A book, a movie and an old record for August (Weeks 32-35)

Μαρσέλ Προυστ
Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο
I
(Από τη μεριά του Σουάν)
ΕΣΤΙΑ













Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς... Με αυτή την φράση ξεκινά το μυθιστόρημα-ποταμός του Μαρσέλ Προυστ, το έργο που έγραφε μια ζωή και σήμερα θεωρείται από πολλούς ό,τι καλύτερο έχει γραφτεί στην ανθρώπινη ιστορία μετά τη Βίβλο. Η πρώτη φράση κάθε μυθιστορήματος είναι κομβική για τη ιστορία του. Longtemps, je me suis couché de bonne heure ο Προυστ, Ca a debute comme ca ο Σελίν κ.ο.κ. Τώρα τι δουλειά είχα εγώ κατακαλόκαιρα να αναμετρηθώ με τις 3.054 πυκνογραμμένες σελίδες αυτού του εφτάτομου μυθιστορήματος τη στιγμή μάλιστα που κοιμόμουν χαράματα και συνήθως ελάχιστα, μόνο οι θεοί της λογοτεχνίας το ξέρουν. Δεν κατάφερα βέβαια να τους διαβάσω όλους, ωστόσο βυθίστηκα απολαυστικά στις αναμνήσεις του μπερδεύοντάς τες με δικές μου, αλλονών και κάποιων που δεν έγιναν ποτέ. Η αφήγηση του Προυστ είναι με μία λέξη μεθυστική και πραγματικά δεν συναντάς όμοιά της πουθενά - αλλά εκείνο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον στο βιβλίο δεν ήταν αυτό, ούτε το μεγαλόπνοο σχέδιο του συγγραφέα/αφηγητή να κάνει το αδύνατο, να ξανακερδίσει το χαμένο χρόνο της ίδιας του της ζωής. Φτηνά τεχνάσματα... είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι αυτό δεν γίνεται ποτέ, και μάλλον είναι καλύτερα έτσι (μάλλον...). Με κερδίζει το Αναζητώντας για έχει την ίδια θεματική με τις ταινίες του Ταρκόφσκι: την Μνήμη και το πως διαχειρίζεται κανείς το παρελθόν, τις αναμνήσεις, την ιστορία του δηλαδή όπως την αφηγείται στον εαυτό του και στους γύρω του.

Υ.Γ. Όταν διαβάσω ολους τους τόμους θα επιστρέψω με ποστ αντάξιο της φήμης και των σελίδων του!




Francis Ford Coppola
The Godfather
1972















I Believe In America. Με χειρουργική ακρίβεια ο Κόπολα δημιουργεί την ταινία που αν δεν υπήρχε αυτός ο άτιμος ο Κιούμπρικ θα ήταν η καλύτερη όλων των εποχών. Βασικά δεν είναι ταινία - είναι ιεροτελεστία. I Believe In America. Όχι I Love America ή I Trust America. I Believe. Αυτή είναι η πρώτη φράση της ταινίας με τις 3.000 κρυμμένες προσεκτικά λεπτομέρειες εντός και εκτός κάθε πλάνου των 3 επεισοδίων που γύρισε ο Κόπολα με κεντρικό ήρωα τον Αλ Πατσίνο, χαρίζοντάς του τον πιο αντρικό χαρακτήρα που φτιάχτηκε ποτέ στο κινηματογραφικό πανί. Δεν ξέρω ποιο κλισέ να χρησιμοποιήσω για να εκφράσω το θαυμασμό μου για τους Νονούς, τον Κόπολα, τον Αλ Πατσίνο, τον χαρακτήρα, το βιβλίο, τη μουσική, τη φωτογραφία, τα πάντα. Νιώθω ότι είναι μία κορυφή που δεν επαναλαμβάνεται καθόλου εύκολα... Ήταν οι μόνες ταινίες που είδα φέτος κατά την διάρκεια των διακοπών. Και τις τρεις. Δύο φορές την κάθε μία.



Miles Davis
Sketches of Spain
Jazz
Columbia
1960













Στο πατρικό μου είχαμε όλες τις μέρες σχεδόν άνω κάτω το σπίτι γιατί αλλάζαμε χρώμα στους τοίχους, ρολλά στις εξωτερικές πόρτες, γύψινα κτλ. οπότε έρχονταν ο ελαιοχρωματιστής κι οι βοηθοί του απ' το πρωί και έπιαναν δουλειά. Είχαν κι ένα τραντζιστοράκι κι άκουγαν Πέγκυ Ζήνα, Χατζηγιάννη και κάτι άλλους που δεν τους ήξερα. Οπότε μια μέρα που είχα κέφια, λέω του ελαιοχρωματιστή: σήμερα θα δουλέψεις λίγο διαφορετικά κι αντί για λαϊκά θα βάλουμε τζαζ. Καταφέρνω να συναρμολογήσω όπως όπως τα κομμάτια του υπολογιστή (όλα ήταν διασκορπισμένα και σκεπασμένα με σεντόνια, ενώ δεν υπήρχαν μπρίζες μέσα στο σπίτι, μόνο δύο μπαλαντέζες) και βάζω να ακούσουμε το Sketches of Spain. Πρέπει να έπαιξε πάνω από 6 ώρες στο repeat.

A book, a movie and an old record (31/52)

Φίλιπ Ροθ
Αμερικανικό Ειδύλλιο
Μυθιστόρημα
ΠΟΛΙΣ
1999

Θα το διατυπώσω λιτά και με την ανάλογη έμφαση που ταιριάζει στο πως αισθανόμουν διαβάζοντας την οργισμένη αφήγηση του Ροθ: το Αμερικανικό Ειδύλλιο είναι από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα. Απορώ με τον εαυτό μου κάτι φορές, πως είναι δυνατόν να το απέφευγα τόσο καιρό; Απαράδεκτος (εντελώς όμως).




F.W. Murnau
Sunrise
Melodrama
1927














Μελόδραμα του βωβού από τον μάστορα Μουρνάου, στα 1927 - κάτσε να μετρήσω... η ταινία είναι 82 ετών! Τα μαθηματικά είναι απαραίτητα, γιατί μετά τα πρώτα λεπτά, τίποτα δεν δείχνει παλιομοδίτικο ή ξεπερασμένο. Η Αυγή θα πει την ιστορία ενός άντρα που βγαίνει από το φυσικό του περιβάλλον και γνωρίζει μία γυναίκα της πόλης: ένα λαϊκό-αστικό παραμύθι για τις μεγάλες αλλαγές που προμήνυε η επόμενη φάση της βιομηχανικής επανάστασης. Υπάρχουν σαφέστατες αλληγορίες, αλλά η ταινία διασώζεται τόσες δεκαετιές χάρη στην εκφραστική της δεινότητα, την ανεπανάληπτη φωτογραφία και την απλά κρυμμένη σοφία της. trivia: Κέρδισε το πρώτο βραβείο Όσκαρ που αποδόθηκε ποτέ, στην πρώτη απονομή του θεσμού.




Bjork
Medulla
Experimental, Art Pop, A cappella, Beatboxing, Progressive Pop, Inuit Throat Singing, Electronica...
One Little Indian
2004













Η έκπληξη ήταν τόσο μεγάλη ακόμα κι αν μιλούσαμε πάντα για την Bjork. Με το Medulla αποφασίζει να πάει το ταξίδι ακόμα παραπέρα, βασισμένη ολοκληρωτικά στη φωνή της, κάνοντας σχεδόν ό,τι είναι δυνατόν να μην την ακολουθήσει κανείς. Ένας πάντως όχι μόνο την ακολούθησε, αλλά την έβαλε να τραγουδήσει την Oceania μπροστά σε 4 δις ανθρώπους σ' εκείνη την τελετή έναρξης. "Τα τραγούδια μου ταιριάζουν σε σπηλιές, όχι σε στάδια" θα δηλώσει αργότερα το ξωτικό... αλλά έτσι ήταν πάντα: ακροβατούσε όχι στο μέσον, αλλά στα άκρα της μόδας και του πειραματισμού. Τέλος (κι αυτό συγκρατήστε το), ήταν ένας από τους 3 μόνον δίσκους των zeros που διάλεξε ο Μάκης Μηλάτος για τους 101 πιο χαρακτηριστικούς δίσκους της ποπ κουλτούρας.

A book, a movie and an old record (30/52)

Φερνάντο Πεσσόα/Μπερνάρντο Σοάρες
Το βιβλίο της ανησυχίας
Ημερολόγιο/Μυθιστόρημα
ΕΞΑΝΤΑΣ
2004

Ο Μπερνάρντο Σοάρες λέγεται πως είναι αυτός από τους ετερώνυμους του Πεσσόα που είναι πιο κοντά στην πραγματική του φύση. Αυτό δεν το ξέρω. Μπορώ όμως να σας πω στοιχεία από την ψευτοβιογραφία του και να αποφασίσετε μόνοι. Είναι ένας άντρας γύρω στα τριάντα, βοηθός λογιστή, μένει μόνος και στον ελεύθερο χρόνο του γράφει το ημερολόγιο του, και αποφασίζει να το εμπιστευτεί στον Πεσσόα. Είναι συνάμα ο ήρωας, ο αφηγητής και ο συγγραφέας του βιβλίου. Επίσης είναι ανύπαρκτος. Και γράφει ένα βιβλίο τόσο εκπληκτικό που αν το διαβάσεις αλλάζει όχι μόνο την πρόσκαιρη διάθεσή σου, μα και τον τρόπο που σκέφτεσαι τα πράγματα. diavazontas




Ron Howard
Angels & Demons
Drama, Mystery
2009

Δεν ξέρω γιατί το είδα -και μάλιστα μετά την έξοδό του στις αίθουσες. Ίσως για την ίδια περίεργια που είχα δει πριν άπειρα χρόνια και το Harry Potter #1. Ήταν ακριβώς όπως το περίμενα: πιο μαζεμένο, περισσότερη δράση, πολύ τουριστική φωτογραφία, πολύ άνευρες ερμηνείες, 138 ολόκληρα χαμένα λεπτά. Κι ο χρόνος σιγά-σιγά γίνεται πολύτιμος (πάντα ήταν βλάκα, απλά εσύ ήσουν μικρός και προλάβαινες να το σκεφτείς).




Erik Satie
After the Rain
piano: Pascal Roge
Classical
Decca
1995

The Soft Sounds of Erik Satie... Μερικά απ' τα καλύτερα και περισσότερο γνωστά κομμάτια για πιάνο του Μέγιστου Γάλλου συνθέτη, μία καλή και "ασφαλής" εισαγωγή στο έργο του για νέους ακροατές. Είναι αξιοθαύμαστη η σιγουριά και η ακρίβεια με την οποία οι συνθέσεις του αναπτύσσονται στο χώρο. Και δεν μαρτυρούν στιγμή την ηλικία τους. Ο Σατί μπορεί να γεννήθηκε το 1866, αλλά φαντάζει πολύ πιο σύγχρονος από τους μισούς συνθέτες που ακούμε σήμερα. Κι αν κάποιες Gymnopedies/Gnossiennes σας θυμίσουν Μάνο Χατζιδάκι ή/και Nino Rota, μην ανησυχήσετε, δεν είναι... καθόλου τυχαίο.

A book, a movie and an old record (29/52)

Τσαρλς Μπουκόφσκι
Η λάμψη της αστραπής πίσω απ' το βουνό
Ποίηση
ΗΛΕΚΤΡΑ
2005

Είναι όλο και πιο δύσκολο -όχι, είναι αδύνατο
που να πάρει- να συναινείς στο να θαυμάζεις αυτούς
που
θεωρούνται σπουδαίοι στην εποχή μας,
είναι όλοι τους
ύποπτοι
κανείς τους δεν διαθέτει
αρχοντιά
πρωτοτυπία
ευφυΐα
ειλικρίνεια
και κυρίως αυτό το πλέον απαραίτητο:
απλή, καλή καρδιά.

μόνο κόκαλα και πάλι κόκαλα
που ξασπρίζουν κάτω απ' τον ήλιο.

λένε ότι τίποτα δεν πάει χαμένο:
ή είναι αλήθεια
ή όλα πάνε χαμένα

ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΑΝΤΟΥΪΤΣ (μφρ: Σώτη Τριανταφύλλου)

//ο Μπουκόφσκι, περισσότερο από ποιητής, είναι φίλος.




Matt Reeves
Cloverfield
Sci-Fi, Thriller
2008

Τι άλλο θα πάθει ακόμα το άγαλμα της ελευθερίας; Τέλος πάντων, γνωστό ως πρότζεκτ του πολυπράγμων J.J. Abrams, το Cloverfield προσπαθεί να πει μία χιλιοειπωμένη ιστορία με ένα νέο και σύντομο τρόπο (η ταινία διαρκεί "καθαρά" 1 ώρα και ένα τέταρτο). Δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά, έχει όμως το ενδιαφέρον της αυτό το ψευδο-home-made στυλάκι της (η επίθεση ενός τέρατος αφηγείται μέσω μίας κασέτας φιλικού πάρτι, στην οποία παρεμβάλονται προσωπικές σκηνές των πρωταγωνιστών λίγες εβδομάδες πιο πριν γιατί ο χειριστής της κάμερας δεν είναι και ο πιο επιδέξιος). Ένα πιο μοντέρνο (και πιο φλώρικο) Blair Witch Project δηλαδή, αλά sci-fi. Αν η Odette Yustman είχε μεγαλύτερο ρόλο θα ήταν καλύτερα τα πράγματα φυσικά.




The White Stripes
Elephant
Rock
V2
2003

Elephant will grab you from the first note, I can guarantee you of that. Through some fancy guitar chicanery, Jack appears to whip out (gasp!) a bass on "Seven Nation Army", the first single and album opener. Everybody cool out -- Mr. White had some free cash and decided to buy some crazy contraption that twists his trusty gee-tar into some low-toned monster, ready to rub you out if you turn away. No one's stupid enough to do that, right? Not when the chorus kicks in and Jack unleashes his fury on the masses.

Then comes to explosive "Black Math", for which Mr. White becomes a taunting, evil child, yelling at his antagonists "unh unh unh unh unh!" The taunting eventually melts into frustration (and possible insanity) when the duo takes a stab at Burt Bacharach's "I Just Don't Know What to Do with Myself". It begins with a strained Jack muttering, "Going to a movie only makes me sad / Parties make me feel as bad / Because I'm not with you / I just don't know what to do" before exploding in sexual and romantic frustration with the poor sap strangling out "I need your sweet love to beat all the pain / I just don't know what to do with myself" in a maniacal, cracked delivery. Does Jack ever go big on that scene … and still manages to sell it. Riveting. popmatters | το pitchfork του είχε βάλει 6,9. μάλλον δεν θα είχε βγει το video clip ακόμα.

A book, a movie and an old record (28/52)

Φραντς Κάφκα
Ο Πύργος
ΚΕΔΡΟΣ
2008














Στα ελληνικά "ο Πύργος" έχει μεταφραστεί τουλάχιστον 5 φορές. Η πρώτη πρέπει να ήταν η μετάφραση του Αλέξανδρου Κοτζιά το 1964 από τις εκδόσεις Γαλαξίας, που τώρα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος σε 6η επανέκδοση(2008). Δεν υπάρχει καμία πληροφόρηση στο βιβλίο ότι η μετάφραση έχει γίνει από τα αγγλικά. Ως τίτλος πρωτοτύπου μάλιστα αναφέρεται ο γερμανικός τίτλος "Das Schloss". Δυστυχώς, σπάνια οι Έλληνες εκδότες δείχνουν τέτοιες ευαισθησίες. Ο Κοτζιάς, εξαίρετος μεταφραστής από τα αγγλικά, εδώ δεν μπορεί να κάνει πολλά. Η μετάφρασή του έχει πολλά σφάλματα: παραλείπονται φράσεις, εμφανίζονται άλλες που δεν υπάρχουν στο πρωτότυπο, κάποιες φορές διαστρεβλώνεται το νόημα ενώ σε άλλες πάλι, μπερδεύονται τα πρόσωπα που παίρνουν το λόγο...
Ο Κοτζιάς μεταφράζει από την αγγλική μετάφραση των Edwin & Willa Muir (1930,'41,'54), δουλειά που θεωρήθηκε εξαιρετική αλλά όχι ιδιαίτερα πιστή στο πρωτότυπο, δηλαδή πρόκειται για μια "ωραία άπιστη", κατά τον Mounin, που στα χέρια του Κοτζιά παραμένει "ωραία" αλλά τώρα, δυο φορές άπιστη! Και λέω "ωραία" γιατί ο έλληνας μεταφραστής παρά τα σφάλματά του μας δίνει κάποιες εξαιρετικές σελίδες δείχνοντας έτσι τη λογοτεχνική του δεινότητα.

Ο Ναυτίλος έχει αναρτήσει 3 πανέμορφα posts για τον Πύργο του Κάφκα τα οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ (συνεχώς ρωτάω γιατί δεν γράφονται πια τέτοια βιβλία και απάντηση δεν παίρνω-μάλλον ισχύει αυτό που λέμε ότι η μεγάλη τέχνη δεν συνάδει με την καλοπέραση της ανθρωπότητας)




Alain Resnais
Last Year at Marienbat
Drama, Surrealism
1961









Υποταγή στον φορμαλισμό ή μία από τις σπουδαιότερες ταινίες του εικοστού αιώνα; Η διαμάχη καλά κρατεί για την ταινία του Resnais, σχεδόν 60 χρόνια μετά την πρώτη προβολή της, ενώ εξακολουθεί να δίνει σε κάθε θεατή και διαφορετική ερμηνεία. Ο τόπος και ο χρόνος είναι απροσδιόριστοι, ο ήλιος αφήνει σκιά στους ανθρώπους αλλά όχι και στα δέντρα, οι ίδιες συζητήσεις επαναλαμβάνονται, πολλά παιχνίδια με χαρτιά κ.α. παίζονται σε όλο το σπίτι, αγάλματα δείχνουν προς άγνωστες κατευθύνσεις και πίσω απ' όλ' αυτά το μεγάλο ερώτημα ανακυκλώνεται: οι δίχως όνομα ήρωές μας συναντήθηκαν ή όχι πέρσι στο Μάριενμπατ; Όπως γίνεται συνηθώς στις ταινίες με ονειρική δομή, η ιστορία υπάρχει και είναι πραγματικά πολύ απλή, 2-3 σειρές εξήγησης είναι αρκετές, αλλά το στήσιμο του έργου είναι τέτοιο που σε κάνει να σκέφτεσαι 1002 εναλλακτικές πορείες. Κι εκεί βρίσκεται το μεγαλείο τους. Στην ίδια αχαρτογράφητη έρημο του Ανδαλουσιανού Σκύλου, του 81/2, του Erasherhead, του Memento κ.α., το Last Year at Marienbat δεν είναι ένα ακόμη αίνιγμα, αλλά μία γνήσια κινηματογραφική εμπειρία.

http://www.criterion.com/current/posts/1177
http://www.filmcritic.com/misc/emporium.nsf/reviews/Last-Year-at-Marienbad

ΥΓ//Θα μπορούσα να γράψω κάτι στο moviesgazing γι' αυτή την ταινία...




Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ
Ο Αρχιδιστής
Tο περιοδικο, τεύχος 3
Άλλη Πόλη
Ιούνιος 2003













Ήτανε κάποτε κάποιος που δεν είχε αρχίδια κι έψαχνε για δουλειά. Πήγαινε όπου ζητούσαν υπαλλήλους ή άτομα για κάποια απασχόληση. Αρκετοί έδειχναν κάποιο ενδιαφέρον αλλά όταν άκουγαν ότι δεν διαθέτει τα δίδυμα γεννητικά του όργανα, τον απέρριπταν χωρίς δεύτερη σκέψη. Ψάχνοντας παντού έφτασε σ' ένα ξυλουργείο όπου εζητήτο βοηθός μαραγκού. Ο αρχιμάστορας τον είδε γεροδεμένο και τον προσέλαβε. Του είπε μάλιστα να πιάσει δουλειά την επομένη στις 7 και 30. Τότε ο ήρωάς μας του ξεφούρνισε το μεγάλο του μειονέκτημα, ότι δεν είχε αρχίδια δηλαδή. Ο μαγαζάτορας έξυσε το κεφάλι του και κατόπιν του είπε να έρχεται κάθε μέρα στις 11. "Γιατί στις 11;" απόρησε ο λειψαρχίδης. "Γιατί πριν τις 11 δεν έχουμε δουλειά και ξύνουμε τ' αρχίδια μας" του αποκρίθηκε αυτός. [MiC]
Είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει κανείς τις κυκλοφορίες του Δ/Υ Ρετιρέ -υποθέτω ότι θα πρέπει να τις ονομάσουμε αβανγκάρντ, αλλά εμφανέστατα ο ορισμός αυτός δεν είναι πλήρης. Δημιουργίες στις οποίες είναι πραγματικά αδιανόητο να αντιπαραθέσεις αστεράκια και κριτικές αναλύσεις, το σίγουρο είναι πως δεν έχουν ταίρι στην ελληνική δισκογραφία! look

A book, a movie and an old record (27/52)

Μίκης Θεοδωράκης
Άξιος Εστί (2 τόμοι)
Ι. Από τον Μεσοπόλεμο στην 21η Απριλίου
ΙΙ. Δικτατορία, Παγκόσμια Πορεία, Μεταπολίτευση
Ο Μίκης Θεοδωράκης αφηγείται τη ζωή του στον Γ.Π. Μαλούχο και συνθέτει την ιστορία της νεότερης Ελλάδας
Απομαγνητοφωνημένη Βιογραφία
ΣΚΑΙ - ΛΙΒΑΝΗΣ
2004



























Το 'χε πει ο Αγγελάκας: "εδώ ο άλλος γράφει τη βιογραφία του και την ονομάζει Άξιος Εστί... τι να πεις τώρα" κι όλοι καταλαβαίνουμε το πικρό του σχόλιο, καθώς απολαμβάνουμε τον καφέ μας στις αρχές του 21ου αιώνα. Ο Θεοδωράκης όμως διάνυσε όλη σχεδόν την επώδυνη διαδρομή της Ελλάδας στον 20στό αιώνα και έζησε δεκαετίες ολόκληρες μέσα στη φωτιά, κι όσο κι αν αυτό δεν τον βάζει στο απυρόβλητο (απολύτως κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο), τον κάνει να χρήζει προσοχής. Και σεβασμού. Γιατί ο Θεοδωράκης είναι ένας άνθρωπος που πατάει στο παρελθόν, με αξίες πολύ βαθιές, και με αντανακλαστικά μικρού παιδιού. Κι όσο αποτυγχάνει να μιλήσει για τον προσωπικό κόσμο ενός νέου σήμερα, τόσο μπορεί να εκφράσει τον παλμό μιας ολόκληρης χώρας, όπως τότε με τον Οτσαλάν που βγήκε με τις πυτζάμες και είπε πως δεν μπορούν "δύο κυρίες από το Κουρδιστάν να βρίζουν ολόκληρη την Ελλάδα". Σε τούτην εδώ την χειμαρρώδη βιογραφία που μέλλει να γίνει κλασική στις δεκαετίες που θα ακολουθήσουν ο συνθέτης αφηγείται με ομηρικό τρόπο γεγονότα από την προσωπική, καλλιτεχνική και πάνω απ' όλα πολιτική του διαδρομή, συνθέτοντας αν όχι την ιστορία της Ελλάδας τουλάχιστον αποτυπώνοντας την τραγωδία της αριστεράς: εθνοαπελευθερωτική, ελεγχόμενη από το εξωτερικό, διωγμένη λυσσαλέα στο εσωτερικό, βασανισμένη, αποκαρδιωμένη, χαμένη, αλλά και πάντα παρούσα. Προσωπικά δύο πράγματα μου έκαναν εντύπωση από τα εκατοντάδες που περιγράφει εδώ ο Θεοδωράκης: πρώτον η ομολογία του ότι προσωπικά κατάλαβε ότι η αριστερά έχασε οριστικά μόλις μετά τη χούντα(!) (δηλαδή του πήρε κάπου 35 χρόνια να το συνειδητοποιήσει -φανταστείτε πόσο γερά είχαν φτιαχτεί μέσα τους τα όνειρα για το μέλλον όταν πολεμούσαν κατά των Γερμανών, τόσο που αργότερα αυτά τα όνειρα γέννησαν ψευδαισθήσεις) και δεύτερον το πόσο πολύ μεγάλο κακό είναι το γεγονός ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα σήμερα βγάζει παιδιά αριστούχους από το λύκειο και δεν τους λέει μισή κουβέντα για τον εμφύλιο πόλεμο. Διαβάζοντας αυτά τα βιβλία, αρχίζεις να καταλαβαίνεις πόσο αίμα χύθηκε τότε (κι αναρωτιέσαι αν πήγε χαμένο κι απ' τις δύο πλευρές). Ο ίδιος ο Θεοδωράκης, αν και πικραμένος, καταλήγει: η ζωή είναι ευλογία, μόνο και μόνο που βλέπω τις εποχές να εναλλάσσονται, είμαι ευτυχισμένος. Μην απογοητεύεστε λοιπόν, γιατί τα σκοτάδια είναι παροδικά, κι η ιστορία ενός τόπου είναι κάτι που μετριέται σε αιώνες κι όχι σε στιγμές. Κι όπως λέει κι ο Πανούσης (ο ακαδημαϊκός, αλλά και ο Τζίμης), ο αγώνας των ιδεών απέναντι στα όπλα είναι άνισος. Οι ιδέες είναι πολύ πιο δυνατές.

εδώ το κλείσιμο της συνέντευξης και εδώ το αφιέρωμα του ΣΚΑΪ που τρέχει φέτος και στην ουσία αναπαράγει αυτή τη συνέντευξη στο φακό σε ωριαία επεισόδια










Luis Bunuel
Un Chien Andalou
Surrealism
1928










Δύο πιτσιρικάδες, ο Μπουνιουέλ κι ο Νταλί, αποφασισμένοι να γυρίσουν μία ταινία (το 1928 πάντα) με έναν και μοναδικό όρο: "κανένα πλάνο να μην εξηγείται με την λογική". Κι έναν στόχο: να σοκάρει τους πάντες. Ο όρος τηρήθηκε - ο Ανδαλουσιανός σκύλος είναι η πρώτη ταινία με ονειρική δομή στην ιστορία του σινεμά. Ο στόχος όμως απέτυχε: οι θεατές της εποχής έβγαιναν με γέλια από την αίθουσα κι έτσι, ενώ ο Νταλί είχε στις τσέπες του πέτρες για τον καβγά που περίμενε πως κι πως μετά την προβολή, απογοητεύτηκε. Το απόλυτο κλασικό φιλμ μικρού μήκους.

Υ.Γ. Σιγά που δεν βγαίνει εξήγηση! Φυσικά βγαίνει και είναι απλή: την περιγράφει κι η wikipedia

διάβασε κι αυτό







Ψαραντώνης
Παλιό κρασί ειν' η σκέψη μου
Λύρα
1994










«Kάποτε ένας γέροντας –άφοβος άνθρωπος που ’χε πάει στον πόλεμο-λίγο πριν πεθάνει μου ’χε πει μια μαντινάδα:

«Με τους μικρούς ήμουν μικρός, με τσ’άντρες αντρειωμένος
με τους παραπονιάρηδες πιο παραπονεμένος».

Τη φύλαγε τη μαντινάδα να μας την πει στα τελευταία του. Κι έκλαψε και συγκίνησε και μένα. «Μην κλαις», του λέω, «θείε». «Άντρας που δεν κλάψει» μου λέει, «δεν μπαίνει στη φωτιά». [via]

>>Ο αγαπημένος μου στίχος από τον μεγαλύτερο καλλιτέχνη αυτού του τόπου τα τελευταία 30 χρόνια.

A book, a movie and an old record (26/52)

Νίκος Θέμελης
Οι Αλήθειες των Άλλων
Μυθιστόρημα
ΚΕΔΡΟΣ
2008












Πού είναι το πρόβλημα; Επειδή όλη η υπόθεση στηρίζεται στο αποκαλυπτικό …χειρόγραφο, αυτό έπρεπε να είναι πειστικό και καλυμμένο με την αχλή της ιστορικής ανατροπής. Αντίθετα, ο Θέμελης το προσεγγίζει βιαστικά, ίσα ίσα που μιλάει γι’ αυτό, δεν πείθει για την αξιοπιστία του, δεν τονίζει την αλήθεια που φανερώνει με τρανταχτές …ενδείξεις, φανταστικές ή πραγματικές, που να δείχνουν την άλλη όψη των γεγονότων. Το αποτέλεσμα είναι όλο το εγχείρημα να στέκεται στο κενό, να μην εγκλωβίζεται ο αναγνώστης στη νέα αντίληψη των πραγμάτων και έτσι όλα να μένουν σε μια απλή απόπειρα και όχι σε ένα ουσιαστικό ξαναδιάβασμα της ιστορίας. Ο Θέμελης ξαναγυρίζει στα γνώριμα εδάφη, αλλά παρασύρεται από τις σειρήνες των καιρών για ανανέωση και καινοτομίες και γι’ αυτό δεν έφτασε ξανά στο επίπεδο της χρυσής τριάδας των ιστορικών του μυθιστορημάτων. ΒΙΒΛΙΟΚΑΦΕ Όπως έλεγε και ένας φίλος μου, πρόεδρος της ΠΑΣΠ στη σχολή του, ο Θέμελης είναι ΠΑΣΟΚ, υπογείως, αλλά πολύ!




Timothy Linh Bui
Powder Blue
Drama
2009













Ακόμη περισσότερο κι από κακή αντιγραφή του Crash και του Magnolia, το Powder Blue θα μείνει στην ιστορία αυτής της κινηματογραφικής δεκαετίας ως η ταινία στην οποία η κούκλα Jessica Biel ως πόρνη δίνει ούτε ένα, ούτε 2 αλλά 3 από τους καλύτερους αισθησιακούς χορούς που έχουμε δει τελευταία. Κρίμα, γιατί σίγουρα μπορούσε να έχει πολύ καλύτερο αποτέλεσμα.

btw, 2 σημειώσεις: 1/τον αισθησιασμό της ενακτήριας σκηνής του London δεν τον φτάνει με τίποτα πάντως(...) 2/κάποιος πρέπει να απαγορεύσει για λίγα χρόνια τουλάχιστον τις σπονδυλωτές ταινίες



Michael Jackson
Thriller
Pop
Epic Records
1982












Παιδόφιλος ή παιδεραστής, άσπρος ή μαύρος, κανείς δεν τόλμησε να αμφισβητήσει ποτέ το θρόνο του Βασιλιά της Ποπ, και τούτο 'δώ το αριστούργημα από τις αρχές της δεκαετίας του 80 θα αναφέρεται ενδεικτικά ως αυταπόδεικτη απάντηση στο γιατί; της ιστορίας. Αντιφατικός όπως είναι συχνά οι μεγάλες προσωπικότητες κάθε είδους, καταπιεσμένο παιδί θαύμα, ο άνθρωπος που βρίσκεται στο Νουμ. 2 των παγκόσμιων συνολικών πωλήσεων δίσκων όλων των εποχών (το Thriller φυσικά είναι το θρυλικότερο άλμπουμ όλων), ο κάτοχος των περισσοτέρων βραβείων Γκράμι, ο χορευτής με την ασύλληπτη abnormal κίνηση πάνω στη σκηνή, ο πρωταγωνιστής σε μερικά από τα καλύτερα video clips που έχουν γυριστεί (και απολάμβαναν ένα ουτοπικό airplay για μία δεκαετία σχεδόν), το star icon που διαμόρφωσε την popular μουσική και ολόκληρη την Ποπ Κουλτούρα όσο ελάχιστοι στο δεύτερο μισό του 20στού αιώνα, ο Michael Jackson, άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο χθες τα ξημερώματα, για να αποκαλυφθεί το μεγαλύτερο μυστικό του μουσικού πλανήτη τα τελευταία 20 χρόνια: τελικά, τον αγαπούσαν όσο λίγους.

A book, a movie and an old record (25/52)

Διάφοροι
Ονόματα. 14 Ιστορίες.
Λογοτεχνία
ΚΕΔΡΟΣ
2008

Θα σταθώ στα τρία που απόλαυσα περισσότερο και με προσκάλεσαν σε δεύτερη ανάγνωση. Ένας λάτρης του Τζόνι Κας σκοτώνει για να προστατέψει την αγαπημένη του, κάνοντας πραγματικότητα τους στίχους because you’re mine/I walk the line και ως φυλακισμένος περιμένει ως κορυφαία στιγμή της ζωής του την θρυλική συναυλία της 13 Ιανουαρίου 1968 στη Folsom Prison, για να δώσει ένα κομμάτι στον Τζόνι και να νοιώσει «έτοιμος». Υπάρχουν, φίλε, κάποιες στιγμές στη ζωή που σφραγίζονται στο μυαλό σου, σημαντικές στιγμές. Ο ήχος της μπερέτας…Η φωνή του Τζόνι εκείνο τον Ιανουάριο του ’68…Αυτές είναι σίγουρα οι δικές μου…

Οι Δανεικοί Αυτόχειρες της Μαρούτσου αποτελούν φαινομενικά ένα τρίγωνο υφέρποντων ερωτισμών υπό το ζόφος της καρυωτακικής ποίησης: μια καθηγήτρια που μεταδίδει την πλήρη της βίωση της ποίησης, ένας καθηγητής που ταράζεται και ζαλίζεται όταν διαβάζει λογοτεχνία, πιθανώς επειδή έχει εκπαιδευτεί να μπαίνει στη θέση των άλλων κι ένας μαθητής που μυείται στα χάη και τα αντιχάη του ποιητή. Αν κάποιος αλλάξει το όνομά του σε Κώστας Καρυωτάκης, η ποθούμενη θα γίνει η Πολυδούρη του; Μπορείς να αλλάξεις με τον τρόπο αυτό την ίδια την μυθολογία και την ιστορία; Το παν είναι να μη βουλιάξεις; Γι’ αυτό η ευτυχία είναι θέμα ύψους;

Τέλος, στο κείμενο του Χρυσόπουλου φωτίζεται ένα ελάχιστο πλην αντιπροσωπευτικό κομμάτι σοβιετικής ιστορίας, όπου αναπότρεπτα διασταυρώνονται οι δρόμοι ενός απλού εργάτη του Μεταλλουργικού Ινστιτούτου, ενός μικρού κοριτσιού και του πάντα σιωπηλού Μπρέζνιεφ, με φόντο την οικοδόμηση μιας πόλης στο πουθενά. Οι συνεχείς μεταβολές των τρόπων γραφής και η ενσωμάτωση ιστορικών στοιχείων και μαυρόασπρων φωτογραφιών αποτελούν μια εξαιρετικά μοντέρνα λογοτεχνική πρόταση.

Από το εξαιρετικό ΠΑΝΔΟΧΕΙΟ

John Carpenter
The Thing
Τρόμου, Επ. Φαντασίας
1982

Ο Κάρπεντερ σου λέει γρήγορα την ιστορία του: ένα εξωγήινο διαστημόπλοιο έπεσε στην Ανταρκτική πριν 100.000 χρόνια και έκρυψε βαθιά στον πάγο <<κάτι>> που περίμενε όλον αυτό τον καιρό μέχρι να ξυπνήσει και να ξεπαστρέψει μία αποκλεισμένη απ' όλους επιστημονική ομάδα που το ξέθαψε κατά λάθος. Δεν τον ενδιαφέρει το μυστήριο της όλης υπόθεσης -δεν είναι X-Files εδώ (έχουν γυρίσει ένα επεισόδιο-καθαρή κλεψιά της ταινίας). Ποντάρει στο κλίμα απομόνωσης και τις αντιηρωικές μορφές των πρωταγωνιστών του και κερδίζει κατά κράτος. Cult αριστούργημα σήμερα, βγήκε στις αίθουσες την ίδια χρονιά με το Blade Runner, τον ET του Σπίλμπεργκ, την Οργή του Καν και ψιλοπαραμερίστηκε, ωστόσο πάντα υπάρχουν εκείνοι που ξέρουν να εκτιμούν ένα b-movie με ΜΗ επικό φινάλε και τον Kurt Russel να ρίχνει ουίσκι JeB στην κεντρική μονάδα του υπολογιστή που μόλις τον κέρδισε στο σκάκι. Μεταξύ αυτών σίγουρα κι ο Ταραντίνο, για τον οποίο ισχύει κι εδώ ό,τι έγραφα και την προηγούμενη εβδομάδα...

Red Hot Chili Peppers
By The Way
Pop/Rock
2002

Για να είμαι ειλικρινής, εμένα αυτός ο δίσκος μου αρέσει περισσότερο κι απ' τον κλασικό πια Blood.Sugar.Sex.Magik. αλλά αυτά είναι γούστα, τα 'χουμε ξαναπεί τόσες φορές. Το σίγουρο είναι ότι αυτοί οι τύποι κυκλοφορούν δίσκους εδώ και σχεδόν 30 χρόνια δίχως να έχουν χάσει την αγάπη τους να φτιάχνουν μουσική κι αυτό φαίνεται με την με την πρώτη ακρόαση. Μια ματιά στην ατμόσφαιρα που δημιουργούν στις συναυλίες τους δε, διαλύει κάθε αμφιβολία. Ακολουθούν το αγαπημένο μου μελό του δίσκου και κάτι απ' τον προηγούμενο δίσκο(!), για τον Green Onion (που τον προτιμά), σε μία αριστουργηματική εκτέλεση:

+ εδώ το ενακτήριο ομώνυμο κομμάτι -που μπλέκει όμορφα διάφορα είδη- σε άλλη μία δυνατή εμφάνιση

A book, a movie and an old record (24/52)

Michael Shermen
Γιατί οι άνθρωποι πιστεύουν σε παράξενα πράγματα;
Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
2004













Γιατί πιστεύουν τόσοι άνθρωποι στην τηλεπάθεια, στους μάγους, στις προηγούμενες ζωές, στις απαγωγές από εξωγήινους και στα φαντάσματα; Τι έχει οδηγήσει στη διάδοση της "επιστημονικής" εκδοχής της βιβλικής δημιουργίας, του αποκαλούμενου "επιστημονικού δημιουργισμού" και στην πεποίθηση ότι ποτέ δεν συνέβη το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα; Γιατί στην εποχή αυτή την, υποτίθεται, επιστημονικά φωτισμένη μοιάζουμε να βρισκόμαστε σε μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη σύγχυση παρά ποτέ; (εκδότης) Έλα ντε! Και πού να είχε έρθει στην Ελλάδα ο συγγραφέας, θα έγραφε εγκυκλοπαίδεια, όχι βιβλίο. Ασχολείται βέβαια με την αστρολογία και τους αστικούς μύθους περισσότερο από τον πρωταρχικό μύθο όλων αλλά και πάλι, είναι εξαιρετικός.

trivia Ο συγγραφέας απέδειξε επιστημονικά το φαινόμενο της πυροβασίας και το δοκίμασε ζωντανά σε τηλεοπτική εκπομπή με αναμμένα κάρβουνα στους 400 βαθμούς. Μελετώντας καλά Φυσική, δεν έπαθε απολύτως τίποτα.

interview




George Miller
Mad Max Trilogy
Sci-Fi, Dystopic, Thriller, Road Movie
1979, 1981, 1985














Δεν ξέρω τι μ' έπιασε, αλλά το ΠΣΚ που μας πέρασε είδα με τη σειρά τις 3 ταινίες του Mad Max και παρατήρησα την πορεία του Μελ Γκίμπσον από την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο (πρώτη ταινία) ως προσεγμένος αστυνομικός του κοντινού μέλλοντος που περνά τα όρια για να εκδικηθεί το χαμό της γυναίκας του με το παιδί τους σε κλασικό αντιήρωα της ερήμου (δεύτερη ταινία), ένα αριστουργηματικό χέβι μέταλ μελλοντολογικό τρυπάκι σκονισμένο ως το πάτωμα, κι από 'κεί σε ένα ξεπεσμένο στόρυ μεταπολιτισμού και πρωτόγονων κοινοτήτων (τρίτη ταινία) με την Τίνα Τάρνερ!!! Σαφώς και αξίζει να δείτε μόνο την δεύτερη ταινία, ένα από τα καλύτερα σίκουελ που γυρίστηκαν ποτέ, όχι μόνο για το ζοφερό της κλίμα και την ημιτελή σκιαγράφηση του αντιήρωά της, αλλά και για να αναφωνήσετε πόσο κακός είναι τώρα ο Ταραντίνο, που κλέβει από 'δώ κι από 'κεί παρόμοιες τανίες (και άλλες πολλές βέβαια) και δεν έχει καταφέρει να γυρίσει ούτε ένα πλάνο με πραγματική κινηματογραφική σκόνη. Δεν θα το καταφέρει ποτέ.





Tom Waits
Blue Valentine
Blues, Jazz, Beat Poetry
Asylum
1978














Two welcome changes in style made Blue Valentine a fresh listening experience for Tom Waits fans. First, Waits alters the instrumentation, bringing in electric guitar and keyboards and largely dispensing with the strings for a more blues-oriented, hard-edged sound. Second, though his world view remains fixed on the lowlifes of the late night, he expands beyond the musings of the barstool philosopher who previously had acted as the first-person character of most of his songs. When Waits does use the first-person, it's to write a "Christmas Card From a Hooker in Minneapolis," not the figure most listeners had associated with the singer himself. The result is a broadening of subject matter, a narrative discipline that makes most of the tunes story songs, and a coherent framing for Waits' typically colorful and intriguing imagery. These are not radical reinventions, but Waits had followed such a rigidly stylized approach on his previous albums that for anyone who had followed him so far, the course correction was big news. allmusic

πόσο τον λατρεύω αυτό τον άνθρωπο...

A book, a movie and an old record (23/52)

Richard Dawkins
Η Περί Θεού Αυταπάτη
Φιλοσοφία
ΚΑΤΟΠΤΡΟ
2007











Αρκετές αρνητικές κριτικές ξεκινούσαν με τη φράση την οποία από πολύ καιρό έχω μάθει να αντιμετωπίζω ως δυσοίωνη: <<Είμαι άθεος, ΑΛΛΑ...>>. Ένας ανησυχητικά υψηλός αριθμός διανοούμενων <<πιστεύουν στην πίστη>> ακόμη κι αν οι ίδιοι δεν είναι θρησκεύομενοι. Αυτοί οι εξ υποκαταστάσεως, δεύτερου βαθμού πιστοί επιδεικνύουν συχνά περισσότερο ζήλο απ' ό,τι οι αυθεντικοί, ένα ζήλο που διογκώνεται από μία ευρύτητα πνεύματος η οποία αγγίζει την κολακεία: "Αλίμονο, δεν μπορώ να μοιραστώ την πίστη σου, αλλά τη σέβομαι και την κατανοώ".
<<Είμαι άθεος, ΑΛΛΑ...>>. Η συνέχεια είναι σχεδόν πάντοτε ανώφελη, μηδενιστική ή -ακόμη χειρότερα- πλημυρισμένη από μία μορφή περιχαρούς αρνητισμού. Προσέξτε, παρεπιπτόντως, τη διάκριση από ένα άλλο προσφιλές μοτίβο: <<Ήμουν άθεος, αλλά...>>. Αυτό είναι ένα από τα παλαιότερα γνωστά τεχνάσματα του συρμού και ένα από τα πλέον προσφιλή στους απολογητές της θρησκείας. Εξυπηρετεί την εδραίωση μιας μορφής αποδοχής από την αρχή, και είναι εντυπωσιακό το πόσο συχνά διατυπώνεται. Να έχετε τα μάτια σας ανοικτά.

Λες η αντεπίθεση να γίνει τελικά τον 21ο αιώνα; (Η αποτυχία μας φυσικά είναι προδιαγεγραμμένη.)

Ένα από τα πιο σημαντικά βιβλία των τελευταίων δεκαετιών.




Alex Proyas
Dark City
Fantasy
1998












Το είχα δει όταν βγήκε πριν από 11 χρόνια και μου άρεσε πάρα πολύ τότε αυτός ο συνδιασμός Κάφκα - Νουάρ ατμόσφαιρας στο διάστημα. Πιο πολύ βέβαια μου καρφώθηκε στο μυαλό η εμφάνιση της Κόνελι (ένας από τους 3-4 μεγαλύτερους κινηματογραφικούς μου έρωτες) με εκείνο το φόρεμα όταν τραγουδούσε το Sway, αλλά αυτό το ξεπερνάμε... Η HD ποιότητα έκανε την ταινία να φαίνεται ευχάριστα, παρατήρησα αυτή την εμμονή στη γεωμετρία των σχεδίων που υπάρχουν παντού, αλλά με απογοήτευσε η διαπίστωση πως δεν εμπεριέχει κανένα μυστήριο, το οποίο μάλιστα να μην αποκαλύπτεται αρκετά γρήγορα. Αυτό ίσως της στερήσει πόντους από την υστεροφημία της, αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η Σκοτεινή Πόλη βγήκε στις αίθουσες ένα χρόνο πριν το Matrix, οπότε της οφείλουμε ένα μικρό σεβασμό...





Metallica
Ride the Lightning
Thrash Metal
1984












Στο δρόμο για την επαρχία το προηγούμενο τριήμερο συζητούσαμε ποιο είναι το τελευταίο μεγάλο συγκρότημα του πλανήτη και η τελική αναμέτρηση ήταν Metallica vs Radiohead (οι Nirvana προσπεράστηκαν σχετικά εύκολα) . Κι αν τελικά τα παρατήσαμε κλείνοντας το μάτι στους τελευταίους, έχω την πεποίθηση ότι ποτέ δεν μας χάρισαν την απόλαυση ενός τραγουδιού σαν το Fade to Black που υπάρχει στο Ride the Lightning για παράδειγμα, ίσως όχι γιατί τους λείπει η απαραίτητη πώρωση, αλλά ο ιντελέκτσουαλ τρόπος γραφής τους δεν τους επέτρεψε. Είναι δυνατόν να ακούς 15 χρόνια συνεχόμενα (τόσα το πρόλαβα εγώ) ένα τραγούδι και να μην το έχεις βαρεθεί ποτέ; Μα ΠΟΤΕ όμως;

A book, a movie and an old record (22/52)

Άλμπερ Καμύ
Η Πανούκλα
Μυθιστόρημα
1947
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ













H Πανούκλα, το δεύτερο μετά τον Ξένο μεγάλο μυθιστόρημα του Kαμύ, καταγράφει τη συμπεριφορά των ανθρώπων σ’ έναν κόσμο που μοιάζει χωρίς σκοπό και μέλλον, σ’ έναν κόσμο πνιγηρής επανάληψης και μονοτονίας. Kι αυτό που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους δεν είναι οι κινήσεις ή οι ομιλίες τους, δεν είναι η αυτοκρατορία της σάρκας τους, αλλά οι σιωπές, οι κρυφές πληγές τους, οι σκιές που ρίχνουν στις προκλήσεις της ζωής. (from) Δεν μπορώ να πω ότι είχε την ίδια κοσμοϊστορική επίδραση που είχαν πάνω μου ο Ξένος (αισθάνθηκα πως είμαι φίλος του) και ο Μύθος του Σίσυφου (διαβάζοντας την πρώτη σελίδα κόντεψα να λιποθυμήσω), αλλά, εντάξει, πόσες συγκινήσεις να πάρει κανείς από έναν συγγραφέα; Ο βάκιλος της πανούκλας μένει κοιμισμένος για χρόνια "στα έπιπλα και στα ρούχα" και μπορεί πάλι μια μέρα "να ξυπνήσει τα ποντίκια της και να τα στείλει να πεθάνουν σε μία ευτυχισμένη πόλη" όπως έγραφε το οπισθόφυλλο μιας παλαιότερης έκδοσης (ΜΠΟΥΚΟΥΜΑΝΗΣ), αποτελώντας μια εξαίσια αναφορά σε κάθε λογής εξεγέρσης και επαναστάσεις που γνώρισε ο δυτικός κόσμος... Ο Καμύ ήταν εξαιρετικός συγγραφέας και κάθε βιβλίο του είναι μια επιβεβαίωση της αξίας του.




Marx Bro.
Duck Soup
Κωμωδία
1933














ΟΚ, είμαι και 'γώ ένας από τα εκατομμύρια θεατών που λατρεύω αυτά τα τρελά αδέρφια από την δεκαετία του '30 και του '40 και λογαριάζω τις ταινίες τους στις καλύτερες κωμωδίες που έχουν γυριστεί ποτέ. Η πρώτη μου γνωριμία μαζί τους ήταν αυτή θεότρελη ιστορία από το 1933 σε μία βραδινή προβολή σε ένα παλιό φεστιβάλ Νυχτών Πρεμιέρας (τότε που δεν σε βγάζανε έξω ενδιάμεσα στις ταινίες και πήγαινες τάχα στην τουαλέτα για να δεις 4 ταινίες με ένα εισιτήριο των 5 ευρώ!!!). Αξέχαστες εποχές, αξέχαστη ταινία. Από εκείνες που οφείλουν να δουν πραγματικά όλοι.




Goran Bregovic
Arizona Dream
OST
1993











Άκρως επιτυχημένο soundtrack των '90s, έδεσε πολύ όμορφα με την ταινία και αποτέλεσε δυνατό διαβατήριό της (ποιος δεν ξέρει σήμερα το In the Deathcar? ο τίτλος μπορεί να μην σας λέει κάτι, βάλτε το όμως στο youtube και θα το θυμηθείτε). Έπεσα πάνω του και μου έκανε εντύπωση που είχα ξεχάσει με τη σειρά μου πως τραγουδάει κι ο Iggy Pop σ' αυτό τον δίσκο, το κομμάτι που λέγεται TV Screen. *ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ: ΔΕΣ ΣΧΟΛΙΑ* Την ταινία δεν την θυμάμαι και πολύ, την έχω δει μία φορά μόνο πριν πολλά χρόνια (αυτή με το ψάρι που πετάει στην έρημο (εξώφυλλο) δεν είναι; ή πετάει κι ο Τζόνι Ντεπ ολόκληρος;) και δεν μου έκανε τεράστια εντύπωση. Ο δίσκος πάντως ακούγεται ακόμη ευχάριστα...

A book, a movie and an old record (21/52)

Άμος Οζ
Ιστορία Αγάπης και Σκότους
Μυθιστόρημα
ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
2004














<<Αν σας μένουν δύο μέρες μόνο να ζήσετε, ένα πράγμα πρέπει να κάνετε για να πεθάνετε χωρίς ενοχές: να διαβάσετε αυτό το βιβλίο.>>

La Republica

Εγώ αν είχα μόνο 2 μέρες ζωής θα έκανα πράγματα που αν τα γράψω δημοσίως το ΕΣΡ θα μας κλείσει το blog, αλλά καταλαβαίνω τον αποπάνω αφορισμό. Η Ιστορία Αγάπης και Σκότους είναι μαζί με τον Δρόμο που λέγαμε πρόσφατα είναι τα δύο πιο σημαντικά βιβλία των τελευταίων χρόνων κατά την ταπεινή μου γνώμη. Σημαντικά και σπάνια, για ένα σωρό (διαφορετικούς) λόγους. Σε αυτή την περίπτωση, ξεχάστε όσα νομίζετε ότι ξέρετε για τους Εβραίους και αρχίστε να διαβάζετε... θα σας εκπλήξει.

Homework: λέξημα - book attack




Jean Renoir
La Regle du Jeu
Δραματική Κωμωδία
1939














Ο Κανόνας του Παιχνιδιού του Ρενουάρ θεωρείται από πολλούς εδώ και δεκαετίες η καλύτερη ταινία όλων των εποχών μετά τον Πολίτη Κέιν, παρότι και οι δύο ήταν σχετικά αποτυχημένες στον καιρό τους. Στην πραγματικότητα, έχουν και οι 2 κάτι κοινό: τις "ανακάλυψε" και τις "επέβαλε" καλλιτεχνικά το περιοδικό Cahiers du Cinema, η απόλυτη σινεφίλ βίβλος του 20στού αιώνα (==πριν το internet). Φυσικά, και οι δύο ταινίες είναι εξαιρετικές. Για τον Πολίτη Κέιν τα ξέρετε ήδη, έχουν γραφτεί τα πάντα και ακόμα περισσότερα. Ο Κανόνας του Παιχνιδιού κίνειται με θαυμαστή δεξιότητα από το κωμικό στο τραγικό και πραγματικά είναι δύσκολο να καταλάβεις τι ακριβώς ταινία είναι αυτή που βλέπεις... κι όλα αυτά πριν από 70 χρόνια έτσι; Δεν είναι και λίγο. Δύσκολα πάντως ένας σινεφίλ του 21ου αιώνα θα τις έβαζε στο δίπολο νουμ.1-νουμ.2, μη σου πω ούτε στη δεκάδα...




Δημήτρης Μητροπάνος
Παρέα μ' έναν Ήλιο
Λαϊκά
1994














"Η Εθνική μας Μοναξιά" που προηγήθηκε ήταν ένας "ανιχνευτικός" δίσκος για τον δρόμο που θα μπορούσε να πάρει η συνεργασία του Μάριου Τόκα με τον Δημήτρη Μητροπάνο. Υπήρχαν απλοί λαϊκοί στίχοι, υπήρχαν τραγούδια πιο "ποιητικής" γραφής, υπήρχαν ζεϊμπέκικα, υπήρχαν ακόμη και ..."λάτιν". Το τοπίο ξεκαθαρίζει: "Σ' αναζητώ στη Σαλονίκη Ξημερώματα". Το "’γιο Ακροατήριο" - όπως το ονομάζει στο σημείωμά του στο "Παρέα μ' έναν Ήλιο" ο Τόκας - αποφάσισε ότι το ενδιαφέρει μέσα από τη φωνή του Μητροπάνου και κάτω από τα βαριά βήματα του ζεϊμπέκικου, ο περισσότερο ποιητικός λόγος του Φίλιππου Γράψα. Έχουμε ίσως το πιο "ευπρόσωπο" σουξέ τέτοιας δυναμικής για αυτά τα χρόνια, και ένα από τα λίγα που αποδεικνύουν ότι ο χαρακτηρισμός "σουξέ" δεν είναι κατ' ανάγκην "ποινικό αδίκημα". Ένα υλικό που σηματοδοτεί το πέρασμα του Μητροπάνου στις νεότερες γενιές και κατά κάποιον τρόπο δίνει στίγμα για τις επιλογές του τα επόμενα χρόνια ως και σήμερα. ’ραγε, πώς είναι να δημιουργείς καινούριο υλικό υπό το βάρος μιας τέτοιας επιτυχίας, αμέσως μετά; Λέει σχετικά ο Μάριος Τόκας: «Θέλω να είμαι ειλικρινής. Πάντα όλα γίνονταν υπό το βάρος της προηγούμενης συνεργασίας με τον Μητροπάνο. Δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι αυτό το βάρος κάποιες στιγμές δεν σου δίνει περιοριστικές αναστολές. Συνέβη ενδεχομένως κι εδώ, κυρίως με τραγούδια που δεν μπήκαν στο δίσκο... Ο ίδιος είχα αναστολές ακόμη και για το ρεφρέν στο "Ζεϊμπέκικο του Αρχάγγελου". Έκανα σχεδιαγράμματα, πάλευα να γράψω κάτι άλλο αλλά δεν μπορούσα. Δεν ήθελα να το βάλω στον δίσκο, όμως ο Μητροπάνος, ο Γράψας και ο Ηλίας Μπενέτος (σ.σ. παραγωγός του δίσκου) ούτε που να τ' ακούσουν. Πείστηκα μόνο όταν το άκουσα ηχογραφημένο...» alimono.com

Για μένα, πολύ απλά, είναι ο δίσκος που έχει το Εδώ, το αγαπημένο μου ίσως τραγούδι του Μητροπάνου.

A book, a movie and an old record (20/52)

Τζίμης Πανούσης
Μικροαστική Καταστροφή
Ποιήματα και Ψηφιακές Ζωγραφιές
OPERA
2005













Παρόλο που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια, ο ποιητής είναι σίγουρος ότι το ρίγος που αισθάνονται πολλοί κατά την έπαρση και την υποστολή της σημαίας είναι η αιτία του καρκίνου. /// Ο Δούρειος Ίππος δεν είχε τίποτα μέσα. Δεν υπήρξε καν Δούρειος Ίππος. Ενώ η κόκα-κόλα υπάρχει εδώ μπροστά μου στο μπουκάλι και την απολαμβάνω γουλιά γουλιά. /// Όταν με σταμάτησε κοντά, στην Ομόνοια και με ρώτησε η δημοσιογράφος να πω τη γνώμη μου για την αντισύλληψη και τον οικογενειακό προγραμματισμό, χαμογέλασα αμήχανα. Δεν μπορούσα, βέβαια, να πω απ' την τηλεόραση ότι τη βρίσκουμε και οι δύο να σε χύνω στη μούρη. /// Γύφτοι δημοκράτες, αν δεν υπήρχαν οι βασιλείς, ο Βασιλικός Κήπος θα είχε γίνει πολυκατοικίες. /// Να μη τις λες τις στροφές όσο κι αν επιμένουν οι πέστροφες. /// ολόκληρος ο πρόλογος του βιβλίου /// Οι παρλάτες του Πανούση είναι γνωστές από τις ζωντανές του παραστάσεις και κυρίως από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές (αλήθεια, τι έπαθε αυτή την εβδομάδα και εξαφανίστηκε;), ωστόσο πολλά από τα αντισυνθήματά έχουν καταγραφεί και στα βιβλία του. Το αποτέλεσμα ξενίζει λίγο, όχι τόσο γιατί τα έχεις ξανακούσει, αλλά κυρίως γιατί ακριβώς σου αρέσει να τα ακούς. Ο Τζιπάκος έχει εκπληκτικό λόγο και τονίζει ακριβώς τις λέξεις εκείνες που θέλεις να προσέξεις, μετατρέποντας στιχάκια πέντε σειρών σε ολοκληρωμένη ανάλυση. Προτείνω live DVD και καθημερινή ακρόαση στους 99,5 κάθε μέρα 12:00-12:30 σαν αντιβίωση. Φιδάκια.



Clark Gregg
Choke
Μαύρη Κωμωδία
2008














Το Choke βασίστηκε στο ομώνυμο τέταρτο βιβλίο του Chuck Palahniuk -ή, με άλλα λόγια, του ανθρώπου που έγραψε το Fight Club. Θα βρείτε ομοιότητες ανάμεσα στα δύο, αλλά τεράστια απόσταση στο τελικό αποτέλεσμα, κάτι που χρεώνεται σε μέγαλο βαθμό στο γεγονός ότι το Choke είναι το πρώτο και μέχρι στιγμής τελευταίο σκηνοθέτικό βήμα του ηθοποιού κατά τ' άλλα Clark Gregg. Ο κεντρικός ήρωας είναι sex maniac και πηγαίνει σε κέντρο απεξάρτησης από το σεξ (πού σκατά υπάρχουν τέτοια κέντρα;), ενώ για να πληρώνει τη νοσηλεία της ηλικιωμένης (και σαλεμένης) μητέρας του δουλεύει σε ένα ράντζο ιστορικών αναπαραστάσεων(;) παρέα με τον κολλητό του, εξίσου μανιακού εραστή. Όταν η υγεία της χειροτερεύει, μία γιατρός από την κλινική (που υποδύεται η Kelly Macdonald, η οποία αν θυμάστε ήταν εκείνο το κοριτσάκι στο Trainspotting -τότε στον πρώτο της ρόλο σε ταινία) του προτείνει να κάνουν σεξ για να μείνει έγκυος και να πάρουν κύτταρα από το νεογέννητο με το DND του και να τα χρησιμοποιήσουν για να σώσουν τη γιαγιά του... Το υλικό υπάρχει και πιστεύω πως το βιβλίο θα είναι καλογραμμένο, ωστόσο η ταινία δεν γίνεται ποτέ ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, οπότε καταλαβαίνετε τι έχετε να κάνετε...




Opeth
Damnation
Progressive Rock
2003














Είχα ξαναγράψει γι' αυτό τον δίσκο πρίν από 2 χρόνια και κάτι μέρες... Στον Damnation οι Opeth περνούν από το Progressive Metal στο Progressive Rock και ξαφνιάζουν τους οπαδούς τους, κερδίζουν όμως τις εντυπώσεις. Τα 8 τραγούδια του ακούγονται μελωδικά και σχεδόν στοιχειωμένα. Πονάει αυτός ο δίσκος και αυτό δεν συγχωρείται εύκολα απ' όλα τα ακροατήρια. Γι έναν περίεργο λόγο έχω τον έχω συνδέσει με την δισκάρα The Night των Morphine (κολλητός μου, με κλασική παιδεία και 1200 cd με metal σπίτι του, επιμένει πως είναι από τους καλύτερους δίσκους που έχει ακούσει στη ζωή του), το The Sky Moves Sideways των Porcupine Tree και το Perfect Element I των Pain of Salvation. Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί.

A book, a movie and an old record (19/52)

Μαρκήσιος De Sade
Διάλογος Ανάμεσα σε έναν Ιερωμένο και έναν Ετοιμοθάνατο

ΑΓΡΑ 2006













Φίλε, μου φαίνεται ότι η διαλεκτική σου είναι εξίσου φαύλη με το πνεύμα σου. Θα ήθελα να συλλογίζεσαι πιο ορθά, ειδάλλως άφησέ με να πεθάνω εν ειρήνη. Τι αποκαλείς δημιουργό και τι διεφθαρμένη φύση;
Όλη η ανθρώπινη ηθική περικλείεται σε αυτή τη φράση: κάνε τους άλλους τόσο ευτυχείς όσο επιθυμείς να είσαι και μην τους κάνεις ποτέ περισσότερο κακό από εκείνο που θα ήθελες να σου κάνουν. Αυτές, φίλε μου, είναι οι μοναδικές αρχές που θα πρέπει να ακολουθούμε και δεν χρειάζεται ούτε θρησκεία ούτε θεός για να το απολαύσει και να το αποδεχτεί κανείς: χρειάζεται μονάχα καλή καρδιά.
Νοιώθω ότι αποδυναμώνομαι, κληρικέ. Άφησε τις προκαταλήψεις σου, γίνε άντρας, γίνε ανθρώπινος, δίχως φόβο και προσδοκία· άφησε έξω τους θεούς και τις θρησκείες σου: όλα αυτά είναι για να οπλίζουν το χέρι των ανθρώπων· και μόνο στο όνομα αυτών των φρικαλεοτήτων χύθηκε περισσότερο αίμα στη γη από όλους τους άλλους πολέμους και τις μάστιγες μαζί.
Απαρνήσου την ιδέα ενός άλλου κόσμου, δεν υπάρχει· μην απαρνηθείς όμως την απόλαυση της ευτυχίας και την υλοποίησή της. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος που σου προσφέρει η φύση για να ζευγαρώσεις την ύπαρξή σου ή να την εξαπλώσεις... Φίλε μου, η ηδονή υπήρξε πάντοτε το πολυτιμότερο αγαθό μου· σε όλη μου τη ζωή της άναβα καντήλι, τώρα θέλω εγώ να σβήσω στα χέρια της...

more




J.J. Abrams
Star Trek
Sci-Fi
2009













Είναι ο Άμπραμς ο νέος Σπίλμπεργκ; Είναι το Star Trek η περιπέτεια της χρονιάς; Είναι καλύτερη από τις 10 προηγούμενες ταινίες της σειράς; Κλωνοποίησαν τον Σποκ σε νεαρή ηλικία και του μοιάζει τόσο πολύ; Θα βγουν κι άλλα prequel; Τι να σας πω... μάλλον ΝΑΙ σε όλα. Κι ας μην είχε στην ουσία καμία σχέση με τη μυθολογία του είδους.

live long and prosper.

ΥΓ: Στο αθηνόραμα κάποιος άφησε το ακόλουθο -αξεπέραστο- σχόλιο:

Klasiki tainia tu idous me laser , diastimoplia, exogiinous kai genikotera pragmata pu den iparhun kai den prosferun apolitos tipota. Pragmatika lipame pu tosa leuta xodeutikan gia kati pu den mporei na agiksi ena epipedo. Genikotera h tainia protinete gia fantasiosis aprosarmoston kinonika stihion. H sira me ton karaflo itan poli kali parola auta

Συμφωνώ. Εκείνος ο καράφλας ήταν πολύ καλός.




Arvo Part
Tabula Rasa
Minimalism, Modern Classical
1984













Έχω ακούσει περισσότερο Bach στη ζωή μου παρά Nirvana (επί παραδείγματι) κι ας μοιάζει λίγο οξύμωρο που στο blog σχολιάζω συνήθως νέες κυκλοφορίες, pop/rock/alternative/underground/whatever. Είναι ηθελημένη απόφαση. Γιατί κάθε εποχή έχει την μουσική (όπως και κάθε τι άλλο) που την εκφράζει. Αλλά... Αλλά μπροστά στα μεγάλα έργα ο χρόνος και τα είδη καταργούνται σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Ένας από τους καλύτερους δίσκους του 20στού αιώνα. Ανακαλύψτε κι άλλους.