3,5/5

Αγαπημένο: (ok, 2 είναι όλα κι όλα... Moth)




Lindstrom & Prins Thomas
II
Electronic
Escimo
2009













Βαρέθηκα να τον ακούω πολύ περισσότερο απ' ό,τι φοβόμουν. Και θα περίμενε κανείς να ακούγεται τουλάχιστον ευχάριστα. Τα λέει καλύτερα από μένα ο guardian: The name of either attached to a remix is usually a guarantee of quality, but here, they move further away from their trademark "space disco" sound into a realm of instrumental rock: guitars and pianos echo away, bongos patter, synthesisers hum and whoosh.

2,5/5

Αγαπημένο: Cisco




Condo Fucks
Fuckbook
Garage, Noise Rock
Matador
2009













Μάκης Μηλάτος σε 50 λέξεις: It’s Only Rock’n’Roll Βut I Like It / Στεγνές κιθάρες που γδέρνουν την ψυχή, τσίτα τα πρίμα, ήχος και παραγωγή που παραπέμπουν στη δεκαετία του ’60. Νομίζεις ότι ακούς Kinks, είναι όμως το alter ego των Yo La Tengo. Οι Condo Fucks διασκευάζουν αναμνήσεις από το παρελθόν και το “Fuckbook” (****) είναι ένα garage/άλμπουμ που μπορεί και να σε σκοτώσει. / Με μικρές ενστάσεις, συμφωνώ...

3.5/5

Αγαπημένο: μονορούφι ακούγεται όλο (ή το πετάς στα πρώτα 30')